Swansong For Iconium

İçimdeki Şeytan

2012-02-04T15:15:00.002+02:00

Dün gece sahnedeydim.

O kadar güzeldi ki...

Bu heyecanı, o sahne öncesindeki korkuyu yıllardan sonra yaşamak o çok garip. Son provada bile hala çıkmasak mı acaba diyordum. Nasıl korkuyordum anlatamam. Sahne almamıza beş dakika kala ablama sarıldığımda gözlerim doluydu. Eğer o sırada ağızımı açıp konuşsaydım ağlayacaktım ve muhtemelen sadece abla korkuyorum diyebilecektim.

Sahneye çıkmadan önce, evde hazırlanırken aynanın karşısına geçtim. Ben böyle şeyler yapan birisi değilim, kendimi motive etmem ben. En fazla ot içip, iyice paranoyaklaşıp herşeyden daha da korkarım. Ama bu sefer böyle bir şey yaptım.

Aynanın karşısına geçtim ve kendime korkma dedim. Bom bok söylesende, insanlar suratına uzaylıymış gibi baksada, şarkıda her notada detone olsan da sen bu gece 15 yıldır hayalini kurduğun şeyden hala vaz geçmediğin için orada olacaksın. Hala hiç bir şey başaramadın, hala olmak istediğin yerde değilsin ve belki de asla olamayacaksın. Önemli değil, sen yüreğindeki yüke rağmen o sahneye çıkacaksın, ruhunu çoktan satmış olmana rağmen, hislerini bir kaç bağımlılık ile takas etmiş olmana rağmen, artık içinde masum bir çocuk olduğuna inanmıyor olmana rağmen.

Üzerinden milyonlarca fırtına geçmiş, asla onarılamayacak bir harabe olmana rağmen.

Ve dört saat sonra sahneye çıktım.

Sahneye çıkıp şarkı sözlerini nota sehpasına koyduğun anda herşey değişti. Zaman durdu. Gözlerim kapandı ve herşey akmaya başladı. Orası artık bir sahne değildi, azgın bir nehir, muhteşem bir şelaleydi. Birden olmam gereken yerde oldum ve içimdeki şeytan tüm şiddeti ile uyandı. Bu uyanış hayatımda yaşadığım tüm yalancı aydınlanmalarımdan çok daha tatmin ediciydi. Ve hala devam ediyor olmak bunca zaman sonra gerçekten umut vericiydi. Umut? Evet bu yeni bir şey.

Bu gece yas tutmak yok

2012-01-30T15:51:00.000+02:00

Ne kadar acı çeksende
Ne o sürtüğü ne de kendini affedemesende
Herşeyi bom bok etsende
Hala daha da kötüsü olabileceğini bilsende
Daha kötüsünün yolda olduğunu bilsende
Hasta doğmuş olsanda
Ve yapayalnız, yarım kalmış ve hayal kırıklıkları içinde ölecek olsanda

Bu gece yas tutmak yok...

Ben dans etmeyi bilmiyorum, dans etmiyorum. Ama ne zaman bu şarkıyı dinlesem karanlık, bunalım ile dekore edilmiş bir odanın içinde, kalbimdeki yüke inat/rağmen ölene kadar dans etmek istiyorum.

Betonarme

2011-12-28T15:10:00.001+02:00

İçimdeki ses… Tabutumu hazırlayan soğuk kanlı cellat. Tıpkı akşam yemeğini besleyen kasap gibi beni bencillik, fesatlık, kındarlık ile dolduruyor, düşeceğim cehennemde benim için özel bir çukur açıyor. Daha önce hissetmediğim kötülükleri hissediyorum. Daha önce dilemediğim lanetler diliyorum. Nefretten boğuluyorum ve bu hale nasıl düştüğümü düşündükçe daha da öfkeleniyorum.

O ses… Kalbimin odalarının içine beton döküyor. Yüreğimdeki ağırlık beni cehenneme çekiyor. Üzerine bastığım toprak beni daha fazla taşıyamaz hale geliyor…

Düşüyorum.

Yan!

2011-12-27T11:02:00.000+02:00

Utanıyordum, sadece günah çıkartmak, sadece sensin bunun sebebi demek istiyordum. Deli gibi utanıyordum, buna rağmen çıktım karşına... tekrar.

Şimdi dahada utanıyorum ve ne kadar haklı olduğumu görüyorum. Daha karşına dikilirken yanmaya başladım, senin yanında benim için bir yer yok, senin yanında benim için bir kurtuluş yok ve sen... senin için bunun hiç bir önemi yok.

Beni bir kez daha parçalamana izin vermeyeceğim ve ben... ben bu sefer bu bedeli sana ödeteceğim.

Unuttuğum Şiddet

2011-11-06T22:51:00.000+02:00

Hepsini geride bırakmak istiyorum.

Onlar beni küçük bir hücreye tıkan, özgürlüğümü elimden alan lanet bağımlılıklarım ve ben hepsinden intikam almak istiyorum.

Bırakmak istiyorum hepsini. Onları hayatımdan atarken çekeceğim acıyı biliyorum, etim parçalanacak.

Sert bir içki, sigaradan derin bir nefes ve uzun zamandır varlığını unuttuğum bir şiddet.

Yarın daha karanlık olacak.

Boşlukta geçen mevsimler

2011-11-06T22:02:00.000+02:00

Hayatımda bundan daha fazla sıkılmış hissettiğimi hatırlamıyorum. Ben kendimi hiç çevresindeki şeylerden sıkılan birisi olarak görmedim. Hayatımda hep birşeyler değişti, bazıları benim kontrolümde oldu. Ama bunların hiç birisini birşeylerden sıkıldığımı düşündüğümden yapmadım. Ya daha iyiyi istediğim için ya da sadece merak ettiğim için. Şimdi fark ediyorum, herşeyden nasıl kolay sıkılabildiğimi.

Son üç yıldır benzer bir rutini yaşıyorum. Bir kez ev, dört kez iş değiştirdim. Bir sürü insanı geride bıraktım, bazılarının yokluğunu çok hissettim, bazılarının sadece tenini özledim, bazılarını olmadıkları kurtarıcılarım yapmaya çalıştım. Ama hep aynı sıkkınlık ve tıkanma hissini yaşadım.

Yalancı kurtuluşlar icat ettim kendime. Sevmediğim tenlerle ile susturmaya çalıştım açlığımı. Kalbim yalnız kalacaksın dedi. Onu dinledim, onu her zaman dinledim ama bu sefer koyduğu sert kurallarına uyamadım.

Yanıldım, bir milyonuncu kez, fakat bu sefer bir mazeretim vardı. Kendim ile arama bir kez daha bir milyon kilometre giriyordu ve ben yorgunluktan bir şey yapamıyordum. İş dünyasının gri renklerinin bana çizdiği daha farklı bir rol vardı. Farkında olmadan başka şeyler istemeye başladım. Eve geldiğim zaman ders çalışmak, müzikle uğraşmak, saatlerce yazı yazmak ya da daha iyi bir vokalist olmak için çalışmak istemiyordum. Deli gibi ot içmek, saatlerce sevişmek, günlerce oyun oynamak istiyordum. Kendimle yüzleşmek istemiyordum artık.

Ama bunların hiç birisi huzursuzluğumun önüne geçmeme izin vermiyordu. Gerçekten denedim, herşeyden vaz geçmeyi ve sadece bununla yetinmeyi. Ne yalnızlığım ne de hayallerim izin verdi bunların olmasına.

Ben şimdi herşeyden, herkezden inanılmaz çok sıkıldım. Tekrar herşeyi geride bırakmak istiyorum. Bu evi, bu insanları, bu yalancı umutları, aslında hiç bir zaman yakın olmayan tenleri ve o tenlerin zihnimdeki renkli hayallerini. Ben tekrar herşeyi geride bırakmak istiyorum.

Evet bunca zaman kendim ile yüzleşmeyi beceremedim ve şimdi kendi sesimi duyamadan geçirdiğim onca zamandan sonra kim olduğumu bilemez bir haldeyim. Ne hayallerimin peşinden gidebiliyorum, ne de gri dünyanın benden beklediklerini yapabiliyorum. Hayatıma kimseyi sokamıyorum ve tanrılar biliyor, bazen bunu ne kadar istediğimi kabul etmekte çok zorlanıyorum.

Şimdi onca hayal krıklığından ve boşlukta geçirilen onca mevsimden sonra tekrar bir mum ışığı yakmaya niyetleniyorum. Fakat artık eski yöntemlerin işe yaramadığı bir dünyada yaşıyorum ve nasıl tekrar kendi sesimi duyabilir hale geleceğimi kesinlikle bilmiyorum.

Büyük Yalnızlık Hareketi - 1

2011-10-24T18:07:00.001+03:00

Gözlerini kapa
Kulaklığını tak
Kendini bırak
Suratını ellerinin arasında sakla

Unutmayı dene
Bir kere daha dene
Geçen geceyi
Ya da geçen yılın bütün gecelerini

Sesi aç
Hisset
Tüylerinin diken diken oluşunu
Kalbindeki yükün büyüyüşünü

Saklan
Herşeyi geride bırak ve saklan
Önce kendinden
Sonra geriye kalan herşeyden

O şarkıyı aç
Bir kere daha aç
Tekrar insan gibi hissedene kadar
O şarkıyı tekrar aç

Utan
Nasıl bu hale geldiğin için utan
ve üzül
Kimse yardım edemediği için üzül

ve kırık bir kalple yazgını kabul et.

Bir iş görüşmesi

2011-10-22T15:13:00.001+03:00

Sen benim son çocukluk aşkımdın ve sanırım en güzel aşk hikayemdin. Seni ilk gördüğüm andan, son gördüğüm ana kadar, hep kalbimde bir yerin olmuştu.

Biz birlikteyken çok güzeldik, hala hatırlıyorum, biz el ele kol kola sokakta yürürken, bizi gören iyi kalpli insanlar gülümserdi. Daha bacak kadar çocuktuk ve onlara dünyanın neden güzel bir yer olduğunu hatırlatıyorduk.

Evet, her zaman olduğu gibi aramızda bir ton kötü şey olmuştu. Bu aşk hikayesinin de bir öteki tarafı vardı. Ama ben onların hepsini unutmuştum. Aradan geçen onlarca yıl sonra bunların hepsini unutmuştum. Güzel anıları kendime saklamıştım. Dürüst olmak gerekirse artık seni eskisi kadar düşünmüyordum. Bazen eskisi kadar düşünebilmeyi dilediğim zamanlar oluyordu, seni çok sevdiğim için değil de, aşıkken kendimi daha çok sevdiğim için. Fakat olmuyordu ve sanırım bu artık benim için bir problem değildi.

Ama sonra, aradan on yıl geçtikten sonra gene karşılaştık. Yeni dünya düzeninin yeni karşılaşma metodları ile. Bir an gerçekten çok heyecanlanmıştım. Bir an belki de gerçekten bundan sonrasında hayatımda senin tekrardan bir yerin olacaktı. Dedim ya, unutmuştum kötü olan herşeyi ve neden olmasın diyordum.

Biz ayrıldıktan sonra o kadar çok şey olmuştu ki. 10 yıl. Çok uzun bir zaman ve gerçekten, bir sürü şey öğrenmiştim ben o zaman içinde. Daha iyi bir adam olmanın yollarını keşfetmiştim, daha da kötü bir adam olmanın yollarını keşfettiğim gibi. O yüzden evet neden olmasın diyordum. Öyle ya da böyle, ben daha iyi olabilirim. Belki sende olabilirdin.

Gerçekten unutmuştum, ne kadar bencil ve menfaatçi olduğunu. Ve biliyormusun, insanın vakti ile kalbini kaptırdığı çok önemli birisinin böyle birisi olması o kadar utandırıcı ki. Hayatımda ilk defa sana karşı duyduğum ilgiyi hak etmediğini düşündüm. Ben hiç bir zaman bu cümleyi kurabileceğimi düşünmezdim, tüm buz kraliçesi tavırlarına karşın kalbimde bir sızı olacağını ve hep bu sızıyı hak edeceğini zannediyordum.

On yıl sonra ilk kez merhaba dedik bir birimize. Ve bir süre sonra bana seni neden işe almam gerektiğini anlatmaya başladın. Asıl amacını belli etmek için sadece on dakika bekledin.

Hayatımdaki en romantik anıların birden bire senin iş bulma hevesin yüzünden kirlendiğini hissettim. Biliyormusun, buna hiç kızmadım ya da hayal kırıklığına uğramadım. Sanırım hep biliyordum böyle birisi olduğunu. Sadece kibirine güldüm, sanırım vakti ile o kadar çok sevdim ki seni, bir merhaban ile girmekten korktuğun orta yaş krizinden seni kurtaracak olan sadık prensin ya da daha dürüstçe sadık uşağın olacağımı sandın.

Kusursuz

2011-09-23T14:05:00.002+03:00

Geri dönüşü olmayan hataların ile

Kalbini ezip geçen yükle mücadelenle

Gururundan sakladığın kanser vari acın ile

Sen muhteşemsin.

Onların parmakla gösterdiği kusurların ile

Daha iyi olmak için gösterdiğin muazzam çabanla

Üzerinde biriktirdikleri hayal kırıklıkları ile

Sen dünyada gördüğüm en güzel şeysin.

Hiç bir zaman fark etmeyecekler

Sensin bu dünyanın dönmesinin sebebi

Onlar asla göremeyecek

Sensin herşeyin merkezi

Eve Dönüş

2011-09-07T17:36:00.000+03:00

Şimdi evimdeyim. Şehrin sesini duyuyorum müziğin izin verdiği her an. Müzikten ne kadar çok şey beklediğimi fark ediyorum. Bu anlamsız günü, onunla anlamlı kılmaya çalışıyorum ama bu sefer müzik bile dokunamıyor kalbime. Ne yaparsam yapayım dönüştüremiyorum burayı benim kişisel cehennemimden başka bi yere.

Daha güzel bir yere gitmek istiyorum ben, daha güzel bir oda, daha güzel bir ev, daha güzel bir sokak, daha güzel bir şehir, daha güzel bir hayat. Etrafıma bakıyorum. Taşra boşvermişliğini görüyorum her yerde. Odamın boş duvarlarına bakıyorum. İki yıl boyunca arkamı döndüğüm manzaraya bakıyorum. Neden yağmur yağarken bakmadım bu resme ben? Neden kar yağarken bir kahve içmedim?

Aşk yoktu çünkü damarlarımda. Ben bu eve taşınırken herşeyi geride bırakmayı istiyordum. Burada tekrar eskisi gibi bir romantik olacaktım. Neden yapamadım bunu? Bu şehrin dışında iken, doğaya daha yakın iken o mistik romantizmin kollarında bulurken kendimi bunu burada niye yapamıyorum?

Benim için aşkın yeri yok mu artık bu şehir de? Herkesin en buruk aşk hikayesinin bir parçası olan bu şehirde benim için hiç bir hikaye kalmadımı? O kadar terkedilmiş ki burası ve ben o kadar yalnız hissediyorum ki. Oysa sadece bir hafta önceydi. Bir hafta önce yüreğimdeki his dışarı taşıyordu. Baktığım her yere o hissin filtresinden bakıyordum. Herşey o kadar güzel ve kalp kırıcıydı ki. Yaşadığımı hissediyordum. Hayatta olmamın bir anlamı vardı, o hazdı aradığım anlam.

Eskiden istanbul'un da bir anlamı vardı benim için. Eskiden aşıktım bu şehre, canımı yakıyordu ama ondan ayrılmaya yine de tahammül edemiyordum. Artık sadece canımı yakıyor ve ben ona bakınca güzel hiç bir şey göremiyorum. Hayır, hala güzel ama ben o güzelliğin içinde kendime ait hiç bir şey bulamıyorum. Silik bir hayalet gibiyim. Kimse fark etmiyor ve bende fark etmiyorum artık hiç kimseyi. Arıyamıyorum kalabalık caddelerde o büyülü gizemi, bir sonra ki köşe başında karşıma çıkması gereken. Gençliğime veda ediyorum onu aramayı bırakarak, daha karanlık bir geleceğe gidiyorum. Bu kadar donuk hissetmekten korkuyorum. Kalbimin her zaman bu kadar sönük olmasından korkuyorum.

Ama artık şunu biliyorum. Eskisi kadar saf ve güzel değilim. Kalbimdeki kırıklar beni karizmatikleştirmediler, yalnızlaştırdılar. Fakat ben bir hafta önce daha farklı olabildiğini gördüm. Bir hafta önce bundan on yıl önceki gibi hissettim. O kadar saf ve güzel oldum.

Şimdi evimdeyim. Burası hala çok soğuk ama artık benim gerçekten umudum var.

Bir yaz gecesi

2011-09-06T18:19:00.002+03:00

O güçlü hissi hatırlamaya çalışıyordum.

Tatildeyim, yıllardır elimden alınan kendimi dinleme hakkımı kullanıyorum.

Tatildeydim ve kendimi tüm hatalarım ile kabul etmeye hazırlanıyorum.

Üzerime gelen duvarlara karşı, beni gösteren parmaklara karşı ayağa kalkıp benim hatalarım var diye bağırmak, göz yaşları içinde dik durmaya çalışmak, benim hatalarım var, ben onlar ile gurur duyuyorum ve sizden korkmuyorum demek.

Tatildeyim ve kendimi kabul ediyorum. Sessizce bir ağacın altına oturuyorum, kulaklarımda cınlayan bir tek ses vardı "Under the vail of stars…".

Birden yıldızlar yükseliyor gökyüzümde. Bir ateş yanıyor yanı başımda. Ve karşımda kocaman bir ekranda Charlie Chaplin filmleri gösterilmeye başlıyor. Burasının olabilecek en güzel yer olduğunu düşünüyorum. Olabilecek en güzel yerde yapa yalnız hissediyorum ve O geliyor yanıma.

Karşıma oturuyor, benimle konuşurken gözlerinin içi gülüyor. Gözlerine baktıkça kalbimdeki buzlar erimeye başlıyor. İsmini fısıldıyorum kendi kendime. Gene tanrılar benimle dalga geçiyor değil mi diyorum bir gece rüyama giren suretine. Evet derken arkasını dönüyor ve gidiyor. Rüzgar ile kendime geliyorum. Ne kadar güzel bir gece demek istiyorum ona. Yanına oturup bir şeyler söylemek istiyorum, ne hakkında konuşmak isterse, ben sadece biraz daha yanında olmak istiyorum, onunla konuşurken gülüşünün içinde boğulmak istiyorum.

Diğer insanların sesleri geliyor. Bir dakikalığına başımı çeviriyorum.

Ne kadar güzel bir gece, ne kadar güzel insanlar var burada.

Yanına dönüyorum korku ile, ya gitmişse, ya o artık burada değilse. Korkuyorum yaşayacağım yarım kalma hissenden. O hala burada, gitmemiş. Yanına otururken neredeyse ayaklarımın bağı çözülüyor. O burada, benim için burada.

Yan yana oturuyoruz insanların arasında. Hep birlikte bir şeyler konuşyorlar, kim olduklarını bilmiyorum ama hepsini seviyorum. Onların yanında kalmak istiyorum. Daha da çok onun. O da birşeyler söylüyor diğerleri gibi. Ben neden bahsettiklerini bile bilmiyorum. Onun yanında olmaktan başka hiç bir şeyi düşünmüyorum. Bu gerçek değilse bile muhteşem bir anı olacak. Çünkü, ben sanırım biliyorum..

Biliyorum, bu tanrıların benim inançsızlığıma karşı verdikleri bir ceza, trajik bir şaka.

Bir an konuşulanları duymaya başlıyorum. Yanından ayrılırken, herkese iyi akşamlar dilerken ve son kez gözlerinin içine baktığımda, karmakarışık hissediyorum. Yarın gene bana bu şekilde bakacak mı?.

Yol boyunca yıldızlara bakıp adını mırıldanıyorum. Bir şarkı eşlik edebiliyor bana, sadece bir tanesi. O ya da ona dair hissettiklerim ile ilgili hiç bir şey söylemiyor şarkının sözleri ama bir yerinde ondan, ona dair hissettiğim şeyden bir parça buluyorum, şarkının o bölümünü onunla olmayı sevdiğim kadar seviyorum. Yıldızların altında, bu herkesin unuttuğu yolda yürürken şarkının sözlerini yeniden yazıyorum.

O gece rüyamda onu görüyorum.

O sabah kalbimde onun sızısı ile uyanıyorum. Çok uzun bir aradan sonra tekrar bir ruhum olduğuna inanıyorum. Hislerimi başka türlü kendi kendime kabul ettiremiyorum.

İnanılmaz buruk hissediyorum ama her saniye onu düşünüyorum. Hissettiğim şeyden korkmuyorum. Tekrar aşk acısı çekebilir miyim onca şeyden sonra? Tekrar tüm hayatımı mahfedecek kadar romantik olabilir miyim? Ruhum hala o kadar hasta mı?

Ya da hala hiç bir şey öğrenemedim mi onca yıkımdan ve harabeden?

Yine de hissettiğim şeyden korkmuyorum. Tanrılardan aşkı dilerken sordular onlar bana… "Sen aşkı taşımaya hazırmısın? Aşkının selinde ruhunun tüm kirlerinden arınmak istiyorsun, o kirlerin bazılarına ne kadar bağımlısın biliyor musun? Tüm hayatını bir ucundan yakmak istiyorsun, ateşle yüzleşmeye hazırmısın?"

Korkmuyordum kesinlikle hislerimden ve tekrar kendimi insan hissetmemi sağlayan yüreğimdeki sızıdan.

Tekrar onu görmeye gittim.

O oradaydı ama bir şeyler yanlıştı. Bir gecede ne değişmişti? Neden beni dün gördüğü gibi göremiyordu? Neyi yanlış yapmıştım ben? Neden dün geceki gibi gülmüyor gözlerinin içi. Buna daha fazla dayanamdım ve sordum, Yorgun gözüküyorsun, iyimisin? Hastalanıyorum sanırım. Bir daha hiç konuşamadık onunla. Gösteremedim bir daha kendimi ona ve o, o bir daha bakmadı görmek için.

Hala o büyük ekranda Charlie Chaplin filmleri oynuyordu. O artık burada değildi. Bir geceliğine dünyama girmiş ve beni milyon tane yarım kalmış anı ile yalnız bırakmıştı. Artık sadece karşımdaki büyük ekran ateş ve yıldızlar vardı.

Teker teker tüm filmleri izledim. Zaman zamanda yıldızlara ya da ateşe baktım. Çoğu zaman onu düşündüm…

Acaba bir daha çıkarmısın karşıma,
Ya da hissedebilirmiyim böyle bir kere daha.

Kayıp

2011-08-15T22:33:00.002+03:00

Gecenin bu saatinde oturmuş boşa harcadığım gençliğimin yasını tutuyorum. Aşkın daha fazla uramadığı yüreğimi ten ile susturmaya çalışıyorum ve ben çok korkuyorum. Tüm fırsatları kaçırmış olmaktan korkuyorum, kendimi özel hissetmemi sağlayacak bir hikaye daha yaşama şansımın kalmadığını kabullenmek o kadar zor ki?

Ne yapacağımı bilmiyorum. Kabullenmek zorundayım. Eskiden bile dünyama ağır gelirdi aşkın yoğun hisleri. Beceremezdim ne onun ibadetini gereğince yapmayı ne de onun karşısında kendi hayatımı korumayı. Şimdi herşey daha soğuk benim dünyamda. Bende onlardan oldum, hayır daha saçımı kestirmedim, ama onların kurallarının evime girmesine izin verdim. Göz göre göre evimi işgal ettiler ve sanırım onlar içer girerken ben açtım kapıyı. Kim o bile demeden. Ben bu rutin hengamenin içine nasıl aşk davet edebilirim ki? Kübik bir ofise nasıl girer ki romantik bir hikaye? Bitirmen gereken işlerin arasında ne zaman düşünebilirsin ki onun sıcak nefesini? Kendimi bu lanetten kurtarmayı başarsam bile benim incinmiş egom ile nasıl sevebilirim ki onu ve onun beni sevdiğine nasıl inanabilirim ki? Kendimden bu kadar nefret ederken onun yanında kendimi nasıl güvende hissedebilirim ki? Bu kadar korkuyorken kaybetmekten, onun bana ulaşmasına nasıl izin veririm? Bu kadar kendimi yarım kalmış hissediyorken…

Uzak

2011-08-05T10:51:00.000+03:00

Ben çoğu zaman kimseyi özlediğimi hissetmiyorum. Sadece kalkanımdaki delikler büyüdüğü zaman. Şimdi seni deli gibi özlüyorum. Çoğu zaman olduğu gibi sadece tenini değil, şefkatini özlüyorum.

Biliyorum, şu anda çok zor durumda olduğum için böyle hissediyorum. Bugün çok zayıfım, bugün gerçekten yardıma ihtiyacım var ve yardım istemekten ne kadar utanıyorsam, o kadar da bencilce seni aramak istiyorum. Ve biliyorum eğer seni aramadan atlatabilirsem bu günü, ikimiz içinde en doğru olan şeyi yapmaya devam edebilirim.

Fakat ben, ben bu hisse karşı koyamıyorum.

Seni çok özlüyorum.

2011-07-31T17:01:00.001+03:00

İçinde bulunduğum abzürd ruh hali ile kendi kendime işkence ediyorum. Kendimi olduğum gibi kabul edemiyorum, çektiğim acıdan ve hissettiğim yalnızlıktan ötürü kendimi bir türlü affedemiyorum. İçimdeki sesler hiç bir zaman iyi bir şey söylemiyorlar.

Bu lanet seslere kafayı takmış durumdayım. Neden bana bu kadar kötü davrandıklarını, neden bana bu kadar zarar vermek istediklerini (ve verdiklerini) anlamak zorundayım. Çünkü hala bir şekilde iyileşebileceğime inanıyorum, hala daha iyi bir insan olabileceğime, hala sevmeye değer birisi olabileceğime ve sevebileceğime inanıyorum ve lanet olsun ki bunlara inanamayı bir şekilde beceremez hale gelirsem, bir daha nasıl ayağa kalkarım bilemiyorum...

Ben Freud ve psikanalitik hakkında genel geçer bir bilgiye sahibim. İd - ego (self) - super ego üçgeni hakkında da genel kültürden daha fazlası yok elimde. Kendime bir çıkış yolu ararken tekrar karşılaştım bu üçgen ile. Kendimi bu üçgen içinde konumlandırmaya, içimdeki seslere bu adresler üzerinden sınır çizmeye çalıştım.

Werther vari romantizm anlayışım yüzünden id'i hep en önemli yanım zannediyordum. Beni ben yapan hisslerimdir, yaptıklarımı herkes yapabilir. Fakat artık id'in isteklerinin ve karakterinin çok da düşündüğüm gibi, en saf duygunun peşinden koşmak olmadığını görüyorum. İd artık benim umursadığımın dörte biri kadar aşkı umursamıyor. İd benim çektğim yalnızlığı görmüyor. Onun yüzünden sorumluluk sahibi olamıyorum. onun yüzünden kalp kırıyorum, onun yüzünden vaktimi boşa harcıyorum. İd yüzünden hormonlarımın esiri olup küçük hazlar peşinden koşuyorum. Kendimin ve başkalarının duygularını yıpratıyorum. Burada milyonlarca kez bahsettiğim hissizlik de onun suçu. O içimdeki sürekli daha fazlasını isteyen canavar. Her küçük haz onun için çok önemli ve çoğu zaman üzerimde inanılmaz büyük bir etkisi var. Çoğu zaman o ne derse o oluyor, o istiyor ve alıyor.

Babamın karakterimdeki yansıması olan süper ego. Kibirli ve küstah şövalye. Canavar ile hiç bir zaman uzlaşmak istemeyen, ulvi olmayan hiç bir şey için en ufak bir sempati beslemeyen sözde aydın. Canavarın yaptığı herşey için beni cezalandırmak için var. Burada yazdığım, kendimden nefret ettiğim tüm yazıların sorumlusu. Kırdığım her kalp için, hile yaptığım her sorumluluk için, sözünden çıktığım her an için elinde ne varsa onunla üzerime geliyor, bana hiç bir zaman acımıyor ve hiç bir zaman affetmiyor, üstelik işkencesini sadece ruh halim üzerinde yapmıyor, beni hasta ediyor, onun yüzünden bazen günlerce yattığım yerde acıdan kıvranıyorum. Onun sözünü dinlemeyi başarabildiğim nadir anlarda yakamdan düşüyor, bütün kibiri ile bir anda kaybolyor. Onun yokluğunda huzur buluyorum. Saatlerce kustuktan sonra, mide bulantım geçtiği zamankı huzur gibi, yorgun, yıpranmış, kırılmış ama artık geçmiş. Acı birden durmuş ve geriye soğuk soğuk terlerken derin derin nefes almak kalmış. Ama o beni rahat bırakınca bu sefer canavar geri geliyor. Fırtınadan sonraki dingin sessizliğimi bozuyor.

Canavar beni tekrar yolumdan çıkartıyor, şövalye tekrar geri geliyor ve oda bana işkence etmeye kaldığı yerden devam ediyor ve sonra ben kendimi nasıl betimleyebileceğimi tam olarak kestiremediğim bir umutsuzluk, başarısızlık, yalnızlık, tatminsizlik ve mutsuzluk hengamesinde buluyorum. İkisi birden bana deli gibi kötü davranıyor, ikisi de bana deli gibi işkence ediyor.

Tanrılar biliyor, ikisindende tüm kalbimle nefret ediyorum.

Uyum

2011-07-15T10:34:00.000+03:00

Değişime karşı gösterdiğim farazi memnuniyetsizliğe artık dur diyorum. Eski ben değilim, eski meselelerim artık gündemimde değil. O konular kapandı, zafer ya da yenilgi, elimde ne var bilmiyorum. Umursamıyorum. Sadece yeni hayatıma ve yeni bene gösterdiğim direnişten sıkıldım. Pisliği kucaklamanın bir yolunu bulmak niyetindeyim. Bu benim ve daha fazla ona karşı koymuyorum.

Hiç bir şey hissetmiyorum.

2011-07-12T18:15:00.000+03:00

Artık beni özel kılacak kesinlikle hiç bir şeyim yok. Ne içinden çıkamadım bir acı, ne büyüsünden sarhoş olduğum bir aşk ya da her ikisine dair olan, önüne geçemediğim özlem. Hiç birisi kalmadı artık. İçi boş bir kabuk oldum ben, aksi için uğraştım, böyle olmamak için çabaladım ama şimdi hiç bir zaman bu olmam gerekmediğini düşünüyorum. Üzerimde taşıyamadığım bir anlamı giyinmeye çalışmışım sanki yıllarca. Daha iyisi olmak DNAlarımda, kaderimde, hayatımda yokmuş. Nasıl olmuş da böyle bir şeye özenmişim bilmiyorum.

Kendimi ifade etmekti mesela en büyük mesele, bu blog onun için vardı hep. Ama şimdi kendimde ifade etmeye değecek bir şey bulamıyorum. Ne amansız bir var olma meselesi, ne altında yüreğimin paramparça olduğu bir his, bir tutku. Hiç bir şey yok.

Tekrar özel hissedeceğime olan inancımı kaybettim. Her hangi birisin bende beni sevecek bir şey olarak görebileceğini düşündüğüm, umduğum şeyin artık bende olmadığını görüyorum. O olmadan yaşayamam dediğim tabiri caizse özü kaybettim ve hala hayattayım. Girmeyeceğim dediğim bir sürü günaha girdim ve çoğu zaman vicdanen rahat hissediyorum. Evet vicdanım henüz tam olarak ölmedi ama onun da çok bir vakti kalmadı.

Ve artık üzülmüyorum. Kendimde özel olan şeyi kaybederek daha önce hissettiğim özel hisleri de tamamen kaybettiğimi düşünüyorum ki uzun zamandır hiç bir şey hissetmiyorum.

Artık hiç bir şey hissetmiyorum.

Ağıt

2011-05-01T20:45:00.001+03:00

Anne oğlunu almaya gelecekler,
Sakın kapıyı açma.
O kimseden yardım isteyemeyecek,
Onun elini bırakma.
Tüm dünya ona yalan söyleyecek,
Onu sen de kandırma.
Bir rüzgar esecek o kaybolacak,
Onu sen de unutma.

Başka bir dünya

2011-05-01T20:42:00.000+03:00

Ben bu gece kendimi kandırıyorum.
Çocukluğumdan beri bir şekilde tanıdığım
Hayal meyal varlığını gözlerimde canlandırdığım
Bir yeri düşünüyorum.
Orada beni bekleyen bir şeyler var
Orası benim ait olduğum yer
Orada bulacağım aşkımı
Huzurumu, anlamımı, kendimi

Ben bu gece yola çıkıyorum.
Yarın gene aynı lanet güne uyanacağım,
Ama ben bu gece bunu umursayamam,
Bu gece bu gerçeğe daha fazla katlanamam.
Ben daha iyi bir yere gidiyorum,
Dünyanın hakkım olan güzelliklerini almaya,
Daha güzel bir hayatın ucundan tutmaya,
Mutlu sonumu yaşamaya.

Git

2011-05-01T20:26:00.000+03:00

Lütfen git.
Lütfen git ve beni yalnız bırak.
Evet olmak istediğim kadar dürüst olamadım.
Evet bende en az senin kadar iki yüzlüydüm,
Ve şimdi tüm bunlardan vaz geçiyorum.
Ne kazandığını ya da ne kaybettiğimi umursamıyorum.
Ben sessizce yas tutmak istiyorum,
İyileşmeyi umarak baharı beklemek istiyorum.

Lütfen git.
Çünkü ben artık buna dayanamıyorum.
Her an biraz daha büyüyen bu yükü taşıyamıyorum.
Bu adil değil, beni bu şekilde suçlamaya hakkın yok.
Neyi istiyorsan al ve git.
Sensiz bir hayat istiyorum,
Bu hapishanenin olmadığı bir yarına inanmak istiyorum,
Hiç bir şey değişmeyecekse bile ben denemek istiyorum.

Bağımlılık

2011-05-01T20:18:00.000+03:00

Bağımlılıklarımızın asıl sebebi gerçek meselemiz ile yüzleşmek istemememizmiş. Benim artık bir sürü ufak tefek bağımlılığım var. Onların ardından kendim dediğim şeyi göremiyorum. Sanırım benim meselem kendim dediğim şey ile ilgili ve ben anlıyorum ki kendimden kaçma konusunda hayatımda hiç bir şeyde olmadığım kadar başarılıyım.

Her gece işten eve gelirken milyonlarca plan yapıyorum o kısa otobüs yolculuklarında. Bu gece ruhum için masaya oturacağım diyorum. Ne kelebek avlayacağım ne yıldızlara dokunacağım. Tek derdim kendim olmak olacak. Tek derdim tekrar bir şey hissetmek olacak.

Eve geliyorum, odama giriyorum ve birden herşey değişiyor. On beş dakika önceki adam gidiyor. Kendime verdiğim tüm sözleri unutuyorum. Büyük günahlarımın hepsi kabul edilebilir şeyler haline geliyor. Ruhumun sesini duymak için hissettiğim şevki bir anda kaybediyorum. Tenimdeki haz herşeyden daha öncelikli hale geliyor.

Çünkü o ve diğer bağımlılıklarım aslında hiç mutlu olmadığım bu yerden gitmemi sağlıyor. Anlıyorum ki o sırada tek derdim buradan gitmek, arkama bakmadan gitmek. Vardığım yer şu an olduğumdan daha da kötü bir yer olabilir. Vardığım yer şu an olduğumdan çok daha kötü bir yer. Ama o sırada bu zerre kadar umrumda olmuyor, vicdanımdaki yükün biraz daha artacağını bildiğim halde bir anlığına o yükü hissetmemek istiyorum. Bir anlığına kendim olmamak, burada olmamak istiyorum.

Gençliğim ellerimden akıp gidiyor ve ben buna dur diyemiyorum. Buna dur demek için hiç bir şevk hissetmiyorum. Hiç bir şey yapmak istemiyorum. Kesinlikle hiç bir şey yapmak istemiyorum. Eskiden yaparken mutlu olduğum herşey birer ödeve, birer zorunluluğa dönüştü. Eskiden bunun için yaşıyorum dediğim şeylere baktığım zaman onlarında benim için birer işten ibaret olduklarını görüyorum. Yapmak istemediğim, her koşulda olabildiğince ertelediğim lanet işler.

Kendi küçük hapishanemde nefes almakta zorluk çekiyorum ama tüm benliğimi kaplayan amansız üşengeçlik yüzünden dışarı çıkmayı dahi beceremiyorum. Yavaş yavaş oturduğum yerde çürüyorum ama bunu durdurmak için hiç bir şey yapmıyorum. Hiç bir şey yapamıyorum.

Üşengeçlik

2011-01-17T00:40:00.000+02:00

Neyi değiştirirsen değiştir, nereye gidersen git, başına gelen güzel şeylerin yarattığı heves geçince gene yüreğine kazınmış asıl his ile karşılaşıyorsun. O his sensin, o his senin hayatta gelmeyi başardığın yer. İster sevgilinden ayrıl, ister evini değiştir, ister işini. Eğer o his yüzünden mutsuzsan, mutsuzluğunsa orada bulduğun şey, değişmesi gereken sensin ve sen bunu milyon kez fark etsen bile, değişmeyi düşünmek yerine değişmediğin sürece o paha biçilemez aydınlanmalardan birer milyon tane daha yaşasan bile hala aynı ölümcül üşengeçliğin esiri olacaksın.

Eğer kendini değiştirmeyi başaramazsan buradan canlı çıkamayacaksın.

İlk Sarsıntı

2010-12-12T15:30:00.000+02:00

Çok zor bir hafta sonu geçirdim. Bir trafik kazası, bir intihar, lanetli bir hastane, bir beyin kanaması haberi, iki tane kırık el. Olanlar bunlardı. Şimdi sinirlerim iflas etmiş durumda. Uzun zamandan beri ilk kez tüm gardımı düşürmüş durumdayım. Şu an beni isteyen herkes vurabilir, şu an en ufacık bir darbe ile düşüp kalabilirim. Canımı yakmak isteyen varsa şimdi tam sırası.

Cuma akşamından beri olan herşeyde konumum bir izleyici olmaktı. Tüm bunlar olup biterken olayların aktörlerine destek olmaya çalışıyordum. Yaşananlar benim başımdan geçmiyordu. Buna rağmen bu kadar kendimi yorgun hissediyorsam, aynı şeyler benim başıma gelseydi ne yapardım hiç bilmiyorum.

Tiamat'ın en çok sevdiğim şarkılarından bir tanesi Vote For Love'dır. Şarkının sözlerinde bir yerde "It's a wonder we're standing tall" der. Hayatım sırasınca atlattığım badireler büyükmüydü, küçükmüydü bilmiyorum. Ama bende hep böyle hissettim. İlk kalbim kırıldığında da, ilk kez aşkım kaybettiğinde de, inancımı yitirdiğimde de hep aynı şeyi hissettim. Bu sefer bunu atlatamayacağım. Ama her seferinde bir şekilde mucize gerçekleşti. Bir şekilde ayakta durmanın bir yolunu buldum.

Son iki günde tecrübe ettiklerim, demirden sandığım sinirlerimin çoktan paslandığını gösterdi bana. Çürümüş bir ağaç gibiyim. Dışardan bakınca bile içinin ne kadar sağlıksız olduğu anlaşılıyor ve ilk esen rüzgarda yere yıkılacak. Çok uzun zamandan beri herşeyle tek başıma mücadele edebileceğimi düşünüyordum. Her türlü acı ile, her türlü problem ile. Böyle değilmiş gerçek. Meğersem hiç bir şey tecrübe etmemişim daha acıya dair, zorluğa dair ve bu tecrübelerin hiç birisine sahip değilken bile bu kadar zorlanıyorsam nefes almakta, daha ağırı ile nasıl mücadele edeceğimi bilmiyorum.

Daha fazla yalnız savaşçıyı oynayabileceğimi sanmıyorum. Eskiden sadece bunu istiyordum. Bundan başka bir şey istemeyi bilmiyorum artık ve sanki başka birşeyi istemeye hakkım yokmuş gibi hissediyorum. Sanırım seçeneklerini tüketen birisinin dramı bu, başka bir şey değil. Bu bina yıkılmak üzere, ilk sarsıntıyı bekliyorum. Buna karşı birşey yapamıyorum ve bunu kabul etmekten başka çarem yok.

S.O.S.

2010-12-12T02:29:00.000+02:00

Eğer beni bulacaksan
LÜtfen acele et
Çünkü ben artık dayanamıyorum
Kapımı çalan onlarca şeytana
Daha fazla karşı koyamıyorum

Eğer beni kurtaracaksan
Yalvarırım acale et
Ben daha fazla ne kadar dayanabilirim bilmiyorum
Ve tanrı biliyor her geçen gün
Çok daha derin yaralar alıyorum

Lanet

2010-12-12T02:10:00.000+02:00

Daha kötüsü olamaz demekten korkuyorum. Daha da kötüsü olabileceğinden korkuyorum. Çünkü bundan daha kötüsü hayal etmekte zorlanıyorum ve hayal etmek dahi istemiyorum ama diğer yandan zaten yeterince kötü durumda olduğumu hissediyorum. Ne sitem edebiliyorum ne yardım isteyebiliyorum ne de teslim olabiliyorum. En çok istediğim şey ise bütün bu hangame içinde kaybolmak, yok olmak. Hissettiğim o zalim ve manyak duyguya teslim olmak, ruhumu masaya koymak ve son bir kez herşeyden vaz geçmek. Daha kötüsünden bile korkmayacak hale gelmek...

Çünkü artık daha fazla duyarlı davranamıyorum, çünkü artık sürekli ruhumu bileyen zımparalara karşı daha fazla dayanamıyorum. Artık kendime engel olamıyorum. Artık kendimden nefret ettiğim kadar senden de nefret ediyorum ve artık seninde en az benim kadar kötü hissetmenden başka hiç birşey istemiyorum. Buna engel olmak için uğraşıyorum. Sana lanetler okumamak için elimden geleni yapıyorum...

Olmuyor...

Bütün geçe sana lanetler diziyorum, öyle ipe sapa gelmez şeyler geçiyor ki aklımdan, kendimden korkuyorum, tiksiniyorum, utanıyorum. Dilediğim şeyler gerçek olacaksa hemen ölmeni, eğer olmayacaksa hemen benim ölmemi dilerken buluyorum kendimi. Artık öyle bir yerdeyim ki seni umursamam mümkün değil, seni tanımıyorum bile Ben sadece hiç kimseden bu kadar nefret etmek istemiyorum ve bu nefreti öldürmenin bir yolunu bilmiyorum.

Sanırım önce senin ölmen gerekiyor...

Gecici Arınma

2010-11-28T00:32:00.001+02:00

Kelimelerimi kaybettim bir gece daha ve bir gece daha buna rağmen yazmaktan kendimi alamıyorum. Sanki bu gece kaybettiğim büyü tekrar kapımı çalacak gibi. Sanki bu gece artık olmadığım bir adamım ve affediliyorum. Gökyüzü üzerimden çekiliyor ve ben tekrar yıldızları görebiliyorum. Söylemem gereken bir şeyler var. Ne olduğunu bilmiyorum ve onları ifade etmemi sağlayacak kelimeleri bulabilecekmiyim bilmiyorum.

Tüm umutsuzluğuma rağmen yine de deniyorum. Neden bilmiyorum ama bu sefer başaramamayı umursamıyorum. Bir yanılgı biliyorum ama şu an aydınlanmış hissediyorum ve bir yanılgı bile olsa böyle hissetmeyi çok istiyorum. Bu gece ruhumu geri aldım. Bu gece tekrar bir ruhum varmış gibi uyuyacağım. Yarın sabahki lanet uyanışla ilgilenmiyorum. Yarın kim olmak zorunda kalacağımı umursamıyorum.

Kelimelerimi kaybettiğim bir gece herşeyden vazgeçtim, herşeyi unuttum. Evet bir kez daha kendi kurtuluşumu kendi ellerimle yarattım. Bir kez daha, daha büyük bir hayal kırıklığının temelini inşa ettim. Bir gece daha kendimi kandırmak zorundayım ve artık bundan ötürü kendimi suçlamıyorum. Kendime bunun için kötü davranmıyorum. Bu gece bir anlığına tüm günahlarımı affediyorum. Bu gece tekrar tamamen affedilmiş bir şekilde uyuyacağım. Yarın nasıl bir suçluluk duygu ise uğraşmak zorunda kalacağım ile ilgilenmiyorum.

Kayıp Ruhlar ve Sonsuz Yıldızlar

2010-11-01T00:41:00.000+02:00

Kaybolduk biz ve yokluğumuzu kimse hissetmedi. Bir rüzgar esti ve geriye hiç bir şey kalmadı. Zaman hiç sabırlı davranmadı geriye bıraktığımız bir kaç kırılgan izi silerken. Geriye kimseye ait olmayan bir yas kaldı. Bir kaç kayıp ruhun ağıtları, artık tanrıların bile duymak istemediği. Akıp gitti ömürlerimiz, nasıl içimize girdiğini bilmediğimiz bir boşluk şeytanı çaldı gençliğimizi. Hep biliyorduk, gözlerimize dolan o nereden geldiğini bilmediğimiz ıslaklığın kaynağı buydu her zaman. Trajedilere aşık doğduk, nereden aldık bu kaderi hiç bir zaman bilemedik, bazen pişman olmak istedik ama kötü sonla biten yazgımızı hiç bir zaman terk etmedik. Onun bize bir anlam kattığını biliyorduk, belki diyorduk, belki bir kaç avare bizim neyin kurbanı olduğumuzu görür, bu kederi anlar diye düşündük. Çevremize baktığımız her yerde o korkunç hiçliği gördük. O hiçlikten o kadar korktuk ki bu lanetli kaderi tercih ettik.

Ve yazgımızın içinde kaybolduk. Kimse şaşırmadı, kimse umursamadı. Hiç bir zaman buraya ait olmadık ve her olmaya çalıştığımızda kendi kendimize ihanet etmek zorunda kaldığımızı gördük. Ve tanrılar biliyor çok yalnızdık. O kadar yalnızdık ki orada başka birisinin olabileceğine inanamıyorduk. Aramızdaki mesafe iki yıldızın arasında olan kadardı. Kimse duyamazdı sesimizi, o yüzden bağırmadık çoğu zaman, çoğu zaman bağırınca ya kimse gelmezse dedik, vaz geçtik ve sustuk. Nereye ait olduğunu bilmediğimiz o ironik melankoliye sarıldık, kendimizi avuttuk. Senin suçun değildi dedik, üzerinden akıp giden hayat, üzerinden geçen onlarca fırtına, hiç biri senin suçun değildi dedik. Ayna cevap vermedi. Anlıyorum ki veremedi. Kabullenmek istedik. Kabullenebilmeyi diledik.

Ama tenindeki yangını, içindeki o amansız boşluğu, ya da ruhundaki yalnızlığı nasıl kabullenebilirsin asla bilemedik.

En Zor An

2010-10-16T18:49:00.000+03:00

Bir rüya gördüm. Herşey çok soğuktu. Ailemin evindeydim. Büyük bir aile buluşmasıydı, ben yattığım yerden gelen misafirlerin iyi niyet dileklerini karşılıyordum. Yattığım oda da bir sürü insan vardı. Beni görmeye gelmişlerdi. Ben iyi değildim. Kimse beni yalnız bırakmıyordu. Gözlerimi zar zor açıyor ve sonra kontrolümü daha fazla elimde tutamıyor, göz kapaklarımın ağırlığına yenik düşüyordum. İnsanlar asla odadan çıkmıyorlardı ama hep sessizlerdi. Annem sürekli yanı başımda duruyordu. İnanılmaz soğuk kanlıydı terimi silerken, yastığımı düzeltirken. Babam misafirler ile ilgileniyordu. Biliyorum aklı bendeydi. Ablamlar nerede bilmiyordum ama yakında olduklarından emindim, hala eminim.

Göz kapaklarımı bir kez daha açtım. Bu sefer kendimi daha iyi hissediyordum. Yataktan kalkacak gücü bulabildim, kalktım ve odadan çıktım. İnsanlar hala çok sessizdi. Sanırım sessizliklerinin sebebi en başından beri ben değildim, en azından o sırada öyle düşündüm. Hiç kimse ortalıkta dolaşmamı umursamıyordu. Hareketlerime tepki veren birkaç kişi vardı. Kim olduklarını hatırlamıyorum ama bir tanesi annemdi. Hala soğuk kanlıydı. Bana hiç bir şey hissettirmemeye devam ediyordu. Ne çok hasta olduğumu ne de o esnada ölmüş olduğumu. Ama rüyamda ölümün sarhoşluğunun etkisi kuvvetliydi fakat ölümün kendisinin farkındalığı herşeyin üstünü yavaş yavaş örtüyordu. İnsanların bir çoğu beni fark etmediği için anlamadım ölmüş olduğumu, birden bire aklıma gelen bir fikir gibiydi.

Öldüğümü fark ettiğimde hiç korkmadım. Sadece acıydı hissettiğim. Kaybetmekten korktuğum herşeyi kaybetmiştim, geriye telaş, kaygı, yoksunluk gibi birşey kalmamıştı. Çektiğim acı çok büyüktü ama bu acı ruhuma işkence etmiyordu.

Annem öldüğümü anladığımı fark etmişti. Hala misafirler ile başkaları ilgileniyordu. Belki ölü bedenimle bile. Ama o orada yanımda duruyordu. Ben ona sarılıp ağlamaya başladığımda bir eliyle saçlarımı okşuyordu. Hıçkırık seslerimin arasından nefes alışını duyabiliyordum, tüm duruşu, tüm soğuk kanlılığı beni teselli eder gibiydi, annem beni en zor anımda da yalnız bırakmamıştı. Titreyen sesimle konuştum.

Anne ben ölmek istemiyordum, anne… benim daha yapacaklarım vardı…

Ve onun kolları arasında ağlamaya devam ettim. Uyanıncaya kadar.

Canavar

2010-07-13T00:37:00.000+03:00

Senin yüzünden çektiğim sıkıntıları düşünüyordum. Kendimi ne kadar aldatılmış kullanılmış hissettiğimi aklımdan çıkaramıyordum. Tüm bu olan bitenin ne kadar iki yüzlü olduğunu düşünüyordum. Ve tüm iki yüzlülüğün benim olduğuna inanıyordum. O yüzden artık yeter derken sana, muhtemelen kalbimin param parça olacağını sanıyordum. Zaten hayatımın çok dışında olmana rağmen, hayatımdaymışsın gibi davranmak daha kolay olur gibi geliyordu. Bana bunu yaptıktan sonra hala orada olmaya devam edemem diyemezdim, dersem herşey daha da kötü olur gibi geliyordu. Öyle zannediyordum.

O yüzden görmezden geliyordum kanayan yaramı. Sen dünyana bensiz devam ediyordun. Canın isterse beni burada bulabileceğini bilerek. Benim senin canının istemesini dileyerek bunu beklediğimi bilerek.

İkimizde yanılıyorduk.

Sessizce seni dışarıya atmaktı amaçım. Sen bunu fark bile etmeyecektin. Adım gibi eminim eğer dişimi sıkabilseydim bunu asla fark etmezdin. Elinin altındaki, sözüm ona herşeyini bildiğin bu adamın sana ne kadar yabancı olduğunu, artık sana ne kadar uzak olduğunu asla tahmin edemezdin. Sadece biraz daha sessiz kalmayı başarabilseydim günün birinde baktığında hiç bir iz bırakmadan kaybolmuş olduğumu görürdün. Belki umursardın, belki ararsan beni bulabileceğini sanırdın. Her şekilde yanılacaktın.

Fakat beceremedim. Daha fazla susmayı beceremedim. İçimdeki canavarı, yıllar önce kötürüm bıraktığımı düşündüğüm canavarı daha fazla tutamadım. Kafesini parçalayarak dışarı çıktı. Elim telefona gittiğinde aslında senden çok kendime zarar vereceğimi düşünüyordum. Ben bu canavarın şiddetine daha öncede maruz kalmıştım, daha öncede kendimi aynı şekilde suçlu koltuğuna oturtmuştum. Hislerimin kontrolünü kaybetmiş, ilkel güdülerim ile tepkiler vermeye başlamıştım. Yıllardan sonra ilk kez kontrolümü kaybetmiştim.

Canavarın beni yavaş yavaş kötürüm bırakışına şahit oluyordum, ağzımdan öfke dolu sözler dökülüyordu. Bana verdiğin zararı daha fazla olgunlukla kabullenemem diyordum, tüm bunlar olduktan sonra hala benim senin için orada olduğumu düşünmene izin veremem, beni bu kadar görmezden geldikten, beni bu kadar hor gördükten sonra hala senin gizli kurtarıcını oynamaya devam edemem diyordum. Sesimin tonundaki histerik öfkeden en az bende senin kadar tedirgindim. Nefes almadan art arda dizdiğim kelimeler karşısında bende senin kadar ezildiğimi hissediyordum, fakat garip bir şekilde durmayı artık umursamaz hale gelmiştim. Kontrolümden çıkan bir cinayete şait oluyordum. Ve bu yüzden daha fazla suçluluk duyamayacak hale gelmiş gibiydim.

Kendimi durduramıyordum ve bir yerden sonra artık bunu umursamıyordum. Hissettiğim herşeyi en saf, en sert, en kötü şekliyle söyledim. Bununla yargılanıcağımı biliyordum, bununla çezalandırılacaktım ama şu an için bundan korkacak gücüm yoktu. Ben bir harabeydim.

Nefes almak için durduğumda ve garip bir şekilde kontrolün tekrar bende olduğu fark ettiğimde sen telefonun diğer ucunda ağlıyordun. Ben hala hiç bir şey hissetmiyordum. Bir şeyler söylüyordun, benim için bir anlamı olmayan birşeyler. Belki daha önce olsaydı anlamı olabilecek, belki daha önceden olsaydı herşeyi değiştirebilecek. Ama artık bir anlamı yoktu. Telefonu kapattım. Kan ter içinde bir yere oturdum. Hala hızlı nefes alıp veriyordum. Terlemiştim. Garip bir boşalma, yorgunluk ve panik hali yaşıyordum. Panik halindeydim, çok yakında üzerime çullanacak olan suçluluk duygusuna karşı kendimi hazırlamam gerektiğini biliyordum. Eğer beni savunmasız yakalarsa başıma neler gelebileceğini tahmin dahi edemiyordum. Bu olmamalıydı fakat ben bunu önleyebilecek hiç bir şey yapamıyordum. Savunmasızca orada başıma gelecek olan şeyi bekliyordum.

Ne kadar orada o şekilde oturduğumu bilmiyorum ama kendime geldiğimde aklımdaki tüm düşüncelerin kafamdan uçup gittiğini fark ettim. Korktuğum şey olmamıştı. İçimdeki canavarı daha fazla dizginleyememiştim ve bunun karşılığında ketüm bir suçluluk duygusuyla cezalandırılmamıştım. Kesinlikle bir parça dahi suçluluk hissetmeden oturduğum yerden kalktım. Mutfaktaki geçen haftadan kalma beyaz şarabı aldım. Bütün geçe işlediğim suçu ve temiz vicdanımı kutladım.

Umut

2010-07-08T23:08:00.001+03:00

Bu gece ben yeni bir adamım
Ve bu gece bu evin bir anlamı var
Yarın beklediğim güneş doğmayacaksa bile
Benim bu gece inancım var

Yıdızlara Dostum, Yıldızlara

2010-07-08T23:07:00.003+03:00

Ellerim uyuşuyor
Acıtmıyor şu an günün bıraktıkları
Hiç birini bana sormadı
Ama hepsi benim tercihimdi
Hayatta kalmak içindi
Mecburmuydum?

Tüm düşünceler zihnimden düşüyor
Zaman daralıyor, zamanım daralıyor
İçeride birşey bana işkence ediyor
Onu da kabul ediyorum
Onu da sevmeyi öğreniyorum

Tüm zorunluluklar bulanıklaşıyor
B-planlarının önemi kalmıyor
Üzerimdeki yük azalıyor, ağırlığım azalıyor
Ayaklarımın yerden kesildiği hissediyorum
Bunun ne anlama geldiğini bilmiyorum
Artık umursamıyorum

Amaçlarım ellerimin arasından akıyor
Nasıl edindiğimi bilmediğim
Nedenlerini unuttuğum
Bırakıyorum ve akıp gidiyorlar
Daha fazla kalmalarını istemiyorum
Artık özgürmüyüm?

Teslim oluyorum
Ne karanlık bir düşmana
Ne de gecemi çalan boşluğa
Ellerimden tutan dumana
Yolumu aydınlatıyor koru sönmemiş küller
Bir yerden bir ses dur diyor
Ben dinlemiyorum

Bir sınırı daha geride bırakıyorum.
Bu da sanki sonuncusuymuş gibi geliyor
Genzimi dolduruyor rahatlamanın ekşi tadı
Her yer evim oluyor
Ve hiç bir yere ait hissetmiyorum
Bundan daha özgür olabilirmiyim?

İntikam için

2010-07-08T23:06:00.000+03:00

Ateş geceyi ucundan yakıyor.
Alev alan benim hayatım, yanan benim hayallerim.
Kibriti çakan benim, bu yangını başlatan
Ve sonra da hiç birşey yokmuş gibi davranan,
Arkasını dönen benim.

Bir şiir gibi yaşamak

2010-07-06T23:52:00.003+03:00

Bir şiir gibi yaşamak,
Bir saniye bile hislerine dizgin vurmamak.
Mutlu olmak değil mesele dostum
Mesele kendin olmak.

Fırtınalarla soyunmak,
Boğulacağını bile bile dalgalara karşı durmak
Ne kadere boğun eğmek, ne de kedere teslim olmak
Bu sadece içinden gelen sesi dinlemek

Bir ateş yakmak, tüm köprüleri yıkmak,
Asla geri dönmeden, asla pişman olmadan
Bir yere varmak değildi amaç hiç bir zaman
Gitmeye devam etmek arkaya bakmadan

Yas

2010-07-06T23:36:00.000+03:00

Hatayı nerede yaptığımı düşünerek geçirdiğim bir gece daha. Gene cevaplarım var ve gene bu cevapların bir işe yarayıp yaramayacağını bilmiyorum. Benden başka kimsenin anlamayacağı (ve kuvvetle muhtemel umursamayacağı) bir yas tutuyorum uzun zamandır. Çoğu zaman kendi kendimden bile sakladığım, bilakis fark etmemek için elimden geleni yaptığım bir yas. Böyle cümleler kurduğum zaman kendimi bağnaz birisi gibi hissediyorum ama sıkıntımı başka türlü nasıl ifade edebileceğimi bilmiyorum. Taşradan gelen Werther vari bir çocukken, birTiamat şarkısından fırlamış bar filozofu olmak istedim. Bu olduktan sonra da o çocuk için yas tutmak istedim. Herkesten uzak, yapa yalnız ve huzur içinde yas tutmak.

Kendi ellerim ile katlettiğim hislerim için kalbim dediğim çölde tek başıma yas tutmak.

Fakat yanılmıştım. O kadehi elimde tutarken, o dumanı içime çekerken, o kızın iç çamaşırını çıkartmasına yardım ederken ya da o günaha bir kez daha girerken ne "Best Friend Money Can Buy" ne de "To Have or To Have Not" çalmıyordu kulaklarımda, kalbimdeki boşlukta. Büyümenin saflığımda hiç bir şeyi değiştirmeyeceğine inanıyordum eskiden, büyüdüm ve herşey değişti. Anlamını bilmediğim kelimelerdi eski ego, haz ve kibir. Şimdi bu üçü ile özetleyebiliyorum bütün gün başıma gelen tüm belaları. Çoktan küçük adam oldum çocuksu hayallerimi bir kenara bırakarak. Küçük adamların dünyasında büyük olmak, kendi dünyamda kendim olmaktan çok daha önemli oldu bir an. Ve o an devam etti.

Kariyerimi ya da bu gecenin sonunda yalnızlığımı nasıl aldataçağımı düşünerek geçiriyorum eskiden sonsuz yıldızları ve ölümsüz ormanları düşünerek geçirdiğim zamanları. Sonsuz yıldızlar ve ölümsüz ormanlar bir yandan bana da çok klişe geliyor ama bunları düşünmeden geçirdiğim onlarca geceden sonra, bunların yerine ne koyabileceğimi bilmiyorum. Daha büyük bir şeyin parçası olmak istiyordum ben, kitlesel bir hareketin, muhteşem bir melodinin, unutulmaz bir cümlenin, ölümsüz bir hissin, ilahi bir aşkın. Şimdi bu isteğin sadece isteme kısmı kaldı elimde. Hala bir şeyi istiyorum ama sadece istiyorum. Tam olarak neyi istediğimi bilmiyorum, neden istediğimi ya da istemekten yarın vaz geçersem neler olacağını. Sadece istiyorum.

Bazen işe gitmek için metroya bindiğimde tüm yolculuk boyunca bir daha bütün gün başıma gelmeyecek bir aydınlanma yaşıyorum. Yanlış giden herşeyin, kendimi bir türlü afedemeyişimin, tüm bu kendime ettiğim işkencenin sebebini anlıyorum. Gizliden gizliye göçüp giden küçük Werther'im için yas tutuyorum. Onu özlüyorum, aşkı özlüyorum. Tüm imkansızlığına rağmen var olama kibrini gösteren, geceme gündüzüme, tenime, benliğime hakim olan aşkı özlüyorum. Hayatıma girmese bile, bir şarkının iki saniyesi ile bana varlığını hatırlatmasını özlüyorum. Üzerime çöken inançsızlık ve umutsuzluk harabesine rağmen sadece ve bir tek ona inanmayı özlüyorum. Ve ben çoğu zaman onu özlediğimi bile fark etmiyorum. Kalbimdeki o büyük boşluğu tenimin ve dumanın bana sağladığı olanaklar ile doldurmaya çalışıyorum. Her geçen gün biraz daha kötü birisi oluyorum. Herkese ettiğim kötülükten daha fazlasını kendime ediyorum. Hayatımda hiç bir dönemde bu kadar iki arada bir derede kaldığımı hatırlamıyorum, hiç bir şeyi geride bırakamıyorum ve nereye gidersem gideyim arkamda bırakmak istediğim herşeyi kendim ile birlikte götürüyorum. Çünkü artık kendime güvenmiyorum. Beni ben yapan inançlarımı, hislerimi kaybettim, onlar için yas tutmayı bile yarım yamalak, hayalet bir bilinçle yapar oldum.

Ben bu gece -daha önceki bir milyon gecede de olduğu gibi- benden geriye kalan bu harabenin sebeplerini bir kez daha çözdüm. Bir kaç paragraf önce söylemiştim eskiden saflığımı hiç bir şeyi değiştirmeyeceğine inanıyordum, şimdilerde ise hiç bir aydınlamanın hiç bir şeyi değiştiremeyeceğine inanıyorum. Çünkü her geçen gece içine düştüğüm bu batakta biraz daha derine gidiyorum ve her geçen gece bu bataktan çıkmak için harcamam gereken çaba, boyumu bir kaç santim daha aşıyor. Bir şekilde tekrar özgür-kendim-hayalperest olmaya çalışmaktan tümüyle vazgeçmeyi beceremiyorum.

Sen yalnızlığınsın

2010-05-23T21:49:00.001+03:00

Sen yalnızlığınsın.
Onu çok sevmen,
Ya da herkesten nefret etmen
Hiç bir şeyi değiştirmez

Sen çektiğin cezasın.
Aklındaki hapishaneden,
Ya da yüreğindeki yükten,
Başka yargın yok senin.

Sen huzurunu çalan şüphesin,
Ne umutsuz imanın,
Ne de mutsuz inançsızlığın,
Aradığın cevabı veremez senin.

Sen bir rüyasın.
Lanet kabusların,
Ya da uykusuz gecelerin,
Bunu alsa değiştiremez.

Kim görecek seni?
Köprüler yanarken,
Kim dinleyecek seni?
Yıldızlar sönerken.

Herkese Göre Değil

2010-05-19T23:57:00.000+03:00

Ne özel olduğundan ne de üstün. Sadece farklı olduğunun için ve onların yaşadığı dünyaya ait olmadığın için. Elbette bir yolunu bulabilirsin çarklara dahil olmanın, mekanizmanın çalışması için gerekli olan dişli senmişsin gibi davranabilirsin. Ama biliyorsun, sen tek başına bu mekanizmanın dışına çıksan da hiç birşey değişmeyecek. Hiç bir şey yeri doldurulamaz değil. Hiç bir şey vaz geçilmez değil. Eğer bugün sen gitmeyi bırakırsan işine, senin yerine bir başkası gidecek. Sen bu gün her zaman gittiğin barda aynı bar taburesinde oturmayı bırakırsan bir başkası oturacak. O şarkıyı bir başkası söyleyecek, o yazıyı bir başkası yazacak ve sana dair hiç bir iz kalmayacak. Kimse seni özlemeyecek. Belki seni yenmek ya da elde etmek isteyenlerin içinde bir ukte kalacak, kimisi hakaretlerle anacak, kimisi beddualarla.

Elbette buraya ait değilsin ve elbette onların ağladığından çok daha farklı bir şey için doluyor gözlerin. Daha farklı bir şey istiyorsun, ne olduğunu sende bilmiyorsun, belki de en çok istediğin şey, aslında ne istediğini öğrenmek, kendini tanımak, hayatı yaşamak. Bunu senden başka kimse istemiyor. Bunu biliyorsun, çünkü çevrende herkesin daha fazla seks, daha fazla para, daha fazla haz, daha fazla ego için kıvrandığını görüyorsun. Eskiden bundan uzak durabiliyordun. Bu yüzden varlıklarını bu kadar hissetmiyordun ama şimdi bu masturbasyon yumağının tam ortasındasın ve olan biten herşeyden en az on yıl öncesindeki kadar tiksiniyorsun. Üstü örtülü bir inanç yüzünden, ne üdüğü belirsiz bir mistiklik ihtiyacı yüzünden yapmıyorsun bunu. His istiyorsun. Bu yüzden arkanı dönmek istiyorsun, bu yüzden çekip gitmek istiyorsun. Senin çağında kimse senin gibi düşünmüyor. Seni anlamaları bu yüzden mümkün değil.

Seni anlamalarını beklemekten vaz geçmen kolay olmadı ve şimdi onlardan uzak durmayı başarman gerekiyor. Herşeyden önce onları kafanın içinden uzak tutman gerekiyor, sana zarar verebildikleri tek yer orası ve aynı zamanda en savunmasız olduğun yer de orası. Çünkü o kadar onlarla birlikte ve onlar gibi oldun ki, doğana aykırı olmasına karşın o atmosferin bir parçası gibi davrandın. Dediğim gibi mekanizmanın önemsiz dişlilerinden birisi oldun, işe gitmen gerekti, gittin. Ders çalışman gerekti çalıştın. Kur yapman gerekti yaptın. Zeki görünmen gerekti, egonu sıvazlaman gerekti, başkalarının egosunu sıvazlaman gerekti, sen hepsini yaptın. Gerektiğinde öptün, s.ktin, nefret ettin ya da uysalca nefret edilmene razı oldun. Doğana aykırıydı her biri, yine de yaptın, yapmak zorunda kaldın. Çünkü aslında yalnızlığından yorulmuştun, çünkü yalnızlığın gereklerini yerine getiremiyordun. Evet yalnızlığının gerekleri vardı. Yalnız olmak büyük sorumluluktu, kendine bakmak bir sorumluluktur ve bunu anlamakta zorlandın. Şimdi bunu anlamaya başlıyorsun ve her zaman olduğu gibi bu geç gelen aydınlanma hiç bir şeyi kolaylaştırmıyor.

Çevrene dönüp bakıyorsun. Yaşadığın habitat, birlikte metroya bindiğin onlarca insan, sokaklarda yürüdüğün yüzlercesi. Hiç birisi seninle aynı dili konuşmuyor, en fazla sen onlarla aynı dili konuşabilirsin ama onlar asla. Buna şaşırmayı ne zaman bıraktın? Ne zaman bu dünyada yalnız yürüdüğünü fark ettin? Ve daha da önemlisi bununla ne zaman barıştın. Geçmişine dönüp baktığında kendini değerli hissettiğin tüm duygularını, tüm hislerini kaybetmiş olmana rağmen bununla nasıl barıştın? Biliyorum, en az başarmayı denediğin kadar pes etmeyi de denedin. Farklı olduğun herşeyi yok etmeyi, onların evcilleştiremediği küçük insanı, yalancı ruhunu sen kendin evcilleştirmek istedin. Onlar beceremedi, sende beceremedin. Ama onlar seni iki arada bir derede bırakamamıştı, sen bunu başardın. Çoğu zaman bunu görmezden gelmeye çalıştın ve çoğu zaman bu seni hem başarmaktan hem de pes etmekten daha çok yordu.

Sen elbetteki bu insanlar ile aynı yolda yürümüyorsun. Elbetteki onlar nereye aitse sen oraya ait değilsin. Daha iyi, daha üstün olduğun için değil sadece farklısın. Altı milyar bir birinden farklı insan içinde sende biraz daha farklısın ve bu seni biraz daha göze batar hale getirmiyor, ki tanrılar biliyor bunun böyle olmasını ikimizde çok isterdik ama ne yazık ki bu seni daha zor görülür, çok çok daha zor fark edilir kılıyor. Hem geride kalan beş milyar dokuz yüz doksan dokuz milyon dokuz yüz doksan dokuz bin dokuz yüz doksan dokuz kişi için hem de senin için.

Umut? Elbette senin için umut hala var, kendi küçük dünyana sığınmayı başarabildiğin sürece ne sabah sekizde kalkman ne de ne işe yaradığını bilmediğin bir mekanizmanın parçası olman ne istediğini aramana engel değil. Hayır seni anlamayan insanlar da değil hata. Eğer illa oku birilerine yöneltmek gerekiyorsa ne yazık ki gene sensin hedef, kendini anlamayarak en büyük hatayı yapan sensin. Ben bilmiyorum bunu başarabilirmisin, ben bilmiyorum bunu başarmaya çalışırken nelerden vaz geçebilirsin fakat uğraştığını görüyorum. Senin adına seviniyorum. Nereye ait olmadığını biliyorsun ve belki de günün birinde nereye ait olduğunu da bulacaksın. Bu herkese göre olmayan bir lüks.

Kutsal

2010-05-02T17:25:00.003+03:00

Gidiyorum. Tanrı şahidimdir, bir daha geriye dönmemek üzere gidiyorum. Ait olmadım, bir parçası olmadığım bu yerde geçirdiğim her gün için bin tane ağıt yakarak gidiyorum. Yüreğimdeki ve omuzlarımdaki yükü atmak için gidiyorum. Ateşle yüzleşmekten çakmak için değil, daha fazla yanmamak için gidiyorum. Kimsenin benim gibi oynamadığını bildiğim için gidiyorum. Daha doğru bulabilirmiyim bilmiyorum ama daha yanlışa daha fazla katlanmamak için gidiyorum.

Bir çölü terk ediyorum. Tanrı biliyor, daha iyi bir yere gitmiyorum. Fakat başka şansım yok bunu biliyorum. Daha farklı olmayı beceremiyorum. Kendime batırdığım iğnelerden, tenime kazıdığım işaretlerden biliyorum. Hiç bir zaman üstümden atamadığım o amansız boşluğun tahmin edilemez ağırlığı yüzünden gidiyorum. Burada hiç bir yerde bulamadım cevabı. Milyonlarca güzel fikir vardı, milyarlarca özlü söz ve hiç biri yalan söylemiyordu. Avuçlarımda onlarca büyülü sözler vardı fakat hiç biri işe yaramıyordu.

Bu laneti bozuyorum. Tanrı görüyor, bunu ne kadar çok istediğimi biliyor. Çünkü ben bunca yıl ne anlama geldiğini bilmediğim bir yükü taşımak için hem kendime hem de hislerime ihanet ettim. Ateşle dans ettiğimi zannederken çamur denizinde yüzdüm. Farkındalıktan bahsettim, geceler boyunca farkında olmak için her kurbanı vermeye hazırım dedim, kör gözlerimle alemi gördüğümü sandım. Yükseldiğimi sandım, her patlayışım ile bir saniyeliğine gerçeği fark ettim. Sessizce gerçeği görmezden geldim. Çamurla güreşmeye devam ettim, ateşle oynadığımı sanarak. Ve ben artık çamur denizinden çıkıyorum.

Elbetteki daha farklı bir şey istiyorum ben. Evet burası gibi değil benim gideceğim yer de. Ve evet, hala aynı kurtuluşu hayal ediyorum. Onca karabasana rağmen onu bulabileceğime inanıyorum. Tüm cehaletime rağmen, tüm dejenerasyonuma rağmen üzerimdeki sigara kokusunu atabileceğime inanıyorum. Yıllarca yanlış şeylere özenmiş olmama rağmen, yıllarca yanlış şeyleri istemiş olana rağmen hala onu istiyorum. Tanrı biliyor, onu bulmak için gidiyorum, arkama bakmadan, bir saniye dahi durmadan.

Karanlık

2010-04-27T01:46:00.002+03:00

Gözlerimi kapatmama gerek yok, gözlerimi kapatmama ve nereye ait olduğumu düşünmeme gerek yok. Ne zaman yoldan çıktığımı ya da ne zaman kaybolduğumu bilmeme gerek yok. Lanetlere dair cümleler kurmanın, karabasanları tanımlamak için sönük trajediler yazmanın bir anlamı yok. Daha fazla yok. Zira benim çıkış yolum bunların arasında saklı değil. Benim kendime çizdiğim yol bu haritada değil, bu pusula göstermiyor benim gideceğim yolu.

Bir fırtına içindi bütün bu ağıt. Nereden geldiğini bilmediğim bir şüphe idi gecelerimi kötürüm eden. Nasıl atıldığını bilmediğim bir kazık, ayağıma dolanan bir zincir, boyumu aşan bir dalgaydı bu cehalet, bu hata. Yanlış yere bakmaktı en büyük kayıp, bile bile geceler boyu tekrar ettiğim bir ziyan. Doğru cevap en basit olandı, doğru cevap hep en uzak olandı.

Bir his kurtarabilirdi beni ancak, insanların ruhlarını taşıdıkları yerde ben başka bir şey taşıyordum. Benim yükümü bilmiyorlar, bende bilmez oldum. Affetmedi cehaletimi dinim. Yandı bütün köprülerim. Çöle döndü umudumu ektiğim tüm bahçelerim. Rüzgar soydu kurumuş toprağın kabuğunu, her yer kül kokuyordu. Bir harabe buldum evimin olması gereken yerde.

Karanlık ama canlı bir ses kurtardı beni. Çiğ bir çığlık uyandırdı beni o garip rüyadan, bir kabuskıranla açtım gözlerimi. Dünya akıp gidiyordu gözlerimin önünden. Hayatım ellerimin arasından akıyordu. Tutamıyordum, hiç bir zaman tutamamıştım. Fakat daha farklı bir şey vardı bu sefer. Hayır, kurtuluş yoktu bu gece içinde. Hayır, bu gecede aydınlanmamıştı bu karanlık oda. Fakat daha farklı bir şey vardı bu sefer, nasıl tanımlayabilirim bilemiyorum. Cesaret edemiyorum.

Bağnaz

2010-04-27T01:26:00.000+03:00

Kesin kanılardan uzak durmaya çalışıyorum konu ben ve toplum olduğu zaman ama bazı şeylerden emin olmaktan alamadım kendimi, nereye baksam aynı cevabı görüyorum bazen. Nereye baksam okun yönü aynı oluyor zaman zaman. Ben artık farklı olduğmu biliyorum. Bunun bir üstünlük olmadığını ise yıllar önce öğrendim. Ben olmayı, var olmayı ve var olmayı algılarken dünya ile arama giren boşluğu bir üstünlük olarak görmemeyi öğrendim. Bunu söylerken bir alçak gönüllülük maskesinin ardından konuşmuyorum. Kibirimden gözlerim dolmuyor. Biliyorum. Ben farklıyım ve biliyorum bu beni daha özel kılmıyor. Sadece biraz daha oyunun dışına itiyor, sadece biraz daha uzağa atıyor beni. Mastürbasyon toplumunun uzak bir köşesine bırakıyor beni. Ne kadar uzak olduğum belki hata yaptığım yerdir ama ne kadar yabancı hissettiğimi söylerken kesinlikle çok haklıyım. Zira yaşadığım küçük dünyadaki neredeyse herkes egolarını sıvazlamak için her yolu denerken, ben tüm sapkın hallerime rağmen bir ahlak timsali gibi hissediyorum kendimi, oysa kendini masum hissetmeyen birisi nasıl ahlaka dair cümleler kurabilir ki?

Tüm diyalogların birilerinin yukarı çıktığı ya da çoğu zaman aşağı indiği bir yürüyen merdivene dönüştüğü günümüzde kimse kimseye aşık olmasın istiyorum, kimse kimseyi sevmesin. Zira kimsenin kendi aşkı ile rezil olmasına, tutkusu yüzünden aşağılanmasına tahammül edemiyorum. Beğenilmenin masumiyetinin öldüğü yer beğeninin üzerine basılıp, bir basamak olarak kullanıldığı yer. Seviyor olmanın cesaretinin basit bir bar muhabbetinde ayaklar altına alındığı, cinselliğin tutkusunn pornografik bir blog konusundan başka bir şey olmadığı bir zamana şahit oluyoruz. Bunun parçası olmak, bu kutuplaşmanın bir parçası olup kalp kırmak ya da gururunla birlikte egonu da kurban etmek demek. Bugün çevreme baktığım zaman gördüğüm bir çok ilişki bu denklem üzerine kurulu.

Ben kendimi daha iyi bir yerde görmüyorum. Ama yine de bu toplu ego seksinin içinde olamadığım için minnettarım. Ne anlama geldiğini bilmediğim bir yalnızlık tuzağını, nasıl tanımlamam gerektiğini bilemediğim seksist bir eğlence anlayışına kesinlikle tercih ederim. Hayır, bu bir tercih meselesi değil, ben burada bir insiyatif kullanmıyorum. Ben bu çağa ait olmayan bir romantizm akımına aitmişim gibi de davranmıyorum, ki böyle olmasını tüm kalbimle isterdim. Bu yüzden bu kadar zor bir çok şey benim için. Bu yüzden karanlık bir odanın içinde gecelerce boyumdan büyük bir bedel ödedim. Bunun anlaşılmasını beklemiyorum. Ben bu insanlarla ile aynı dili konuşmadığımı biliyorum. Aynı dili konuşmadığım insanların beni birşekilde anlayamayacaklarını, böyle bir mucizenin mümkün olmadığını çoktan öğrendim. Et parçalarından ibaret gibi davranmak istediğim insanlara bile, et parçasından ibaretlermiş gibi davranamadım ben, vicdanım sabah zaferlerini köküne kibrit çaktı. Önceki gecelerin mide bulandırıcı anıları ile başladım o sabahlara. Ben bunun bir avantaj olduğunu düşünmüyorum ve istesem bile başka türlü olmayacağımı görüyorum. Ne bu kadar büyük kalkanlar kuşanabiliyorum ne de donmuş, çölleşmiş de olsa bir kalbim yokmuş gibi davranamıyorum.

Aşk başaramadı. Sevgi dünyamızı daha iyi bir yer yapamadı. Dünya da barıştan bahsetmiyorum ben, savaş ya da para yüzünden yozlaşmadı benim habitatımdaki kayıp gençlik. Bizi sürekli şişirilen ama elbetteki içi sadece uçuçu gazla dolu olan egolarımız mahvetti. Dün terk edilen sevgili bugün kendisine kaçamak bakışlar atan bir başkası sayesinde bu gece daha rahat uyuyacağını zannediyor. Dans edercesine egolarını çatıştıran genç çiftler geceleri hissettikleri yorgunluğu çok içmek ile ilişkilendiriyor. Bu insanların karakterlerine açılan yaralar beni korkutuyor. Bu insanlar yönetecek bu dünyayı, bu insanların çocukları devralacak daha da harabe olmuş bir dünyayı. Ahlak değil benim derdim, kendini tanımayan, ifade edemeyen, ne hissettiğini bilemeyen, haz diye çığlık atan zombiler görüyorum sokaklarda. Bu korku filmi benim derdim, bu korku filminin karakterleri asıl endişem.

Gökyüzünü vurun

2010-04-24T20:24:00.000+03:00

Gökyüzünü vurun, öldürün yıldızları
Bu anlamsız yolu aydınlatan sokak lambalarını
Çünkü kimse gerçekten bilmiyor
Nereye götüyor bu bozuk pusula bizi
Kimse bilmiyor neden takip ediyoruz bu lanetli izi.

Vurun güneşi, yakın tüm köprüleri
Kaybolduk biz tüm yanlış seçimlerimizle
Yok bizi tartacak adil bir yargı
Yok bizi cezalandıracak cesur bir cellat
Ve yok hiç bir ilahi af, kurtulmamızı sağlayacak

Direnç

2010-04-24T20:05:00.001+03:00

Üzerime çöken bu sinir harbi ile baş edemiyorum. Dışarıda inanılmaz güzel bir gün var. Fakat bu günde bana ait hiç bir şey yok. Hayır, her zaman yaptığım gibi tüm günü evimde kendimi boşlukla cezalandırarak geçirmedim. Dışarıdaydım, insanlarla birlikteydim ama yine de boşlukla cezalandırıyordum kendimi.

Kendimi anlamakta zorluk çekiyorum. Boşluktan bu kadar rahatsız olurken, nasıl oluyor da bununla mücadele etmek konusunda bu kadar başarısız olabiliyorum? Nasıl oluyor da mücadele etmek için yerimden kalkamıyorum? Karakterimin derinliklerine yerleşmiş bir üşengeçlik elimi kolumu bağlıyor. Evimde, sözüm ona kendimi güvenli hissettiğim yerde kendimi anlamlı hissedebileceğim hiç bir şey yapamıyorum. Evde olduğum zamanlarda ne yapmam gerektiğini bilemez haldeyim. Ne dinlenmeyi becerebiliyorum, ne eğlenmeyi, ne de bir şeyler üretmeyi. Garip bir hapishane hayatı yaşıyorum. Kendi evimin içinde, düşünmeyi dahi beceremiyorum.

Eve giden yol boyunca bu sefer farklı olacak diyorum. Hatta sabahları evden çıkıp işe giderken, metroda karşımda oturan yabancının anlamsız suratına bakarken içimden bu akşam herşey farklı olacak diyorum. Gün bir şekilde ardımda kalıp eve döndüğümde tüm sözlerimi unutuyorum. Ne yapmam gerektiğini bilemez bir şekilde odaları dolaşıyorum. Ne bir kanepede, ne de bir koltukta rahat edebiliyorum. Ne gitarlara yaklaşabiliyorum ne de klayveye. Şarkı dahi söylemek zor geliyor. Herşey sanki yapmakta zorunda olduğum ödevlere dönüşmüş. Kitap okumak, film seyretmek, yazı yazmak, vokal çalışmak, gitarla oynamak, bas çalmak, kod yazmak, ders çalışmak, öğrenmek, düşünmek hatta bazen oyun oynamak bile. Yüz yıllardır oynadığım bir oyun var, onu açıyorum ve yavaş yavaş saatlerimi öldürüyorum. Bir yandan oyun oynayıp bir yandan tenime konan kelebekleri avlıyorum ve saatler geride kalıyor. Bunu yaparken kendime yalan söylüyorum, tüm gün çalıştım şimdi dinlenme vakti diyorum, bunu hak ettim diyorum. Tüm kelebekler ölünce kendimi yatağa atıyorum. Saat gecenin bir yarısı olmuş ve yorgunluktan gözlerim şişmiş. Dinlenemeden uyanıyorum bir sonra ki güne. Bir önceki günün pişmanlığı ile çıkıyorum yataktan.

Biliyorum kendime çoğu zaman çok zalim davranıyorum. Biliyorum çoğu zaman hak etmiyorum bu kadarını. Eğer buna benzer yazdığım bir milyon yazı ile bu yazı arasında bir tane fark varsa her halde budur, çünkü artık gerçekten bu kadar işkenceyi hak etmediğimi düşünüyorum. Yaptığım onca boktan şeye rağmen kalbimdeki suçluluk duygusunu, omuzlarımdaki utanç yükünü hak etmediğimi düşünüyorum. Fakat yine de daha farklı düşünmeyi beceremiyorum. Kendimi sevmeyi demiyorum, ama kendime daha iyi davranmayı beceremiyorum. Artık pes ettiğim, tüm hayallerimden vaz geçebilirim, omuzlarıma yük olan tüm hislerimi bir yere gömebilirim. O hayallerin hiç birini gerçekleştiremedim ve kalbimde artık o hislere dair hiç bir şey kalmadı. Beni ben yapan hislerimi kaybettim ben.

Tamam, bunda problem yok, tamam kabul yenildim, beceremedim ve başarısız oldum. Lanet olsun asla yapmayacağım dediğim herşey yaptım ve tükürdüğüm herşeyi yaladım ve şu an bunu değiştirecek hiç bir şey yapamıyorum. Kendi kendime baktığım zaman gördüğüm yabancıyı nereye koyacağımı bilmiyorum ve ne olursa olsun, artık daha fazla kendime işkence etmek istemiyorum. Eğer bom boş bir hayatım olacaksa da bu boşluğun tadını çıkarmak istiyorum, eğer işten başka hiç birşeyim olmayacaksa benim tamam o zaman gecelerim iş ile geçsin. Eğer sadece kelebek avlamak ve oyun oynamak istiyorsam öyle olsun, yeter ki sabah uyandığımda dünden pişmanlık hissetmeyeyim.

Sanırım ya hala yenilgiyi kabul edemedim ya da halen tam olarak yenilmedim. Bir mucize olmadığı sürece gidişatımın değişeceğini ve hayata karşı avantaj sağlayabileceğimi sanmıyorum. Dünyayı değiştirebileceğimi sanıyordum, yanıldığımı anlayalı çok oldu ama dünyanın beni değiştirmesinin acısız olacağını sanıyordum ve meğersem bu konu hakkında da yanılıyormuşum. Garip bir direnç gösteriyorum hem hayata karşı hem de kendime karşı.

Bu direnç, bu direniş hakkında ne düşünmem gerektiğini bilmiyorum. Beni çok yorduğu aşikar ama onun celladım mı yoksa kurtarıcım mı olduğunu kestiremiyorum.

Herşeyin Üsütünü Örten Korku

2010-03-26T23:41:00.002+02:00

Korku, herşeyin üstünü örten korku. O seni kötürüm bırakır. Onunla çaresizsindir. Yüreğini söker atar ve hiç bir şiir tekrardan kalbini yerine koyamaz. Ömrün geçer, zihnine doldurulan korkular ile sokağa çıkamazsın, onlarca korku yüzünden kendin olamazsın, kendinden korktuğun için kendini tanıyamazsın. Zayıf olmaktan korktuğunun için, küçük bir çocuk kadar -hatta daha da fazla- korktuğunu hiç kimseye itiraf edemezsin, kendine bile.

Mutsuz olmaktan, bir trajedi olmaktan korkarsın. Bunun ayıp olmasından. Aşağılanmaktan. Oysa ne kadar ağdalı cümleler kurabiliyorsun aşağılanma ve egolar hakkında. İyi ya da kötü olmak göreceli, kimse seni aşağılayamaz öyle değil mi? Ama sensin aslında herkesi aşağılayan, bu yüzden tanıyorsun o aşağılanmanın utancını, bu yüzden bu kadar çok korkuyorsun.

Mastürbasyon toplumu senin kendini başkalarını yermeden ifade etmene izin vermiyor. Önce onların ruhlarını kır, sonra bırak peşinden gelsinler. Nede olsa birisi seni itin götüne sokuncaya kadar sensin örnekleri, gıpta ile baktıkları. Bu hazzı ilk tattığında hissettin ilk korkunu. Primitif korkularından bahsetmiyorum, öğretilen korkularından bahsediyorum. İlk kez o tatlı şarabı içtiğin zaman düştün bu çukura, bu dipsiz kuyuya. Şimdi bir çeşit vampire dönüştün. Korkularından kurtulmanın tek yolu insanları aşağılamak, onlara korkmaları için iyi bir sebep vermek. Bırak seni kaybetmekten korksunlar, bırak onları ezmenden korksunlar, bırak senin onlara gülmenden korksunlar.

Korku imparatorluğunun sadık hizmetkarlarıyız hepimiz ve tek derdimiz hissettiğimiden daha fazla korkuyu çevremize aşılamak. En masum isteklerimiz de bile korkunun bir yeri var öyle ya da böyle. Çünkü artık en masum isteklerimiz bile bir kıyaslama üzerine kurulu. Daha mutlu olmak istiyoruz. Kendimize göre değil, eski sevgilimize ya da artık konuşmadığımız arkadaşımıza göre, zira şu anda mutsuz olmamızın tek sebebi onların dışarıda bir yerlerde bizden daha iyi vakit geçirmeleri.

Mutlu olmanın tek yolu daha ile başlayan cümlelerden geçiyor. İlla birileri ile bir kıyaslama olması gerekmiyor, çoğu zaman sanal imgeler ile, kendi kendimize yarattığımız idealler ile yapıyoruz kıyaslamayı ve en çok da bunu başaramayacağımızı düşündüğümüz için korkuyoruz. Benim anlamadığım şey, hayallerimiz tarafından aldatıldığımızı bu kadar erken fark etmemize rağmen nasıl oldu da bizim hikayemizin daha farklı olacağı hissine kapılmaktan bir türlü kurtulamadık.

Korkudan kurtulmanın bir yolu var mı? Korkuyu, üstümüzü örten kefeni yırtarcasına coşku ile, ben yaşıyorum diye avaz avaz bağırarak hayatımızdan atmanın bir yolu var mı? Geçenlerde seyrettiğimiz filmde mi doğru cevap, sahip olduklarımız yüzünden mi bu kadar korkuyoruz? Yoksa geçenlerde zekiymiş gibi görünen arkadaşlarımızdan bir tanesinin söylediği lafmıydı doğru olan, sevdiğimiz kadar mı korkuyoruz? Mülkiyet hissinin korku ile olan ilişkisini reddetmek elbetteki benim boyumu aşar, böyle bir niyetim kesinlikle yok ama doğru cevapları verirken çok aceleci davranmıyormuyuz? O kadar çok doğru cevabımız var ki artık, sanırım hiç birinin bir değeri yok. İçlerini boşalttık hepsinin.

Korkuyu yenmenin doğru yolunu öğrendik, kendimizi mutlu hissettik çünkü artık daha bilge birisi olduk ve kendimizi ödüllendirmek için birşeyler yaptık. Gittik bir bira aldık, bir sevgili, bir bilgisayar, bir ev, bir iş, bir amaç, ulvi bir amaç, belki bir bebek, belki bir tane daha. Sonra cevabı hatırlasak bile anlamını kavrayamaz hale geldik. Korku, hala aynı korku ve hala herşeyin üstünü örtüyor. Artık daha ile başlayan mutsuzluk cümlelerini sadece kendimiz için kurmuyoruz. Artık kim olduğumuzu tanımlamak için sadece kendimizi övmemiz yetmiyor. Çocuklarımızın başkalarını yermesini heyecan ile dinliyoruz. Aslında hiç birimiz çocuklarımızı nasıl yetiştireceğimizi bilemiyoruz, bu hırstan, bu nefretten uzak durmalarını nasıl sağlayabileceğmizi bilmiyoruz.

Hazırlıksız

2010-03-19T00:40:00.002+02:00

Hayata hazırlıksız yakalandık. Oğuz Atay'ın bir lafı. Kendim okumadım, bir arkadaşım söyledi. Duyar duymaz benimsedim. Oğuz Atay'a bir kere daha saygı duydum. Gene çok doğru söylemiş, gene bizim neslimizde de histerik bir şekilde devam eden tutunamama drumuna tercuman olmuş.

Hiç bir zaman hayata haksızlık etmek istemedim. Bir çok açıdan şanslıydım. Kendi trajedilerimden hep birer sonuç çıkardım. Bazıları kötüydü, boşluğa dair olanlar. Bazıları sayesinde daha sağlam durdum ayaklarımın üzerinde. Çoğu zaman ite kalka idare ettim. İdare etmeyi beceremediğim zamanlarda kötümser olmaktan çekinmedim, lafımı sakınmadım. Fakat gerçekten de hayata hiç bir zaman haksızlık etmek istemedim. Şimdi de istemiyorum. Lakin bazen hayatın bana haksızlık ettiği hissine kapılmamı da engeleyemedim.

Sanki her tarafından delikler açılan bir kayıkla okyanusu aşmak gibi hayat. Bir deliği kapattığın zaman diğeri açılıyor. Evinde huzur bulursan işinde huzurun kaçar, okulda başarılı olursan, sanatın sana küser, işin yolunda giderse evin sana zindan olur. Huzurunu milyonlarca parametre ile kontrol edersin. Mücadele etmek gerekir çoğu zaman. Her türlü kontrole hayır derken, sadece biraz daha iyi yaşayabilmek için, biraz daha iyi hissetmek için kendi kendisini kontrol edebilmek için ruhunu satmaya hazır hale gelirsin. Hayat çok tahammülsüzdür, hiç kimsenin hata yapmana izni yoktur. Her kelimeni özenle seçmen gerekir, her davranışına dikkat etmen. Kırılanlar hep onlardır, sitem hakkı onlarda saklıdır. Birilerinin başarı hikayelerini dinlemediğin sürece dinliyor olmanın bir önemi yoktur, birilerini aşağılamadığın zaman ilginç değil konuşman, birilerini övmedikçe dinlemez kimse seni. Tanımanın ve tanınmanın koşulu zaaflardır. Karşındaki zaaflarını bildiğin kadar tanırsın.

Mastürbasyon kültüründe yaşıyoruz. Herkes önce kendi egosun okşanmasını istiyor. Ve içinde ego olmayan hiç bir diyalog ilgi çekmiyor. Samimiyetin olduğu yerde nezaket kurallarına ihtiyaç duymuyor benim akranlarım. Tüm dünyada bir nezaket yoksunluğu var. Kimsenin iğneyi kendisine batırmaya niyeti yok, kimsenin kimseyi hayatında tutmaya niyeti yok. Hiç kimse hatasını kabul etmek istemiyor. Hiç kimse hayatı önemsemiyor.

Bundan utanan bir tek benmiyim? Ne yaşarsan yaşa, nerede olursan ol, herşeyden daha önemli bir şey yokmuydu? Adını koyamadığım, ne anlama geldiğini bilmediğim ama konumumdan, besin zincirindeki yerimden ya da sikimdeki kelebekten daha önemli olan bir şey yokmuydu? En başından beri çok büyük bir yanılgının içinde yaşamış dahi olabilirim. Belki de gerçekten hiç bir şey yoktu bir zamanlar gözlerimi alamadığım şimdi ise nerede olduğunu bile bilmediğim o muazzam manzarada. Sadece hayal ettim sanırım uykulu bir çocukluk akşamında o kadife patikayı ve dolunay balosunu. Daha iyi bir şey yok galiba, tenden başka, tendeki hazdan başka.

Ama biliyorum, ne kadar unutsam da olduğum şeyi, ne kadar bilemesem de tam olarak kim olduğumu, tanımasam da kendimi bu gerçeği kabul edemeyeceğimi biliyorum. Hayatla mücadele etmek çok zor. O sürekli delikler açılan kayık çoğu zaman dalgalarla da boğuşuyor. Her an devrilebilir, her an alabora olabilir ve bir allahın kulunun haberi olmaz boğulduğumdan. Bir avuç insan umursar, dünyada hiç bir şey değişmez, dalgaların hiç bir şey umurunda olmaz. Yine de duramıyorum aksini düşünmeden, umut etmeyi bırakamıyorum bir gün bu sularda durulacak derken. Geçeler boyu af diliyorum, herkesten çok kendimden, çektiğim acı için kendimi affetmeye çalışıyorum. Ben bu kültürün bir parçası değilim biliyorum, burası değil benim evim. O yüzden sürülmüş bir mahkum gibi yaşıyorum. Ne kadar dışlanmış ne kadar dışarıda kalmak zorunda bırakılmış olduğumu hissederek, bunla barışmaya çalışarak.

Hayata kesinlikle hazırlıksız yakalandım. Ayaklarımın üstünde duruyorum derken ilk esen rüzgarda dengemi kaybettim, yolumdan çıktım, topalladım. Hayata hazırlıksız yakalandım, hiç çalışmadan girdiğim bir sınav gibi, hiç bilmediğin bir şarkıyı söylemeye çalışmak gibi. Bir an boş bulundum ve yelkenleri suya indirdim. Evet hazırlıksız yakalandım ama şu andan itibaren yapacak başka hiç bir şeyim kalmadı. Şu andan itibaren yolumdan çıkamam, okyanusa arkamı dönemem, sahip olduğum tek şeyi terk edemem. Ever hazırlıksız yakalandım ve evet çok zorlanıyorum ama denemekten vaz geçemem.

Daha iyi bir sıkıntı

2010-03-18T00:14:00.002+02:00

Nereden başlamak gerek? Düşünmeye nereden başlamak gerek? Kaybolan tinsellik, çürüyen hisler ve anlamını yitiren hayatlar için oturup düşünmeye nereden başlamak gerek? Tekrar merak etmenin, tekrar bir şeyler hissetmenin yolunu bulmak için birşeyler yapmak gerekiyor kuşkusuz. Bunu daha iyi olma güdüsü söyletmiyor, bunun sebebi kendini aşmak değil. Sadece artık bu su götürmez bir gerçek oldu, boşluğun ortasında nereye aktığını bilmediğim bu nehirde boğulacağımı bile bile, başka çarem yokmuşçasına kürek çekmekten yoruldum.

Boşluk ve onun kendini sürekli tekrar eden çelişkilerinden çok sıkıldım. Kendi boşluğumdan çok sıkıldım. En güzel hislerimi bir yerde kaybettim ben. Romantizmi mi kaybettim. Kalbim kırıldıktan sonra çöpe atmadım ben onu, zorluklar yüzünden bıraktığım yeri unutmadım. Bir gün ona bakmayı bıraktım. Bir gece mum ışığında yazı yazmayı bıraktım. Bir gece daha çok haz aldım başka bir şeyden, bir gece melankoli tanrıçasına dua etmeden uyudum ve sonrasında onu kaybettiğimi bile fark etmedim. Ben sadece meselemi değil, hislerimi de kaybettim.

Yaşadığımız herşey çok küçük. Herşey çok küçük. Daha büyük bir portre ise her zaman çok daha ciddi. Daha ulvi bir amaç için gereken ciddiyet ve aidiyet yok bizde. Günlük sıkıntılarımızdan utanmayı tercih etmek, günlük sıkıntılarımızı geride bırakmaktan çok daha kolay geliyor çoğu zaman. Çünkü günlük sıkıntıyı aşmanın tek yolu başka bir dünyada yaşamak, günlük sıkıntıların dünyasında yürümeye devam etsen bile. Daha ulvi bir sıkıntı, geceler boyunca uykularını kaçıran, sigaraya seni tekrar başlatan. Ondan utanmadığın, ondan ötürü kendini aşağılanmış hissetmediğin. Bunu özlüyoruz belki de, ama bunu üstümüze almak için o sıkıntının dünyasında yaşamak gerekiyor. Boşluğu doldurmak için doğru malzemeyi bulmak gerekiyor.

Devrim yapmak için sokağa çıkmak gerekiyor, aşık olabilmek için hislerin üstündeki perdeyi kaldırmak gerekiyor, aşk için kadeh kaldırmak gerekiyor ama tüm bunların hiç birine gümüz yetmiyor. Aşıklar bile aşklarına temiz bir vicdan ile kadeh kaldıramıyor. Aşıklar bile aşklarına güvenemiyor. Masumiyetimizi nereye attık biz, nerede kaybettik güven duygumuzu? İlk aldattığımız damı yoksa ilk aldatıldığımızda mı?

Düşünmeye devam etmek gerekiyor. Eğer aklımıza yeni sorular gelmiyorsa neden aklımıza yeni sorular gelmiyor sorusunu sormak gerekiyor. Şunu artık korkarakda olsa iyice kabul etmiş bulunmaktayım, boşlukla mücadele etmek ciddi bir caba gerektiriyor ve bunu bir şekilde otomatikleştirmenin bir yolu kesinlikle yok. Sürekli uğraşmak, sürekli mücadele etmek zorundasın. Ben artık kendi cümlelerimi tekrar etmekten çok sıkıldım. Ben aynı cümleyi bir milyonuncu kez kurduğumun gayet farkındayım ve bu yüzden düşünmeye tekrar başlamak gerek diyorum. Belki de ilk önce düşünme süreçlerinin kendisini düşünmek gerekiyor, zira var olan düşünce eğilimlerim ile boşlukla mücadele edemez, bilakis boşlukla mücadele etmek yerine boşluğu sevmeyi öğrenir hale gelmiş bulunuyorum.

Fakat bu seferde nereden başlamam gerektiğini bilemez hale geliyorum. Daha büyük bir mesele ararken, daha günlük, daha aşağılık bir mesele ile yerin dibine çekiliyorum. Karnıma ağrılar saplanırken buluyorum kendimi. Sığ sıkıntılarım, ilkel kaygılarım yakama yapışıyorlar, bizi terk edemezsin diyorlar. Silkelenmek için ayağa kalkmanın yolunu arıyorum. Lanet olsun bunu tüm kalbimle istiyorum.

İki Küçük Çocuk

2010-01-18T16:22:00.000+02:00

Seninle kurabildiğim tek iletişim şekli bu. İki küçük çocuk gibi, hislerimizi bir birimize söylemekten korka korka, hislerimizin iz düşümlerini yazıyoruz bir duvara. Ne sen söylediklerimin senin için olduğunu ispat edebilirsin ne de ben bunları benim için söylediğini iddia edebilirim. Ama sanırım bu maskeli baloya ve bu balonun varlığını görmezden gelmeye mecburuz.

Bazen biz ne yapıyoruz, buna bir dur demek gerek diyorum. Ama sonra aramızdaki son bağı da çöpe atmaktan korktuğum için duruyorum. Aklımdan sürekli aynı düşünce geçiyor, ikinci bir şansım yok benim. O yüzden hiç bir şey yapamıyorum. Bir kere daha kalbimi yormamak için kendimi durduruyorum. Çünkü bu oyunu daha fazla oynamamıza gerek yok dersem sana, hayır bir oyun yok demenden korkuyorum. Beni yanlış anlamışsın, bu duvarda ben seninle alakalı hiç bir şey yazmadım demenden korkuyorum. Aklımdan milyon tane düşünce geçiyor. Hiç birinin peşinden gidemiyorum. Yavaş yavaş gücüm tükeniyor. Yavaş yavaş pes ediyorum.

Rüyabozan

2010-01-18T02:28:00.000+02:00

Çok zor kendin olmak
Ruhunu satmadan
Şeytana ya da tanrıya
Ait olmadan hiç bir oyun bozana

Çok zor hayatta kalmak
Umudunu yitirmeden
Hayallerini terk etmeden
Fırtınanın karşısında dik durmak

Kalbimi koydum ben masaya
Tüm hislerim için dağıttım desteyi
Bilmiyorum başka türlü insan olmayı
Başka türlü bağışlanmayı

Çok zor devam etmek
Kalbinden ya da kendinden vaz geçmeden.
Çok zor aynı rüyaya soyunmak
Rüyabozanlarla uyurken.

Ruhumu koydum ben masaya
Lanetler ve dualar için oynadım son eli
Bilmiyorum başka türlü hissetmeyi
Başka türlü yaşamayı.

Kefaret

2010-01-17T23:18:00.000+02:00

Sana hissettirdiğim şeylerden ötürü kendimi hiç affetmedim ama beni anlamak gerek, daha fazla kendimi bu yükün altında ezemem. Daha fazla kendimi suçlayamam. Tanrılar biliyor yeterince suçladım, tanrılar biliyor huzura veda ettim geceler boyu, geçeler boyu yas tuttum. Şimdi bilmiyorum yaptığım bir hataymıydı. Ama pişman olduğum zamanlar oldu.

Ama ben bir hata yaptıysam bile, yaptığım anda herşey yerli yerine oturdu. Sen hiç bir şey demedin, sanki bunu bekliyormuşcasına kabul ettin herşeyi. Ben çoğu zaman çalmak istedim kapını, kalbini kırdığım için yüzüm yoktu, sen ben giderken hiç bir şey demediğin için cesaretim yoktu.

Ben senden sonra anılarınla yaşadım uzun süre. Senin elinle koyduğun herşey, koyduğun yerde durdu aylarca. Ben yavaş yavaş üzerime çöken, istemediğim insanlar, istemediğim hayattan uzaklaşmaya çalıştıkça herşey üzerime yapıştı, hiç bir şey bırakmadı yakamı. Çok çaba sarf ettim kefareti doğru ödemek için. Artık kendimi daha fazla yaralamak, kendimi olduğumdan daha da kötü yaralamamak için dur dedim. İstanbul'un geceleri insanlara ışıklarla, plastik umutlar dağıtırken ben karanlık odam da oturdum ve yalnızlığımdan ötürü kendime acıdım.

Kendi kendimi sakat bıraktım, kendi kendimi cezalandırdım. Ama bunu daha fazla yapamam. Bilmiyorsun neler hissettiğimi bu gerçeği fark ettiğim zaman. Herkes hata yapabilir öyle değil mi? Herkesin ikinci bir şansı vardır?, Ama benim hata yapmaya şansım yokmuş ve benim özür dilediğim zaman ikinci bir şansım da yokmuş. Gölgelerin yanında durmam gerekiyormuş, ben bu kimliği benimsemeye dünden razı olmuşum. Bundan haberim dahi yoktu.

Çok zor oldu tüm bunlardan sonra kendimle barışmak. Çok zor oldu kendimle barışmam gerektiğini anlamam. Bu trajedideki yükü tek başıma taşımamam gerektiğini fark etmek çok zordu, ama bunlar bir şekilde oldu. Bir şekilde olan biten herşeyden sonra kendimi ellerim temiz hissediyorum. Vicdanım artık rahat. Eğer beni yüreğinden tamamen attıysan ve geriye sadece kötü anılar bıraktıysam, çok üzgünüm, inan çok ama çok üzgünüm ama daha fazla yerim olmayan bir yürek için yas tutamam. Ben cezamı çektim. Ben kefaretimi ödedim.

Çay & Martini

2010-01-06T01:30:00.000+02:00

Buraya ait değil bu şölen
Yine de mutluyum evimi işgal ettiği için
Benim değil bu renkler
Ama belki bir gün bende gökyüzüne öykünürüm.

Bu sefer seni alıkoyuyorum
Ne olacak bu hengamenin sonu bilmiyorum
Bu sefer seni kendime saklıyorum
İnan neler olabileceğinden hiç korkmuyorum

Tüm Şarkıların En Güzel Yeri

2010-01-06T00:52:00.002+02:00

Kelimeler, beni gene yarı yolda bıraktılar. Beni aşkım ve sorularım ile baş başa bıraktılar. En anlamlı cümleleri kurmaya hazılanırken birden defolup gittiler. Çok doğru sorularım vardı, kalp kıran bir aşkım. Şimdi hepsi boşa gidecek diye korkuyorum. Yıllarca biriktirdiğim tüm bu bilgi, bunca his, bunca şüphe ve yaptığım onca hata boşuna olmamalı. Lütfen böyle olmasına izin verme diye yalvarmak istiyorum. Kime yalvarmam gerektiğini bilmiyorum.

Kelimeler, beni yarı yolda bıraktılar. Ama artık onları suçlamıyorum. Onca soruyu sormaya hazırlanırken, ne hissettiğimi betimlemek için tüm şarkıların en güzel yerlerini kendime ayırırken, o yoldan tamamen çıkmaya karar verirken işler kızışmaya başlayınca kelimelerden medet umamaz hale gelebileceğimi biliyordum. Sadece bunu bilmiyormuş gibi davrandım. Doğamın gereğiydi bu. Bile bile ateşe atmadan yanmadım hiç, kendi ellerimle zırhımı çıkarmadan vurulmadım hiç. Hayır bu sefer koşulların değil tüm şarkıların en güzel yerlerinin kurbanı oldum.

Şimdi sorular karşımda dim dik duruyorlar. Bir ses tekrar sevebilecekmisin diyor, bir başkası ateşi nasıl yaşatacaksın yanmadan diyor. Daha derinden gelen başka bir ses bir nedir diyor. Sen hiç bir oldun mu diyor. Bu yükmü diyor, yoksa hayatında hiç tatmadığın rahatlamamı. Birden herşeyin arkasından tüm gökyüzünü bir saniyeliğine siyaha boyayan bir çığlık sesi geliyor. Çığlık ben gittiğim için suçluysam sende kal demediğin için suçlu değilmisin diyor. Her yer sallanıyor bir saniyeliğine. Başımdan vurulmuşa dönüyorum. Aşkım elimden tutuyor. Hala yaşıyormuyum diye soruyor bana. Ben bilmiyorum diyorum, ben artık senin kim olduğunu bilmiyorum diyorum. Gülümsüyor, ben senin kim olduğunu biliyorum diyor. Bir şarkının daha en güzel yeri geçiyor. Farkında olmadan şarkıyı başa alıyorum.

Ateş Ve Fırtına

2009-12-27T16:22:00.001+02:00

Yorgun hissediyorum ama bu sefer umutsuz değilim. Pazar sabahlarına has bir ruh haline mazur kaldım, şimdi gereğini yapmaya çalışıyorum. Ne diyebilirim ki, pazar sabahı yalnızlığının çok daha farklı bir yeri var benim için.

Evet gene aşk kapımı çaldı. Evet gene çok zor durumdaydım. Artık eskisi kadar cesur olmadığımı biliyorum. Artık eskisi kadar gözü kara atmıyorum kendimi ateşe ama yine de yanacağım varsa ateşten kaçamıyorum. Bu yüzden yorgunum sanırım. Gene ateşle yüzleşmek zorunda kaldım ve bu yüzden umutsuz değilim. Ateşle sınanmaya devam ediyor olmak, bu sorguda işimin henüz bitmemiş olması güzeldi. Aşk için hala şans var demekti bu. Ve ateş gene kapıma dayandı. Ama ben bu sefer hiç yapmadığım bir şey yaptım. Dur dedim.

"Sana kapıyı açmam gibi bir şey söz konusu olamaz, belki sen görmüyorsun ama senin geldiğin yolun sonunda karşına çıkacak bir kapı yok! Senin yolunun üstüne hiç bir zaman suratına kapatabileceğim bir kapı koymadım ben. Ama bu sefer seni kendi ellerimle içeri sokamam. Bunca yolu gelip evimin önünde durursan ve içeri girmezsen, benim seni içeri sokmamı beklersen ve sonrada bana ben hiç bir zaman içeri girmek istemedim dersen ben, ben buna kesinlikle dayanamam. Buna benzer milyon tane yara aldım. Buna benzer yaraların yüreğimde açılacağını bile bile kendimi ateşe attım. Çok yordum ben kendimi senin için. Gene de yorarım. Aynı hatayı milyonuncu kez yaparım ama bu sefer içeri kendin girmek zorundasın"

Ve devam ettim.

"Biliyorum sorunların var, biliyorum sana dair bilmediğim milyon tane hikayen var. Görüyorum kafan çok karışık ve cevaplardan çok sorular var. Biliyorum güvenmek çok zor ve aynı trajedileri yaşamaktan korkmak çok doğal. İnan bana sana kaybolduğun her yolda eşlik etmek isterim, sen çağırdığın sürece tüm cehennem çukurlarına seninle birlikte inerim. Sadece mutlu olmak için değil, seninle olmak için yanında olurum. Ama bir soruya cevabını net vermeden elinden tutamam, yanında kalkanlarımı çıkaramam, çıplak olamam. Çok şey istediğimi düşünebilirsin, cevabı bilmediğini düşünebilirsin ya da sadece bilmiyorsundur. Ama senden önce bu sorunun doğru cevabını bulmanı istemek zorundayım. Kendim için doğru olan cevaptan bahsetmiyorum, ben kendi doğru cevabımı biliyorum konu sen olduğun zaman. Ben senin doğru cevabını bilmek istiyorum. Çünkü ben bu kadar harabe olmuş bir toprak üzerine ev diyebileceğimiz bir yer inşa edemem, sen bana yardım etmediğin sürece."

Sonra yağmur yağmaya başladı. Ne kadar da romantik bir hikaye dedim içimden. Yağmur sıradan bir bahar yağmuru değildi, fırtınaydı üstümden geçen. Garip hissediyordum evime giden yokuştan aşağı boşalan akıntıdan geçip evime ulaşmaya çalışırken. Bir dakika önce yoktu bu sel, bir dakika önce yoktu bu ateş. Merak etmekten alamadım kendimi, bu deli yağmur söndürür mü bu ateşi. Sıradan bir mühendis gibi verdim cevabımı. İlk kim vazgeçerse o söndürür bu ateşi, başka hiç bir şey değil. Evime girdiğimde yorgun ve sırılsıklamdım. Yüreğimde bir burukluk vardı. Boğazımda düğümlenen birşey. Ama suratımdaki gülümsemeyi silemiyordum. Mutluydum. Mutluyum. Onu tanıdığım için, ateş ile bir kez daha yüzleştiğim için, üzerime maddeleri ile yıkılan dünyama bir gecelik büyülü bir ara verebildiğim için ve herşeyden önemlisi hayatımda ilk defa kendimi korumayı başardığım için.

Gökyüzüne Dokunmak

2009-12-14T01:12:00.002+02:00

Kabus gibi bir dünden sonra bugünün iyi olması için çok uğraştım. Dün gece yatağa girdiğimde artık daha fazla kendime işkence etmeyeceğim diye yemin ettim. Daha fazla taşımayacağım bu yükü dedim. Ben artık kendimle kavga etmeyi bırakıyorum, kendi kendime bu kadar kötü davranmak istemiyorum dedim. Bazen alıştığımız düşünce şekillerinden uzaklaşmak çok zor oluyor. Başka türlü düşünmeyi bilmediğim için çekiyordum bu kadar sıkıntıyı. Verdiğim kararların üzerimde yük olmaması gerekirken, sonuçları altında ezilirken buluyordum kendimi. Herşey daha iyi bir yarın için değildi aslında, herşey daha iyi bir şu an içindi ve ben dünü yanımda taşıyarak, zor zamanlarımda kendi kendime destek olmaya çalışacağıma kendi ayağımı kaydırıyordum.

Bundan artık çok sıkıldım diyerek girdim yatağa. Ne alkol almıştım, ne kendimi rahatlatacak her hangi bir şey yapmıştım. Hem bedenim, hem de zihnim inanılmaz gergindi. Tek istediğim kabussuz bir uyku idi. Böyle zamanlarda bazen uyumaktan çok korkuyorum. Kendime bilincimin her katmanı ile kötü davranabiliyordum. Ve bazen kötü bir rüya ile uyanınca, uyandığım günün yükü çok daha ağır oluyor. O yüzden kabuslarla dolu bir gece geçirmek istemiyordum. Beni üzen, bana zarar veren hiç bir düşünceyi benimle birlikte yatağa sokmak istemiyordum. Yatağa girdiğimde histeri halinde sayıklıyordum. Ben artık kendime kötü davranmak istemiyorum.

Hiç bir zaman iyi bir şeyler yaptım hissine kapılmadım. Ne okul ne de iş ne de sosyal hayatımda ya da hayallerimde. Yaptığım güzel şeyleri görmemeye çalıştım sanırım. Kibirli insanlardan olmak istemedim her halde. Oysa bu plan ile kibirimi kısırlaştırmayı başaramadığım gibi sanırım zor zamanlarda insanın ihtiyaç duyduğu, kendini başarılı ve işe yarar hissetmesini sağlayan düşünce tipini de yok etmiş bulundum. Özellikle peşinden koştuğum hayallerim ile aramın açıldığı dönemlerde kendimi inanılmaz işe yaramaz, kolayca silinebilen, yokluğu fark edilmez hissettim. Vaz geçtiğimden daha çok vaz geçildim diye düşündüm. Ama aslında bunun bir önemi yoktu.

Ben biliyordum tüm cevapların burada olduğunu. Hiç bir yola geri dönmek için çıkmadım, çünkü geri döndüğümde hiç bir kapının bana açılmayacağını bildim. Hiç bir zaman affedilmek istemedim. Kimsenin de beni affetmeye hevesli olmadığını bildim. Hata yapma payım yokmuş benim. İkinci şansım yokmuş benim. O zaman benim elimde kendi kendimi affetmekten başka bir şey yok. Fakat bu en zoruydu. Her zaman en zoru bu olmuştu. Hala da öyle.

Tüm gece boyunca, sabaha kadar sık sık uyandım. Karabasan gibi düşünceler zihnimin köşesinde beni bekliyorlardı. Suçluluk, pişmanlık, korku ve utanç. Saffah'ın dört atlısı. Ama ben her uyanışımda histeri sayıklamalarıma kaldığım yerden devam ettim. Ben artık kendime zarar vermek istemiyorum, ben artık kendime kötü davranmak istemiyorum. Sabah olduğunda çok yorulmuştum. Ama en sonunda saffahın dört atlısına yenilmeden güneşi doğurtmuştum. Sanki güneş doğduktan sonra kabus görmezmişim gibi bir rahatlıkla tekrar uykuya daldım. Kabus görmeden uyudum. Sanırım sadece bu gecenin nasıl geçeceğini bilmiyordum.

Bu sabah bir çok şeyi tekrar denemek için çok güzel bir sabahtı. Tekrar kendimi affetmek, doğam ile barışmak, hislerim ile yaptığım şeylerin sonuçlarına katlanmak, hislerimin arkasında durmak. Yaptıklarımı herkes yapabilir, beni ben yapan hislerimdir demek bir milyarıncı kez. Bir milyarıncı kezinde de ilk kez söylediğimdeki gibi inanarak söylemek. Yalnızlık yüzünden ihanet etmeyeceğim kendime demek. Güzel bir sabahtı çünkü tüm bunları derken iyiye gittiğimi hissediyordum. Aradığım cevabı bir yerde bulabilirim. Belki de çevremdeki bir çok kişinin benden beklediği mutsuz hayatı yaşamak zorunda değilim. Benim de kendime has yöntemlerim var. Ben bütün bunları geride bırakabilirim. Ne kadar zalim gecelerin sonuna ulaştım ben. Sapa sağlam değildi ama ayaklarımın üzerindeydi.

Aradığım cevabı bulabilirim diyordum, buna inanıyordum ama belki de panik ve korku ile cevabın gözümün önünde olduğunu fark etmiyordum. Sonra birden amfinin sesi açıldı. Davulcu küçük ataklar ile ısınmaya çalışıyordu. Gitaristler akorlarını ve tonlarını kontrol ediyorlardı. Ben garip sesler çıkararak nefesimi düzenlemeye, diyaframımı ve ses tellerimi ısıtmaya çalışıyordum. Sonra birden şarkının ilk rifi çalmaya başladı. Davulun atağı ile ikinci gitar ve ben şarkıya girdik. Gözlerimi kapattım her seferinde. Söylediklerim gözümde canlandı. Kollarıma hakim olmadım, her kelimede, her seste bir tepki verdiler. Gökyüzüne dokunmak istiyor gibiydim. Şarkının hikayesi gözümde canlanıyordu. Hissediyordum o hikayeyi, hissederek anlatıyordum orada olanları. O yüzden açamıyordum gözlerimi, o yüzden indiremiyordum ellerimi. Heyecanlı heyecanlı derdini anlatan, konuşması sırasında sürekli sesinde vurgular hissedilen, bazen masaya hızlı küçük vuruşlar yapan bazen de masaya yumruklar atan, gerektiğinde kollarını lanet olsun dercesine savuran heyecanlı bir anlatıcı gibiydim. Yıllardır dinliyordum o şarkıyı, yıllardır söylemeyi hayal ediyordum. O hikayeyi ben anlatmak istiyordum. O hikayeyi benimmiş gibi anlatmak istiyordum. O hikayeyi dinleyerek geçen gecelerin, içilen şarapların, yaşanan hislerin hakkını vermek istiyordum.

Ben şarkı söylemek istiyordum. Ben şarkı söylemek istiyorum. Hislerimi ortaya koyup, eğer varsa lanet ruhumu ortaya koyup, tüm çıplaklığımla, tüm suçluluk duygularım, pişmanlıklarım, korkularım ve utançlarım ile ve onlara rağmen, bağırarak şarkı söylemek, ses ile ayaklarımı yerden kesmeye çalışmak istiyorum. Kalbimdeki yükü başka türlü hafifletemem. Kendi kendimi başka türlü daha iyi sevemem. Yatağımdan başka türlü korkmamayı başaramam. Yalnızlığım ile başka türlü dost olmamam. Ve ben şu saatten sonra kendi kendime daha çok ihanet edemem.

Yük

2009-12-12T20:20:00.000+02:00

Kimseden yardım isteyemezsin. Cevabı bulacağını düşündüğün tek yer vardır. Orada da bu gece rahat uyumanı sağlayacak hiç bir şey yoktur. Suçluluk duygusu yüzünden kendi kendini yersin. Hiç bir şeyi düzeltemeyeceğini bilirsin. Kendi kendine verecek bir cevabın yok gibi gelir. Herşeyden çok panik hissedersin. Çekip gitmek istersin. Bu histen, bu evden, bu şehirden, kendi kendinden. Kalbindeki yükü taşıyamaz hale gelirsin. Yalnızlığından utanırsın. Olduğundan daha da yalnız olmaktan korkarsın. Kendine acımaktan yorulursun. Yalnız bir köpek gibi ölmekten korkarsın. Daha kaç yaşındasındır ki? Ama yine de bundan korkarsın. Sanki tüm tek şansların hepsinde yanlış kararları vermişsindir. Lanet olsun sadece yüreğinin dediğini yapmışsındır.

Bu yükü taşıyamaz hale gelirsin. Nefes alacak yer istersin. Yer yoktur, senin için af yoktur, senin için ikinci bir şans yoktur. Senin gidecek yerin yoktur, ağlayacak bir omzun, derman olacak bir dostun.

Bu yükü taşıyamaz hale gelirsin.

Tutku Hazır Olmanı Beklemeyecek

2009-12-11T10:07:00.001+02:00

En zalim şey yanmak
Yüreğinden başlayan ateşle
Tüm bedeninde
Sönmemek

En cüretkar şey sevmek
Sen hayır derken
Sana rağmen
Vazgeçmemek

En kibirli şey istemek
Herşey rağmen seni istemek
Seni kandırmak
Kalbini çalmak

En seksi şey güvenmek
Kalbimi sana vermek
Söküp atmayacağına inanmak
Korkmamak

En kutsal şey inanmak
Kitaplara ya da destanlara değil
Sana inanmak
Ve yanılmamak

Kaygı

2009-12-07T20:29:00.000+02:00

Bundan sonra ağdalı cümlelerim olmamalı. Herşey açık olsun istiyorum. Çünkü hayat maskeler için çok kısa. Eğer birazcık hissettiğim bir şey var bunu daha fazla saklamak istemiyorum. Acı çektiğim için, yalnız olduğum için, mutsuz olduğum için daha fazla utanmak istemiyorum. Daha fazla ayıplamak istemiyorum kendimi, daha fazla ayıplanmak istemiyorum.

Bugün otobüsten inerken ayağım kaydı. Tökezleyerek kaldırma indim. Düşmedim sadece ayağım kaydı ve kapıya tutunarak kendimi yerde buldum. Müzik dinliyordum. Aynı otobüsün orta kapısından inen bir kadın bana bakıp ayıplarcasına bir ses çıkardı. Kadının hareketini görmezden gelip evimin yolunu tuttum. Gözlerim dolmuştu. Düşmekte ayıp birşey yok diyordum kendi kendime.

Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Kendimle barışmak için, daha mutlu ya da daha az huzursuz (ve mutsuz) olmak için ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Herkes bir şeyler için destek istiyor. Herkes kendi sıkıntıları ile o kadar meşgul ki. Aynı hatayı yapmamaya çalışıyorum. Kendimden başkasını dinlemeyen birisi olmamaya çalışıyorum. Kimsenin beni dinlemediği bir dünyada insanları dinlemeye çalışırken buluyorum. Maskelerin olmadığı bir dünyadan gelmiş gibi, özümle onu dinliyormuş gibi davranıyorum. Onu kimsenin dinlemediği gibi dinliyorum. O ise bundan rahatsız oluyor. Dinleniliyor olmak hoşuna gitmiyor. Kimsenin kimseyi dinlemediği bir dünya da cümlelerin değeri yok. İnsanlar değersiz cümleler ile konuşmaya alışıyor. Daha sonra bundan utanıyor. Ben ise sadece hayallerime giden yolda biraz destek istiyordum. Birisini dinlerken, dinlenilmeyi dilediğim gibi dinliyordum. En ayıp hissinden bile utanma benim yanımda diyerek. Çünkü seni acıların ile yargılamayacağım ben.

Ama seni daha fazla acıların ile mazur göremem.

Çünkü bende ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Benimde hayatım mahvolmak üzere. Ben bu yazıyı yazmazsam bir hiçim. Hayallerim ile aramdaki son köprü de yanmak üzere ve ben şimdi birşey yapmazsam hayatımın sonuna kadar pişman olacağım. Bir çok hata yaptım, bir çok şeyden ders çıkardım ama olan biten onca şeyden sonra hepsinin bir sonucu var diyebildim sebepleri vardı diyemesem de. Ama eğer şimdi gerekeni yapamazsam geriye sadece pişmanlık kalacak.

Artık şarkının vakti geldi

2009-11-29T18:17:00.000+02:00

Artık dur deme vakti geldi. Bu problemi daha fazla görmezden gelemem. Tüm dünyam değişiyor. Kendimi değişim için attım sokağa. Herşeyi arkamda bırakmak için. Bunu daha öncede yaptım. Milyonlarca kez. Milyonlarca şeyi ardımda bıraktım. Rüyalarımda hesap sordular. Hala soruyorlar ve biliyorum sormaya devam edecekler, bırakmayacaklar yakamı. Tekrar ayağım kayacak. Tekrar tökezleyeceğim biliyorum. Korkmuyorum dersem Tanrı biliyor yalan söylemiş olurum. Evet deli gibi korkuyorum ama tüm bunlar yolumdan çıkmama izin vermeyecek. Daha fazla lanet okumak yok, daha fazla kedere, öfkeye ve nefrete teslim olmak yok. Yola neden çıktığımı biliyorum ve tüm dünya çığlık çığlığa bunu yapabilirsin diyor. Bunun inançla bir alakası yok, Tanrı biliyor, inançla yargılanırsam beni asarlar. Bu sefer oturduğum yerden kalkarken neler ile yüzleşmem gerekiyorsa, onlar ile yüzleşmek için kalkıyorum. Her zaman olduğu gibi, hakları olsun olmasın benden hesap soranlara ben cevabımı -öyle ya da böyle- muhakkak veririm. Şimdi de veriyorum. Korkuyorum. Fakat ben cesareti böyle tanımlamıyorum. Hiç bir şeyden korkmuyorsan, cesaret nedir onu da bilmiyorsun demektir. Ben cesaretin anlamını biliyorum, korkmanın ne demek olduğu gibi.

Beni romantik olmakla suçluyorlar. Bazen bende kendimi çok zayıf görüyorum. Ama öyle ya da böyle ben ait olmadığım bir yerde ve belki de ait olmadığım bir çağda, kendime ait bir ev inşa ediyorum. Bazen çok zorlanıyorum, bazen sürekli tökezliyormuş gibi hissediyorum. Ama bunun gibi gecelerde başarabileceğimi hissediyorum. Hala bazı avantajlarım var benim. Hala aşka deliler gibi inanıyorum. Hala bir gün Tanrının tüm kalbimle sevmeme izin vereceğini umuyorum. Hala bu genç Werher'in kendine ait bir hikayesi olduğuna inanıyorum. Bu hikayenin sonun gözyaşları ile ama delicesine mutlu biteceğine inanıyorum. Kesinlikle mutlu!!! Klişelerle dolu hayatlarımızda bizi özel yapan birşey olduğuna inanıyorum. Kendimi en az herkes kadar özel hissedebileceğime inanıyorum. Aslında çok komik, ama ben yine de, bir yolunu bulup kendimle iyi geçinebileceğimi umuyorum. Evet parlayan yıldızlar değiliz hiç birimiz ama yine kendi limanlarını aydınlatan deniz fenerleriyiz ve her sahilin ayrı bir şarkısı var.

Her hayatın bir şarkısı var. Sanırım bütün şarkılar, her biri birer başyapıt. Ben kendi şarkımı kulaklarımda hayal ettiğimde gözlerim doluyor. Dokunaklı ve coşkulu melodiler doluyor kulaklarıma. Dinlerken yorulduğum kadar rahatlamış hissettiğimi görüyorum. İçime siniyor şarkı, bunun için çok uğraştım, çok yoruldum... Ama buna değdi. Tek bir saniyesine bile.

Ateş senin evini de yakacak

2009-11-26T15:20:00.000+02:00

Bilmiyorsun,

Gecelerce nasıl bir ateşle yandığımı
Nelerle lanet bir güne uyandığımı
Sırtımdaki zalim yükü
Rüyalarımdaki buruk tadı

Bilmiyorsun,

Zihnimdeki hastalığı
Ya da şifayı bulduğum yeri
Ruhumu satıp, umudumu öldürüp
Kabuslarıma nasıl köle olduğumu

Öğreneceksin,

Tanrılar ve yıldızlar şahidim olsun
Bu şiddet senin kapını da çalacak
Bu ateş senin evini de yakacak
Hayatınla öğreneceksin

Sonsuz Yıldızlar

2009-11-20T00:29:00.003+02:00

Sonsuz yıldızlar,
Ve yapayalnız akşamlar.
Neden herşey bu kadar ıssız?
Sen burada yokken.

Bom boş bir gökyüzü,
Ve çok uzak ufuklar.
Neden herşey bu kadar zor?
Sen yanımda değilken.

Kırık bir kalp
Ve nasıl biteceğini bilmediğim bir gece.
Neden geri dönmen bu kadar zor?
Sana bu kadar ihtiyacım varken.

Yıldızlara bak geceler boyu
Geceler boyu izle
Ara, ağla, asla bulama ama
Yıldızlara bak geceler boyu

Toz Bar

2009-11-14T15:33:00.001+02:00

Tüm yüreği taşlaşanlar,
Tüm kırık kalp koleksiyonu yapanlar,
Ruhlarını kaybedenler
Ve daha fazla bulmayı umut etmeyenler

Tüm kabus kıranlar,
Tüm rüya bozanlar
Umut katilleri
ve hayallerinin kurbanları

Fırtınalara soyunanlar
Çöllerde boğulanlar
Lanet toplayanlar
Dua yuhlayanlar

Bir yer var. Herkese açık kapıları
Orada kimse yalnızlığından utanmıyor
Kimse hesap sormuyor
ve orası artık seni de bekliyor

İtiraf

2009-11-14T14:45:00.001+02:00

Ben tüm bunlar nasıl bu hale geldi bilemiyorum. Elbette daha iyi olsun istediğim için yaptım herşeyi. Yanlış anlamanı hiç istemiyorum, pişman değilim olan bitenden. Ben giderken bir karar vermedim. Oturup gitmemin gerekip gerekmediğini düşünmedim. Hiç bir zaman doğru bir karar vermek gibi kavramlar aklıma gelmedi. İnsanlar doğru kararı vermişsin dediler. İnsanlara anlatamadım. Orada yaptığım şey bir karar vermek değildi. Sadece kendim oldum. Hissimin bana yap dediğini yaptım. Birden daha fazla yanında duramadığımı, artık yanında yabancı olduğumu fark ettim. O güne kadar sana hiç yalan söylemedim. O gün de yalan söylememek için gittim ben. Bilmiyorum bana kızdın mı. Bilmiyorum ne düşündün.

Ama şimdi bazı şeylere açıklık getirmek istiyorum. Görüyorum ki yapmak zorunda olduğum şey, zorunluluktan da ziyade doğam gereği yaptığım şey sanırım benim için herşeyi daha da zorlaştırdı. Ben senin yanından giderken yalnızlığımı geri istiyorum diyerek çıktım yola. Yalnızlığımı geri almanın kolay olmayacağını, onunla tekrar barışmanın sancılarla dolu olacağını biliyordum. Başka türlü olsa belki kolay olurdu ama senden sonra herşey çok daha zor olacağı belliydi. İnan çok korkuyordum. Sanırım hala korkuyorum.

Bazen düşünüyorum, tüm bunlara katlanmak belki de benim için çok daha zor oldu. Şimdi bazen tüm bu olan bitene baktığımda ve hastalıklı bir empati yapmaya kalktığımda, senin dünyanda aslında hiç bir şey değişmedi galiba diye düşünüyorum. Biliyorum bunu söylemeye hakkım yok. Biliyorum sen içinde neler hissetsen de bunu bana asla belli etmeyeceksin. Ama bazen yokluğuma rağmen herşeyin devam ediyor olması karşısında kendimi çok değersiz hissediyorum. Bazen sana merhaba bile diyemiyorum. Bazen gecelerce seni düşünüyorum. Asla yapmayacağımı bildiğim şeyleri yapmak geçiyor aklımdan. İki yüzlülüğümün farkındayım. Ne kadar doğru sebeplerden gittiğimi çok iyi biliyorum ve şu an hayatın bana oynadığı oyun yüzünden bu kadar kendimi güçsüz hissediyorum. Herşeyin farkındayım.

Bazen tüm bunların sonunda en çok zorlanan, tüm bu yükü tek başına omuzlamak zorunda kalan ben oldum gibi düşünüyorum. İnan şu an neyin yasını tuttuğumu dahi bilmiyorum. Elbette seni özlüyorum. Dostluğundan asla vazgeçemezdim. Ama sanırım giderken onu da arkamda bırakmam gerekiyordu.

Ben sana olan vedamın yükünü hala üzerimde ve yüreğimde taşıyorum. Ben hala seni üzdüğüm için çok üzülüyorum ve suçluluk duygusu yüzünden temiz bir vicdanla seni tanıdığım için çok mutlu ve şanslıyım diyemiyorum. Günün birinde benim için ne kadar değerli olduğunu sana gösterebilmek istiyorum, günün birinde tüm bunlara rağmen gerektiğinde yanında olabilmeyi çok istiyorum. Ve tercih ettiğim gibi, ikimizin de kendi hayatlarımızı yaşamasının gereklerine olgunlukla katlanabilmeyi diliyorum. Çok zorlanıyorum. Gerçekten çok zorlanıyorum.

İlkel

2009-11-14T10:09:00.000+02:00

Hayır, bırakamadım bu hissi geride. Yıllarımı eskittim, çürüdü yıllarım ama aynı ilkel güdü bırakmadı bir türlü yakamı. Herşeyi geride bırakmak istedim. Tanrım ben herşeyden önce kendimi geride bırakmak istedim. Kim olduklarını bilmediğim ve de hiçbir zaman öğrenmek istemediğim insanların üzerimdeki izdüşümlerinden sıkıldım. Üzerimdeki milyon tane gölgenin altında boğuldum. Gitmek istedim. Herşeyi terk etmek, daha iyi bir dünya için tüm bu lanetli insanları geride bırakmak istedim. Tüm bu lanetli insanlar arasında en lanetli olan bendim ya da böyle hissetmeyi öğrendim. Ben bu dersi çıkarmak niyetinde değildim. Zorla öğretildim.

Lanet olsun. Tanrım lanet olsun. En son olmam gereken yere artık evim diyorum ve lanet yıllar teker teker geçip gidiyor hayatımdan. Çöpe atıyorum umutlarımı, yapa yalnızım ve artık daha fazla bununla ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Hayır, hayır kesinlikle hiç kimsenin yukarıdan bakan empatisini istemiyorum. Ne bağışlanmayı diliyorum ne de aklanmayı. Lütfen üzerimde kalsın ne şekilde kazandığımı bilmediğim sıfatlarım, hangi yargı sonucunda aldığımı bilmediğim cezalarım. Bununla ilgili değil benim derdim, lanet olsun seninle ilgili değil benim derdim. Tanrım lanet olsun...

Aynı Rüya, Aynı Temenni ve Aynı Lanet Uyanış

2009-10-24T16:30:00.003+03:00

Ah tanrım, bu kadar uzun zamandan sonra, tamda böyle bir şeye hiç ihtiyacım yokken yine aynı rüyayı niye görüyorum? Neden bu sabah kırık kalple uyandım? Görmüyormusun, ben hayatımı düzene sokmak için kendimi parçalıyorum. Nerede hata yapmaya devam ettiğimi biliyorum ve elimden geldiğince daha iyi olmaya çalışıyorum. Daha çok çalışmam gerektiğini biliyorum ve yavaş yavaş deniyorum. Ödülü henüz hak etmediğimi biliyorum ama cezayı da kesinlikle hak etmiyorum bunu çok iyi biliyorum.

Aynı rüya, lanet olası aynı rüya. Üzerinden yıllar geçti. Kaç kez unuttum, kaç kez unutmak için elimden geleni yaptım? (Sanırım hiç bir zaman ve sanırım asla unutamayacağım) Yine aynı rüya. Her seferinde farklı bir sahnede oynan aynı tiyatro ve her seferinde yüreğimi param parça eden aynı replik.

"Lütfen bu bir rüya olmasın"

Rüyalarımızda gördüklerimizin bir anlamı varmı? Sadece gün boyu içine ettiğimiz bilincimizin kendini kaybeden bir sarhoş gibi imgeleri kusmasından mı ibaret gördüklerim. Ne anlama geldiğini anlamadığım milyonlarca görüntü. Tıpkı hayatım gibi, ne olduğunu anlamadığım milyonlarca şey. Ya da inanmadığım bir tanrının mesajımı? Varlığını hissetmediğim, inanmadığım tanrının? Eğer rüyam gerçek olsaydı ona inanırdım sanırım, Eğer lütfen bu bir rüya olmasın derken ve karşılığında "neden böyle düşünüyorsun? elbette rüya değil bu" cevabını alırken gerçekten de yeni bir güne uyanmıyor olsaydım kesinlikle ona inanırdım.

Bu rüya, onu ilk gördüğümde yüreğime saplanan bir hançerdi. Daha sonra hasretimi gideren hatta günümü güzelleştiren bir şeye dönüşmüştü. Sonradan nereye koyabileceğimi bilmediğim bir gönül sızısına dönüştü. Şimdi ise sadece koca bir şaşkınlık. Onca küçük düşmeden, onca kırgınlıktan, onca aşktan sonra nasıl olur da aynı rüyayı tekrar görürüm? Nasıl olur da aynı rüyada aynı şeyi düşünürken bulurum kendimi? Nasıl olur da aradan geçen sekiz yıla rağmen buruk ya da paramparça bir kalple uyanırım?

Bunun adı ölümsüz aşkmı? Onu öldürmek için elimden geleni yapmaya devam etsem de istemeden sözümü tutmaya devam etmemi sağlayan. Yoksa sadece hastalıklı zihnimdeki en büyük yaramı? Yıllardan sonra kanamaya devam eden?

Benim Kelimelerim

2009-10-02T18:01:00.001+03:00

Benim hayatım bu kelimeler ile dolu ve benim buna dair yapacak çok fazla bir şeyim yok. Fırtınalar, çöller, anlamalar ve boşluklar. Herşeyi kaplayan, herşeyi dolduran boşluklar. Bu kelimelerin dışına çıkamıyorum. Hayal gücüme doping yapılsa ya da ilham peri ile yatsam belki daha farklı olurdu herşey. Ama elimde olan herşey, gördüğüm herşey, bildiğim herşey benim için bu boşluktan başka bir şey ifade etmiyor. İlhamım bu benim, gerçeğim bu. Bahsedemiyorum başka hiç bir şeyden. Yok başka kelimelerim. Başka hiç bir şeyim.

Girdap

2009-09-24T14:47:00.000+03:00

Şu an ne yapmaya çalıştığımı bilmiyorum. Her yolculuk gibi, her eski evden yeni eve dönüş gibi, bu sefer de benim için bir trajedi oldu. Aklımdan milyon tane düşünce geçiyor, ben bu düşüncelerin arasında kendime nefes alacak bir yer açmaya çalışıyorum. Beceremiyorum. Müzik yardım etmiyor. Yazmaktan medet umuyorum. Çoğu zaman yazmaktan medet umarım. Çoğu zaman bu işe yarıyor mu bilmiyorum.

Kendi kendime bu kadar kötü hissetmemin sebebi ne diye sorarken, aklıma gelen tek şey utanç. Milyonlarca farklı sebepten ötürü olan utanç. Özellikle yalnız olmaktan duyduğum utanç. Kiminle konuşsam, kime biraz teselli vermeye çalışsam hep aynı şeyi söylüyorum. Kendine bu kadar zalim olma diyorum. Kendini affet diyorum. Komik, kendim bunu çoğu zaman beceremiyorum. İnsanların ya da belki de kendimin, yalnız olduğumu görmesinden korkuyorum. Birilerinin yanında gardımı düşürmek o kadar ürkütücü geliyor ki. Anlamayacaklarını biliyorum. Anlaşılmamanın bir utancı, yükü olması ne kadar korkunç. Zaten trajik bir şeyin yanında ayrıca trajediler ile geliyor olması ne kadar korkunç ve zalim.

Kendi evimde hapis gibi hissediyorum. Biliyorum, suç benim. Biliyorum. Buna ben izin verdim. Evimin işgal edilmesi değil mesele, zihnimin işgal edilmesi. Çoktan geride bıraktım dediğim kaygılar, sıkıntılar. Şimdi hepsi birden buradalar ve hep birlikte diyorlar, bizi geride bırakamadın. Sanırım ben hiç bir şeyi geride bırakamadım. En azından umursadıklarımı, geride bırakmak zorunda kaldıklarımı.

Bunu da hiç bir zaman anlamadım, sanırım hiç bir zamanda anlayamayacağım. Hiç kimse bir an bile tereddüt etmedi mi beni geride bırakırken, hayatından atarken, unutup giderken. Hiç kimsenin aklına gelmiyormuyum gecenin bir yarısı ya da hiç kimsenin uykusu kaçmıyor mu benim gibi olan biten milyonlarca şeyi düşünürken. Ben mi çok zayıfım, insanlar mı çok iyi saklıyor neler düşündüklerini, neler hissettiklerini. Ya da ben her zamanki gibi, bir panik anında daha hayata ve hayatıma dair tüm objektifliğimimi yitirdim. Doğru cevaplar çoğu zaman aklıma ilk gelenler, doğru cevaplar çoğu zaman kabul etmeyi en son istediklerim.

Unutulmaya dair o kadar çok yazım var ki. Hiç var olmamışcasına kaybolmak hakkında. Kime yapıyorum bu demagojiyi. O kadar çabuk doluyor ki yarattığım boşluklar, sanki hiç bir zaman hiç bir yeri dolduramamış gibiyim. Ben yokken de herşey yolunda, ben yokken de insanlar hayatlarına devam ediyor. Kimseye yakın hissedemez hale geliyorum. Kimseye yakın olamayacak kadar soğuk ve bencilleşiyorum. Üzerimden fırtınalar geçiyor, ben nereye gittiğimi bilmiyorum. Üzerimden fırtınalar geçiyor, ben utancımdan ne yapacağımı bilmiyorum.

Efsun

2009-08-19T23:40:00.000+03:00

Geceme gökyüzünü getiren rüya, ruhuma yağmurlar yağdıran hayalet dua, bu şekilde mi çalıyorsun artık kapımı? Böyle mi giriyorsun seni bekleyen eve. Seni bekleyerek geçti onca dolunay, seni beklerken dondu onca hayal. Kışın sadece karanlığı ve soğuğu geldi, hiç kar yağmadı sen yokken. Bahar bir göçmen gibiydi. Hiç evinde hissetmedi. Hiç evinde gibi davranmadı.

Odama güzü getiren rüzgar, çölümde tohum filizlendiren efsun, artık herşey böyle mi olmak zorunda? Benmiyim seninle aramdaki engel? Bütün yollar zor göründü. Hepsinde denedim şansımı. Hiç biri tam olarak arkamda kalamadı. Gözlerimin üstüne milyonlarca perde düştü. Kilometrelerce yol yürüdüm. Doğru yeri hiç bulamadım.

Hüznü geri getiren ezgi, geceye anlam olan müzik, böyle mi teselli ediyorsun beni? Böyle mi kaybettim ben umudumu, hayallerimi? Bu kadar mı çaresizim senin karşında. Onca kırgınlığa rağmen, sana ettiğim onca siteme rağmen, sen kapımı çaldığında bir an olsun düşünebilirmiyim? Bir an bile tereddüt edebilirmiyim?

Kontrol ve Boşluk

2009-08-15T21:17:00.000+03:00

Ne yapmam gerektiğini, nasıl yapmam gerektiğini bilmediğim bir gece daha. Kayıp değilim, nerede olduğumu biliyorum ama neden burada olduğumu anlamıyorum. Bir çok şeyi artık anlamıyorum. Sabit bir yabancılaşma hissi yaşıyorum. Yaptığım şeyleri sanki televizyonda birisinin yaptığı şeyleri seyrediyormuş gibi takip ediyorum. Olan bitenleri daha sonradan düşündüğümde, bir sinema filminden sahneler gözümde canlanıyor. Öyle ya da böyle izlediğim ve hakkında ne düşündüğümü dahi bilmediğim (umursamadığım bir film).

Yaptığım şeyler ile algım arasında tarifini nasıl yapacağımı bilmediğim bir boşluk oluştu. Yaptığım şeylerden bir rahatsızlık duyduğumdan değil, sadece insanın anıları üzerindeki sahiplenmesini kaybetmesi çok ürkütücü. Eğer ben bir şey yapıyorsam, onu tüm bilincimle kabullenmeliyim. Tüm soğuk kanlılığımla. Yaptıklarım hatalarım bile olsa. Şimdi yaptığım herşey panik halinde, refleks olarak yaptığım şeylere benziyor. Tüm hayatımı panik halinde ve hiç bir şeyi tahlil edemeden, refleks tepkiler ile yaşıyor gibiyim.

Bazı hikayeler vardır, bir anlık bir tepki, söz ya da her hangi bir şey ile dünyası değişen insanları anlatır. Modern zamanı peri masalları ya da ibret hikayeleri. Bunlardan birisi yaşamak üzere isem bile, o tüm hayatımı değiştirecek anı yaşarken bile aynı yabancılık ile izleyeceğim olan biteni. Dünyam başıma yıkılacak, ya da sözüm ona küllerim doğacağım. Ne olursa olsun, kederim yüzünden buradan giderken de ya da kibirimden ağlarken de neler olup bittiğini anlayamaz halde olacağım.

Tebrikler, yep yeni bir ruh hastalığınız oldu.

Açlık

2009-08-11T00:09:00.001+03:00

Herşeyin önüne perde çeken açlık. Senin yüzünden önümü göremiyorum ve nereye gittiğimi bilmiyorum. Sürekli yanılıyorum senin yüzünden. Senin yüzünden, doymak için her ekmekten bir parça koparıyorum. Senin yüzünden bunlar hiç bir işe yaramıyor. Seni arıyorum, var olup olmadığından bile emin değilim, sende beni arıyormusun bilmiyorum. Bunun senin için ne anlama gelebileceğini tahmin etmekten korkuyorum. Her zaman kötü olanlar geliyor aklıma ve ben seni bulmak için nereye bakmam gerektiğini bilmiyorum. Senin yüzünden, kendimden bile sakındığım farkındalığımı yitirdim. Çevremde milyonlarca şey oluyor. Hepsine seyirci kalıyorum. Aklımda beliren hiç bir düşünceyi benimseyemiyorum. Herşey inanılmaz raslantısal geliyor. İnsanlar yaptığım şeyleri beğendiklerinde buna anlam veremiyorum. Sadece iki tane şeyi yan yana getirdim ve bunu neden yaptığımı bilmiyorum. O iki şeyi yan yana getirirken hiç bir şey hissetmedim, sadece bu güzel olurmuş gibi geldi. Tıpkı hiç beğenmediğiniz onlarcasında yaptığım gibi. Bu sadece bir rastlantı, benim yaptığım hiç bir şey yok burada. İnsanlar içlerini döküyor bazen, bazen ben kendi içimi döküyorum. İnsanlar dinliyorlar, samimi gözüküyorlar ve ben bu yüzden anlatıyorum ve samimi oluyorum. Ama sanki samimi olduğum şeylerle bile aramda mesafe var. Bu yüzden yabancılaşıyorum herşeyle ve herşeyden çok kendimle. Senin yüzünden sabaha kadar yattığım yerde dönüp duruyorum. Nasıl gün doğduğunu anlamıyorum. Senin yüzünden gün bitsin diye bekliyorum, nelerin yanımdan akıp gittiğine aldırmadan ve mecbur seyirci kalarak. Hiç bir yerde huzur bulamıyorum.

Kendime geldiğimde, ya seni bulduğumda ya da seni hayatımdan attığımda, tüm dünyam başıma yıkılacak. Yıllarca diktiğim her bina, o binada kurduğum her hayat, hepsi teker teker yıkılacak, bütün köprülerim yanacak. Ben küller dolu bir şehrin ortasında, yıkıntıların arasında yürüyor olacağım. Şehrin gri külleri sis olmuş uçuşuyor olacak, ben umursamadan yürüyor olacağım. Yavaş yavaş yanan köprülerden birisinin ucuna geleceğim. Suya baktığımda gördüğüm suratı tanımayacağım. Suya atladığımda nereye yüzüyor olduğumu bilmiyor olacağım. Ama nereden ayrıldığımı ve neden bir daha asla geri dönmeyeceğimi çok iyi biliyor olacağım.

Bulutlar

2009-08-05T01:56:00.002+03:00

Dünya asla vazgeçmiyor
Sadece bizi geride bırakmak için
Suya yazdığımız ilahi destanlar
Sadece bir iz bırakmak için

Tanrılara Kafa tutan kuleler
Gök yüzüne dokunmak için
Ve Yıldızlara nişan alan sapanlar
Bende buradayım diyebilmek için

Gökyüzümden geçen bulutlar
Geri dönemezsin, biliyorum
Üzerimden geçen fırtınalar
Asla unutamam, biliyorum

Bu Gecenin Sorusu (Ölüye Hergün Bayram)

2009-07-29T01:48:00.005+03:00

Artık her başlangıç cümlesi o kadar klişe geliyor ki. Üç nokta ile biten afili cümlelerin hiç bir işe yaramadığını çoktan öğrendim. Ama çıkardığım bu derste pek bir işime yaramadı. Bazen burada çizgimi olabildiğince korumaya çalıştığım hissine kapılıyorum. Fakat bunun ne anlama geldiğini bilmiyorum. Güzel bir şiir elbette ki kötü bir günü, güzel bir geceye bağlayabilir. Fakat ben en son ne zaman şiir okudum hatırlamıyorum. Burada da yazmışımdır sanırım, kendi edebi saçmalarıma benzeyen hiç bir duygusal zırvayı dönüp bakmıyorum bile. Daha ilk cümlelerinden itibaren inanılmaz klişe buluyorum tüm bunları. Benimkini farklı kılan ne?

Bir iki şiir, bir iki politik deneme ya da bir kaç sorgulama mı?

O zaman sıradaki soru bu olsun. Ne yapmaya çalıştığımı anlamaya çalışalım bu sefer. Hiçliğin oğlunun geri dönüşü ne için? Ben nereye varmaya çalışıyorum? Hayır sadece burası için değil, benim derdim ne?

Bu soruyu sormadan önce ister istemez aklıma bundan on yıl önce ne kadar önemli birisi olacağım hakkındaki şüpheye yer bırakmayan kararlılığım geliyor. Şimdi ise yarın ölsem yokluğumla hiç bir şeyin yarım kalmayacağının şokunu hissediyorum. Her boşluğu bir şeyler doldurabiliyor. Hem de her boşluğu. On yıl önce dünya idi değiştirmem gereken şey. Dünya ile ilgiliydi tüm meselem. Müzik bunun içindi, Edebiyat bunun içindi. Şimdi biraz daha kendimi insan gibi hissetmek için çabalıyorum. Düzeni dize getirmeye çalışırken çoktan evcilleştim. Lakin bu hepimizin kaderi olduğu için kendimi ayrıca kötü hissetmiyorum. Kötü hissetmemi sağlayan şey hepimiz ile aramda bir fark olduğundan eskiden emin olmamdı. Şimdi o kadar emin değilim.

Benim derdim ne sorusuna geri dönersek eğer, sanırım anlamlandırmaya çalışıyorum olan biten şeyleri ben. En azından farkındalığım yerinde olduğu zamanlarda. Hayatımın bir döneminde eve giden merdivenleri çıkarken bile birşeyler düşünüyordum hayata dair. Sanırım korkuyordum neler olup bittiğini anlayamamaktan. Herşeyin anlamsız olduğu düşüncesi ise hiç bir zaman korkutmuyordu beni. Nihil ile aramı çok kolay yapabilmiştim Tanrı ile aramıza milyonlarca kilometre girdiği zaman. Herşey anlamlandırılabilirdi. Hem de herşey. Uzun vadede plan şuydu. Eğer sahip olduğum tek şey hayatım ise, hayatımı dolu yaşamalıydım. Haz ile dolu. Sadece Haz. Burada altı çizilmesi gereken şey ise bahsi geçen hazzın gece gündüz avare bir hayat yaşamakla alakalı olmadığı olmalı. Öğrenmek, üretmek ve duyguların hazzını yaşamaktır haz derken anladığım. Birde işin içinde "Yaptıklarımı herkes yapabilir, beni ben yapan hislerimdir" kuralı var. İşte tüm bunlardı benim derdim. Hayatı anlamlandırmak istiyordum çünkü anlamlandırabileceğimi düşünüyordum, çünkü anlamsız bir hayatın çöpe giden bir hazine olduğunu düşünüyordum. Ve hislerim ile yaşamak istiyordum çünkü beni ben yapan şeyin bir tek bu olduğunu düşünüyordum. Hislerim ile yazı yazmak, hislerim ile müzik yapmaktı derdim. Hislerimin gösterdiği yolda yürümek istiyordum.

Estetikti bir diğer derdim. Evet, ben bunu göremiyorsam bile kötü bir günü, güzel bir geceye bağlayabilir bir şiir ve evet, bazen yolda yürüyen güzel bir kız size gülümsediği zaman o gün herşey yolunda gider. O kızı bir daha asla görmezsiniz. Görmeniz gerekmiyordur. Güzelliktir orada size kalan. Güzel olan bir şeyin izdüşümüdür gününüzün iyi geçiyor olması.

Ve gecelerdi bir diğeri. Hayalet hayallerin peşinden koştuğum, hislerim beni nereye savurursa oradaki kelimelerin kuyruğundan tuttuğum, dolambaçlı bir şeytan patikası.

Benim derdim sanırım hala bunlar. Hala birşeyler hissedebilmek için yaşıyorum ve gücümün bittiği yerde hiç birşey hissetmiyorum diye buralarda bir tarafımı yırtıyorum. Benim derdim hala bunlar ve hala olan biten herşey ne kadar anlamsızsa, kendi hayatımı anlamlandırmaya çalışıyorum. Kimin okuyacağını bilmeden küçük metinler yazıp, kitapçıdaki en sevdiğim kitabın arasına koyuyorum. Ya da bir martin eden kitabı üzerine yazılmış notu okuyup o kitap ile çıkıyorum o kitapçıdan. Bir çok soru sorduğumu düşünüyorum kendi kendime. Bugün kendimi, kendi sığ sularımda yüzen bir şehir ozanı gibi hissediyorum. Herşey hakkında kendimi güvende hissedebilecek kadar bilgim olduğu hatasına çok fazla kapılıyorum. Günün birinde dünyam başıma yıkılırken bu kibirin bedeli çok güzel ödeyeceğimden eminim. Yine de tüm bu iki yüzlü ukalalığımın arasından kedime gizemler yaratmaya çalışıyorum. Yazı yazdığım başka bir diyarda bundan yıllar önce şöyle bir cümle yazmışım; Yarını beklerken çekilen acı bazen yarın ile birlikte gelen güzel şeyi fark edemeyecek hale sokuyor bizi. Bugün nereden geldiğini bilemediğim bir iyimserlik taşıyorsam üzerimde sanırım biraz da bu cümlenin etkisi var. Çünkü güzel bir sözde kötü bir geceyi huzurlu bir uykuya bağlayabilir ve sanırım onca üç noktalı cümle sadece bunun için kuruldu (Evet artık kendime bu kadar yabancılaşabildiğim için böyle açılış paragrafları yazabiliyorum).

Benim derdim bu. Yatağa girdiğimde Tanrısı ile konuşan bir çocuk gibi huzur içinde uyumak.

Boş Ev

2009-06-11T23:40:00.002+03:00

Komik, hayatın içine sinmeye başladıkça daha da yabancı gibi hissediyorum kendimi. Yaşamak için daha önceden hazırlanan rollerden bir tanesini üzerime geçirince, onlardan birisi olunca herşeyin daha kolay olması gerekmiyormuydu? Sabah dokuz. Akşam dokuz. Sonrasında boş bir ev. Sonrasında boş bir hayat. Dışarıda değil hiç bir cevap, bunu bildiğim için boş evdeyim. Yanlış soruları sormak ve doğru cevapları vermek için. Bağışlanmak için. Kendi kendimin kıvranan bedenine eğilip üzülme, senin suçun değildi demek için. Kendimi affetmek için. Ama boş evde olayların dinamiğinin nasıl işlediğini tamamen unutmuşum. Hayal ettiğim kurtuluşu burada da bulamadım. Bilakis lanetli meskenimin kokusu çoktan üzerime sindi. Bu yüzden dışarı çıktım, unutmak için. Dönem dönem kendime söylemekten hoşlandığım yalanları söyledim. Ateşle oynadım. Yandım. Zevk aldığımı düşündüm. Zevk aldım. Sonra tekrar ne kadar vazgeçilebilir olduğumu fark ettim. Sanırım bu da işin doğasında olan birşey. Herşeyden vazgeçebiliyorsan, herşeyde senden vazgeçebiliyor. Bunun için yas tutmadım, biraz aldatılmış hissettim ama bir an için herşeyin de benden vazgeçmesine (ya da vazgeçebilir olmasına mı demeliyim?) çok sevindim. Tekrar kaybolma hayalleri kurarken buldum kendimi. Herşeyi arkanda bırakmaya dair şarkılar hayal etmeye başladım. Ben sizi terk ederken sizi cezalandırmaya çalışmıyordum, sadece bu utancı daha fazla üzerimde taşımak istemiyordum. Beni yanlış anlamanızın utancını. Anlaşılmamanın utancını. Bu cümlelerdi hayal ettiğim şarkının en anlamlı sözleri. Ama bu şarkılar, gitmeye duyduğum bu özlem, aslında hiç biri sıkıntıyı gidermiyor. Sadece yüreğime biraz su serpiyor. Kendi kendimin kıvranan bedenine eğilip üzülme, senin suçun değildi diyemiyorum. Çektiğim acıdan ötürü kendimi suçlamayı bırakamıyorum. Ama göçün hayalleri sayesinde en azından kendime sakin ol diyebiliyorum. Herşeyi terk edebiliyorsan, bu boş evi de terkedebilirsin. Fakat gittiğin heryere kendini de götürürsün. Problem değil. Bir kere daha deneyebilirim kendi kendimi bağışlamayı, başka çarem varmı ki?

Tutku

2009-05-05T01:46:00.001+03:00

İkna et beni
Kandırabildiğin kadar
Pişman olmak istemiyorum
Hiç bir şeyden

Ateşle sına beni
Bütün köprülerimi yak
Arkama bakmak istemiyorum
Hiç bir zaman

İkna et beni
Kandır sonuna kadar
Daha fazla umursamak istemiyorum
Bir daha asla

Gecemi çal benim
Dünyamı salla
Vazgeçmek istemiyorum
Hiç bir zaman.

Tüm dünya başıma yıkılıyordu
Sen düğmelerini açtığında
Çıldırıyor olduğum için guruluydum
Beni ateşle sınadığında

İçi boş bir ağlama duvarı

2009-05-05T01:19:00.002+03:00

Bu gecenin kolay olacağını sanmıyorum. Bunun gibi bir çok gece oldu. Neler olabileceğini tahmin ediyorum. Sıkıntı dayanılamaz oluncaya kadar artacak. Pişmanlık, utanç, öfke ve düşkünlük tarafından boğulurken bulacağım kendimi. Bir yürek ne kadar olumsuz düşünce ve his ile dolabilir onu deneyeceğim. Biliyorum, daha önceden de yaşadım.

İçi boş bir ağlama duvarı kullanıyor olmak bunun gibi gecelerde işleri kolaylaştırabiliyor. Ama duvarın anlamı da artık sorgulanabilir bir şeye dönüştü. Her zaman sorgulanabilirdi aslında. Artık ciddi ciddi şüphe edilebilir bir şey oldu. Eskiden gerçek olan tek yer burasıydı. Eskiden doğası çıplaklığıydı. Çıplak olmak onun en doğal refleksiydi. Şimdi o çıplaklık için utana utana soyunmak zorunda kalıyorum. Hatırlıyorum. Doğanın bir parçası olarak, çırıl çıplak ve dim dik durabiliyorken, utançtan haberim bile yoktu. Bir bütündüm kendi doğamla. Olabildiğince rahat. Olabildiğince vahşi ve özgür.

Çünkü artık evcilleşmeyi bir yaşam biçimi haline getirdik. Daha az düşünerek, daha az hayal kurarak ve daha aza ikna olarak. Dünyayı değiştirmeyi hayal etmek yerine evimizi değiştirmeyi hayal ederek. Herşeyden önce hislerimiz ile aramıza bir milyon kilometre koyduk. Samimiyetsiz histeri krizleri eşliğinde duygusallıklarından bahseden şarlatanlar karşısında kendi hislerimize soğuduk. Öyle olmaktan korktuk. Öyle olmaktan korkarken daha beter bir şeye dönüştük.

Kendimi çağın bir atığı gibi hissediyorum. Hiç bir yere tam olarak oturamayan. Kendi dışavurum çöplüğümde bile bir yabancı gibiyim. Okul vardı eskiden. Okul hep hayallerin gerçekleşeceği bir yer gibi gelirdi bana. Tam olarak hiç bir hayal gerçek olmadı diyemem ama kendime gümüş bir şato inşa edeceğim derken, sadece gümüş kapı kollarının olması ne kadar tatmin edebilir ki insanı. Bu yenilgi değilmi? Bundan daha büyük bir yenilgi olabilir mi? Okul ne olduğunu anlamadan bitti. Hayır inanın çok uzun sürdü. Hatta süre o kadar uzundu ki, süreç yaşanırken bile bu kadar süre içinde dünya değişir gibi gözüküyordu. Eminim dünya değişmiştir. Eminim bende değişmişimdir. Değişimimi hayal ederken tam olarak böyle bir şey olmayı beklemiyordum. Yasını tuttuğum şey tam olarak masumiyet değil ya da masumiyetten anladığım şey cinsellik ile kirlenen bir şey değil. Kime ne kadar büyük bir kötülük yapmış olabilirim ki? Kalbini kırdığım bir kaç (ya da daha fazla) insan mı beni cehenneme gönderecek? Demek ki orada da birlikte olacağız. Çünkü eğer masum olmayı bununla değerlendiriyorsak eli kanlı adamlar cehennemin en derin çukurlarında yanarken bizde, volkanın tepesinde hep birlikte güneşleniyor oluruz. Çünkü herkes herkesi kırıyor. Çünkü çoğu zaman kırdığımdan daha fazla kırıldığımı hissediyorum ve hayatta kalmaya çalıştığım için bende kendimi savunuyorum. Ve masumluğu artık bununla yargılamıyorum. Ben hayallerim için yas tutuyorum. Hayır artık eskiyen ve bir ayağıma dolan bir zincir ya da boynuma dolanan bir ip olan hayallerden bahsetmiyorum. Geceler boyu düşlediğim, nereye gittiğini bilmediğim, sadece hayal ediyor olmak için hayal ettiğim şeyleri özlüyorum. Bir fotoğrafa bakıp melankolisi altında ezildiğim, geceler boyu o melankoliyi yaşadığım günleri özlüyorum. Her sabah bir sonbahar sabahıydı ve yapraklar hiç bir zaman yerden eksik olmazdı. Ne olursa olsun. Ben artık etrafıma baktığımda beton binalar ve elektrikten hayaller gördüğüm için yas tutuyorum.

Bu yüzden daha çirkin birisiyim.

Eskiden güzel bir yüz gördüğüm zaman kalbim kırılıyordu. Eskiden güzellik en dokunaklı şeydi. Eskiden bu kadar dokunaklı bir şey karşısında kalbim elbette ki kırılıyordu. Güzel bir yüze bakmak içimi parçalıyordu. Acı çekmiyordum, kırılan kıştan sonra taşlaşan kalbimin etrafındaki buzlardı. Sanırım bir sefer kış çok uzun sürdü ve her zaman olan şey bir daha olmaz oldu. Ve geriye bunun gibi geceler kaldı. İçi boş bir ağlama duvarı ve çıplaklık için elimden ne geliyorsa o kadarı. Hepsi bu.

Ateş

2009-04-21T23:11:00.002+03:00

Bu bir metafor değil. Vücudumda böbreklerimden başlayan bir çeşit salgın, atak halinde her yeri kaplıyor. İlk durak genelde midem oluyor. İlk zamanlarda, daha küçük bir çocukken daha çok bademciklerimde hissederdim etkisini. Ergenliğin kapısında göğsümde. Öyle ki bir kaç kendini bilmez doktor kalbimin delik olduğunu dahi düşünmüştü. Her zaman anı kurtaran çözümler ortaya çıkıyordu, anı kurtaran çözümler ile bir şekilde hayata devam ediyordum. Kimse doğru cevabı bilmiyordu. Kesinlikle ölmüyordum. Sadece şansız zamanlarda, beter bir ıstırap çekiyordum.

Eskiden daha şanslıydım. Ama yine de istisnalar vardı.

Hastalık yüzünden hayatımda kaybettiğimi düşündüğüm bazı şeyler oldu. Çoğu zaman kendi kendime bile bunu itiraf etmeye korkuyorum. Sanırım başarısız olduğum şeylerden ötürü hastalığı mazeret göstermek çok da centilmence gelmiyor bana. Bu yüzden bunu çok sık anmıyorum kendi kendime bile. Ama içten içe görmezden gelmeyi artık çok da önemsemediğim bir yanım kayıplarım için onu suçlayabiliyor.

Bu kayıplardan bazıları çok somut şeylerdi. Dünya üzerinde yürürken insanlar tarafından pozitif yargılara maruz kalmanızı sağlayan şeylerle ilgili. Para, nam ve statü ile ilgili. Daha doğrusu bunların temeli ile ilgili. Neyse ki hayata dair çok daha ciddi ve gerçek kaygıları olan birisi olarak daha rahat geçinmeyi, benim için önemli olan birilerinin gözünde daha saygın olmayı ve eve dönüp mirasım olan tahta oturmayı çok da önemsemiyorum. Var oluş ile yalnızlık arasında bir fark göremiyor oluşum zaman zaman yalan söylemeyi benim için sanata çeviriyor ve evet hiçliğin oğlunun geri dönüşü karşısında hiç bir şeyin anlamı yok.

Fakat asıl kayıp ne yazık ki soyut olanda vuku buldu. Şu kısa ömrümde hastalık ile ilgili hatırladığım bir çok gece ve gün vardır. Nasıl biteceğini bilmediğim, acının nasıl dineceğini kestiremediğim. Daha önceden de dediğim gibi eskiden şanslıydım. Çok sık şaha kalkmıyordu içimdeki cehennem atları. Ne yazık ki 2004 ile 2005 yıllarını birbirine bağlayan kış şans daha fazla yüzüme bakmıyordu.

Eskiden en fazla üç ayda bir hayatıma giren kabus dolu iki günlük molalar, o kış haftada bir beni ziyaret etmeye başlamıştı. Hiç kimse derdimi anlamıyordu. Ne zaman geleceği belli olmayan ataklar yüzünden hayatımda hiç bir şey tam olarak tutarlı olamıyordu. Ne iyi bir sevgili olabilecek kadar kur yapabiliyordum yataktan kalkıp, ne de iyi bir öğrenci olacak kadar ders çalışabiliyordum. O haftalar bir birini kovalarken İstanbul teknik üniversitesinin emektar sağlık hizmetlerinin yollarında kendime bir çözüm bulmaya çalışıyordum. Korkmadığım hastalık kalmamıştı ve ağır kış hiç bir şeyi kolaylaştırmıyordu.

Ben tüm bu hengame ile uğraşırken ailem belki de ne yapmaları gerektiklerini bilmemelerinin getirdiği çaresizlikle stresi kötü adam bellemişlerdi. O sırada çekti acı ile yalnızlaşan ve bu fiziksel acıyı var oluşu haline getiren bir adam olarak herşeyden nefret ediyordum.

Karlara bata çıka, açımdan dik duramazken, sağlık hizmetlerinden nefret ettiğim yurttaki yatağıma gitmeye çalışıyordum. Aklıma bin türlü lanet geliyordu, hepsini dudaklarımdan fısıltı olarak dışarı atıyordum. Her birinde tüm kalbimi ortaya koyuyordum. Tüm hislerimde tarifi imkansız bir nefret besliyordum var olan herşeye karşı.

Hem de herşeye karşı.

O gün sanırım acı içinde yatağımda kıvranırken en çok istediğim şey acımdan bayılmaktı. Ne kadar talihsizdir ki bu da olmamıştı. Daha sonra, bir iki hafta sonra hem değerli bir dostumun mucizevi tahmini hem de özel bir hastanenin doktorunun takdire şayan şüphesi sayesinde, doğduğumdan beri onlarca doktor ile beraber adını koymayı beceremediğim hastalığımın adını buldum. Basit tedavisini elimden geldiğince bir düzen içerisinde uygulamaya çalıştım. Artık hala üzerimde etkisi geçmeyen ve asla geçmeyecek olan bu zalim yaratığın dizginlerini bir nebze elimde tutabiliyorum, o etrafa yayılmaya devam ederken bir şekilde acı ile hayatımı karartmasını engelliyorum. Bundan ötürü çok mutluyum ve minnettarım.

Ama o gün yüreğimde beslediğim öfke yüzünden aldığım hasarı nasıl iyileştirebileceğimi bugün hala bilmiyorum. O günden sonra bir daha hiç bir zaman eskisi kadar tinsel olamadığımı düşünüyorum. Ve bu hastalık yüzünden kaybettiğim en değerli şeyin bu olduğunu düşünüyorum. Özellikle de içimde ki çöl ile baş başa kaldığım bunun gibi boş uzaylara özenen gecelerde. O kadar öfke ile ağırlaşan bir kalbi nasıl tekrar kuş tüyü ile tartabilirim? Ben bu sorunun cevabını bilmiyorum.

İronik olan ise bu kadar trajik olan her hangi bir şeyde suçlanabilecek bir allahın kulu dahi olmuyor.

Ailevi Akdeniz Ateşi.

Çöle Dönüş

2009-04-19T03:30:00.000+03:00

Tek başına, kocaman bir dünyaya karşı, herşeyden önce anıları ile mücadele ederek ayakta durmaya çalışmak. tek başına olmaktan şikayet ettiğim tek nokta burası. Kendi içinde yeterince harap olmuş bir ülkeyi kim işgal etmek ister ki eğer yağmalayacak hiç bir şey yoksa. İçinde güzel hiç bir şey kalmamış ve yeterince harap olmuş bir ülke gibiyim. Ayakta durabiliyorum. Ölü bir binanın ayakta durması gibi. Kesinlikle hayat yok.

Hiç bir yara iyileşmiyor. Sadece daha az can yakar bir hale geliyor. Ve bir süre sonra güzel anılar bile yavaş yavaş yaraya dönüşüyor. Eskiden hayatı ergenlik çağına kadar aldığımız yaraları iyileştirmeye çalışarak geçirdiğimizi düşünüyordum. Artık yaralanmanın hiç bir zaman bitmediğini görüyorum. Hayatımız ise yaralar ile dolan yüzümüzü güzel göstermeye çalışarak geçiyor. Hepimiz çok çirkiniz. Daha da çirkinleşeceğiz. Sadece samimiyet bizi daha inandırıcı kılabilirdi.

Ben tek başıma olmayı istedim. Herkes ile arama bir milyon kilometre koydum. Kimsenin beni anlamasını istemiyorum. Bunun olabilirliğine inanmıyorum. Harap haldeyim. Kafamın içinde nereden geldiğini anlamadığım milyonlarca takıntı, saplantı ve hangi sıfatlarla daha iyi betimleyebileceğimi saptayamadığım bin türlü rahatsız düşünce var. İnsanların iç huzur dedikleri şey yerine bir cehennem çukuru taşıyorum. Korktuğum şey oluyorum. İçi boş bir ağlama duvarı yazarı.

Anlamsızlığımın farkındayım. Hayatım ellerimden akıp gidiyor. Bu şu sıralar en çok hissettiğim şey. Başka bir şey göremiyorum baktığım hiç bir yerde. Sığ sularda boğuluyorum, dim dik ayakta duruyorum. Yine de sığ sularda boğuluyorum. Oysa daha bundan on yıl önce, bacak kadar bir çocukken bu hataları yapmayacağımdan emindim. Bundan beş yıl önce yeni yetme bir genç adam iken bu hataları yapmamaya söz vermiştim. Şimdi hatayı yapışıma sadece seyirci kalıyorum. Hayatım ellerimden akıyor.

Hayatın anlamı olup olmadığı bilmiyorum. Hatta kendi meşruluğumun zemini oluşturmak adına hayatın anlamsız olduğunu en başta kabul ediyorum. İşte bu yüzden ben kendi hayatıma anlam katmaya çalışıyorum. Çalışıyordum. Şimdi ne yaptığımı bilmiyorum. İşte bu yüzden hayatımın elimden akıp gittiği hissine kapılıyorum. İşte bu yüzden içi boş bir ağlama duvarı yazarı oldum çünkü bu kelimeler, bu cümleler beni gitmek istediğim yere götürmüyorlar. Artık kendim dediğim şeyin tanımını eskisi kadar iyi yapamıyorum. Kendimi tanımak için kendime baktığım zaman göreceğim şeyden korkuyorum. Olduğumu zannettiğim şeymişim gibi yaşamaya çalışıyorum. Olduğum şey ile zannettiğim şey arasındaki uyumsuzluk yüzünden bu kadar zor durumdayım.

Bundan bir kaç yıl önce her şey daha kolaydı. Bundan bir kaç yıl sonra bu günleri mumla arayacağım. Ve bugün sadece bir şeyler yapmak zorunda olduğumu hissediyorum. Ne yapacağımı, nasıl yapacağımı dahi bildiğimi düşünüyorum. Sadece olmuyor. Nasıl bu hale geldim bilmiyorum. Sadece olmuyor.

Yabancı

2009-04-19T02:35:00.001+03:00

Korkmadan, umut etmeden.
Hiç bir ruha dokunmadan.
Asla arkama bakmadan.
İz bırakmayı umursamadan.

Unutmadan, hiç bir yara kabuk bağlamadan.
Kurtuluş için değil,
Affedilmek için değil.
Sanki hiç var olmamış gibi.

Dünya beni yalnızlığım ile yargılıyor
Üzerimden fırtınalar geçiyor
Kalacak yerim yok benim
Söyleyecek sözüm yok benim

Aldanmadan, umursamadan.
Daha fazla (yanlış) anlaşılmadan,
Daha fazla yargılanmadan,
Bir kere daha günah keçisi olmadan.

Dünya beni yalnızlığım ile yargılıyor
Üzerimden fırtınalar geçiyor
Kalacak yerim yok benim
Söyleyecek sözüm yok benim

Herkes için gökyüzü

2009-03-23T23:56:00.001+02:00

Herkes için gökyüzü,
Herkes için umut.
Her denizin ve karanın üstünde,
Sonu asla gelmeyen.

Herkes için bahar.
Herkes için barış.
Ölümün zamansız olmadığı.
Kimsenin yalnız kalmadığı.

Herkes için gün doğumu,
Herkes için son bir söz.
Dinleyecek bir Tanrı,
Ve görecek bir çift ilahi göz.

Cennette yer kalmayınca
Bu yürekleri neyle avuturuz?
Fırtınalar bu gemiyi batırdığında
Biz hangi denizde boğuluruz?

Rüyabozan

2009-03-23T23:39:00.001+02:00

Bundan yıllar öncesindeki gibi olmak istiyorum bazen. O günleri şu anda sadece minnet ile anabiliyorum. O günlerden çok az şeyi taşıyormuşum gibi geliyor bazen. Ankara günlerimi çok özlüyorum. Hayır Ankara bir çöldü. Ben o zamanki beni, geceler boyu bana eşlik eden müziği ve melankoliyi özlüyorum. O zamanlar yalnız olmak bir ayrıcalıktı. Geceler boyu aşkı özlemek. İfade etmekte kendini özgür hissetmek, kendin olmaktan korkmamak. Duygularınla aynı evde yaşamak. Buydu o zaman sahip olduğum zenginlik. Kendime ait, hiç bir dostun zarar veremediği bir yer. Hiç kimsenin bana ulaşamadığı bir yer. Hayatımın kabuslarla dolu olmadığı zamanlardı. Geceler boyu sakin muhitimizin arka sokaklarını gezerdim. Bir sonraki cadde de karşılaşacağım mutluluğu hayal ederdim. Aşkımı arıyordum. İnsandan bağımsız bir arzuydu bu. Geceye ait. Tanrıçalara ait. Melankoliye ait. O sokakların tanıdığı bir çocuktum. Yeni çıkmıştım hayatın karşısına. Üzgündüm. Ama hayat doluydum ve korkmuyordum. Tanrı biliyor, hiç korkmuyordum. Sadece hislerim ile baş etmeyi bilmiyordum. Üstüme yığılan öfke, hayal kırıklığı ve aldatılmışlık ile mücadele ediyordum. Kandırılmıştım. Tam olarak kim tarafından olduğunu şimdi bile kestiremiyorum. Sanırım kendi kendimi kandırmıştım. O günlerde yüreğimdeki yük buydu. Büyümeye çalışıyordum. İçimde birden filizlenen onlarca sıkıntıyı budamaya çalışıyordum ve korkmuyordum. Kafesimi kırmak ve yarını dimdik karşılamak için çabalıyordum ve başarıyordum. Her gece aynı kederin tatlı şarabından içip, her gün aynı güneşin umuduyla uyanıyordum.

Bana kimse zarar vermedi. Bana kimse dokunmadı. Kimse dokunamazdı. O günleri çok iyi değerlendirmiştim. Kendi kulemin duvarlarını örmüş, en üstüne oturmuştum. Hayır derdim kendimi hapsetmek değildi, sadece gök yüzüne dokunmak istiyordum. Şimdi çölleri seyrediyor olmamı tek suçlusu benim. Şimdi kabuskıranlar arıyor olmamın sebebi benim. Bu pisliği temizlemesi gereken benim. Ve eğer cümleler yardım ederse neden olmasın?

Tek sahip olduğum şeyin değerini neden bilmeyeyim. Kayıp giden benim ömrüm. Kim benden daha çok üzülebilir buna? ve evet kim bunu benim kadar değiştirmek isteyebilir? Ben güç nedir bilmiyorum. İnsanların cesur oldukları için mi yoksa başka çareleri olmadıklarından ayakta durduklarını da bilmiyorum. Ben kendim için ayakta durmak istiyorum. Bu yüzden bu lanet denizinde henüz akıntıya bırakmadım kendimi ve yine bu yüzden henüz çıkamadım bu pislikten. Ben sadece bazı şeyleri bu kadar ihmal ettiğimi bilmiyordum. Bu kadar sistemli olarak kendimi kıstırmamı gerçekten anlamıyorum. Yıllarca üzerinde çabaladığım herşey ile arama bu kadar mesafe sokmaya ne hakkım vardı bilmiyorum. Bunun önüne nasıl geçebilirim bir fikrim var ama o sağduyuyu ne kadar koruyabilirim onu da bilmiyorum. Ben deniyorum. Gerçekten deniyorum.

Kabuskıran

2009-03-23T23:01:00.001+02:00

Bunu söylemekten utanmıyorum, ben korkuyorum. Hayatım git gide içinde sıkıştığım ve artık nefes alamadığım bir hücreye dönüşüyor. Hayatımı oluşturan şeyler tarafından köleleştiriliyorum. Özgürlüğümü daha zihnimdeyken kaybediyorum. Hayatımın içinde hapsoluyorum. Gerçekten bu kadar uzakta olabilir miyim? Herşey ile aramda bir milyon kilometre var ve ben, kendim dediğim şeye bakıp bununla ne yapacağımı düşünüyorum. Hiç bir şey için hazır değilim. Hiç bir şey yapamam elimdekilerle. Sadece hayatım sahip olabileceğim bir şey olabilirdi. Oysa ben onun kölesi oldum çoktan. O ne derse o oluyor. Sadece hayallerim bana aitti. Ama onlarda artık kim olduğunu hatırlayamadığım birisininmiş gibi. Sanki tüm hayallerini oğlu için terk eden baba ve tüm hayalleri babası için miras alan oğul gibiyim kendi kendime ve o baba ile o oğul kadar yabancıyım kendi kendime. Bu ironinin altında pestilimin çıkıyor oluşu, olan bitenin komikliğini değiştirmiyor. Ama ben yine de gülemiyorum. Her geçen gün espri anlayışımı biraz daha yitiriyorum. Ayaklarımı bastığım yerin içinde olanları hissedebiliyorum. Toprak, bataklık olmak için ne kadar da hevesli. Beni yutmanın ona ne kazandıracağını bilmiyorum. Herşey aşkın ya da doğanın sahip olduğu hissiz zalimliğe mi dayalı. Kurban olmanın bir hafifletici sebep sayılmaması gibi, avcı olmanın da bir caydırıcılığımı yok? Bunca yıl her şeyden (hayır, sadece kötülüklerden değil) korunarak geçen bir ömrün sonunda, kendini korumaktan aciz bir nesil mi olduk biz? Yoksa ironi sadece benim için mi işliyor?

Koskoca evrende adil olan hiç bir şey mi yok? Haksızlık neden bu kadar bariz? Ve biz, hiç birimiz (elimizden gelen hiç bir şeyi ardımıza koymak istemesek de ya da şaşırtıcı bir şekil de gerçekten koymasak ta) bu absürd nehrin akışını tersine çevirebilirmiyiz? Bunun bir kabus olmaması gerekiyordu. Sadece benim için değil. Hiç kimse için.

Ben bilmiyorum. Nasıl ayakta durduğumu bilmiyorum. Omuzlarımdaki yükün ağırlığı ile çocuklar bile dalga geçebilecekken ben bu zamana kadar devam edebildiğim için kendimi kutlamadan edemiyorum. Dikiliyor olduğum için gurur mu duymalıyım? Bu lanet denizinde, tutunmak istediğim herşeyin içinde bir kötü varsa, baktığım çoğu şeyin ardı çirkinse, bunun bir parçası olmaya devam ederek, buna yenilmedim demek. Bu mu beni daha iyi birisi yapıyor.

Bazen hiç kimsenin göremediği bir yerde olmak istediğimi düşünüyorum. Hiç bir ruhun haberi olmayan bir yerde olmak. Dünyayı yalnız bırakmak. Eğer burayı terkedersem yaratacağım boşluğun dünya ya bırakacağı iz o kadar küçük olur ki. Yine de hiç kimsenin göremediği bir yerde olmak, hiç kimsenin hatırında kalmamak. Bazen bunu o kadar çok istiyorum ki. Şimdi görüyorum ki hayata sitem etmek için kurduğum bu fantazinin daha gerçek bir halini zaten yaşıyorum. Hayat ile mücadelemin hayatımın kendisi olduğunu fark ettiğim bir günde, bu mücadelede de çok başarılı olmadığımı anlıyorum. Bunu kabul etmek çok zor geliyor. Kayıp giden benim ömrümdü. Kim benden daha çok üzülebilir buna? ve evet kabul etmek çok ama çok zor geliyor.

Kapımızı Çalacak Olan Trajedi ve Görmezden Geldiğimiz Tüm Ayıplar

2009-03-06T00:07:00.002+02:00

Farkında olmak çok zor ve farkındalığını koruyarak doğru cümleleri kurmak çok ama çok daha zor. Dünya çok büyük bir trajedi yaşıyor. İnsanlık bu trajedi karşısında çaresiz kalıyor. Sıradan insanlar. Ölen, öldüren, seyirci kalan ya da görmezden gelen.

Herşey sıradan insanlar çevresinde dönüyor. Herşeyden sıradan insanlar etkileniyor. Benim gibi, senin gibi.

Bizler büyük ihtimalle görmezden gelen sıradan insanlarız. Günlük sorumluluklarımız ile tüm hayatımız dolmuş durumda ve yanı başımızda ölen insanlar bizim için çoğu zaman sıkıcı bir haber başlığı. Tüm gün köpekler gibi çalıştıktan sonra daha iyi bir televizyon programını izlemeyi hak ediyoruz. O yüzden kanal değiştiriyoruz.

Yapacak daha iyi ne var?

Sokaklarda çözümü arayacak gücümüz mü var? Güçten çok daha önce bunu istiyormuyuz? Neyi kendi iradem ile isteyip, istediğimden çok emin olmamak ile beraber ben bunu istemediğimi düşünüyorum. Sokağa çıkmak, slogan atmak, sopa yemek, birileri ile çatışmak, işkence görmek, öldürülmek, ölmek, öldürmek. Evet bunu istemediğimden tüm kalbimle eminim, daha iyi bir dünya için bile kimseyi öldürmek istemiyorum. Ben bunların bu zalimliklerin hiç birinin sebebine inanmıyorum. Ama benim güneşin varlığına inanmamam çölleri okyanusa çevirmiyor. Dünya trajediler ile dolu. Bunu görmek için ne Güney Amerika'ya ne de Gazze'ye ne de dünyanın farklı her hangi bir köşesine bakmaya gerek yok. Trajedi sokakta. Henüz sizin sokağınızda değilse bile sabredin... O sokakta sırada.

Tüm gazeteler yazıyor. Bilmiyorum kimse cidden durumun farkında mı? Bu sefer ki kriz bitmeyecek diyorlar. Üniversiteden yeni mezun olan genç erkekler için askere gitmenin tam sırası! Dünyanın her köşesindeki, her sorunun temeli ekonomik biliyoruz değil mi? Kriz büyümeye devam ederse ki, eğer tümüyle kandırılmıyorsak (neden olmasın) öyle olacak gibi, üç yıl sonra sokaklarda kaosun süre gelmeyeceğini kim söyleyebilir. Aç insanın çalması kadar doğal bir şey yok derler. Ben buna tüm kalbimle inanıyorum ve hem aç hem cahil hem de saygıdan yoksun kalmış insanın yağmalaması kadar da doğal bir şey olmadığını düşünüyorum.

Yarın bir gün İstanbul sokaklarında, hep dehşet ile izlediğimiz üçüncü dünya ülkesi trajedilerinden bir tanesinin yaşanmayacağının garantisi yok. Bugün için tutarlı gözüken günlük hayatın düşündüğümüz kadar tutarlı olmadığını biliyoruz. Sadece çoğu zaman bunu bildiğimizi kendimizden saklıyoruz. İşte bugünün ortamı, evet tam bugünün ortamı, o korku dolu yakın geleceğin temelini oluşturmakta.

Tam bugün burada olan herşey.

Bugün burada olan en önemli şey yerel seçimler olsa gerek. Dünya'nın sorunları umurunda değil şu an için Türkiye'nin. Vicdanım ve fikrim dünyanın sorunları hakkında da kandırılıyor olduğumuzu söylüyor. Herşeye daha farklı bakmak gerek biliyorum. Çoğu zaman sadece yanılıyoruz.

Ama yine de aydın görünümlü bir köşe yazarı gibi davranıp dünyanın sorunlarına, ait olmadığımız dünyanın içinden bakmaya çalışıyorum. İnanmadığım politikalar ve inanmadığım kavramlar (ekonomi?) üzerinden çözüm aramayı (bulamayacağını bile bile) denemek istiyorum. Çünkü herşeyin daha da kötüye gitmesinden endişe duyuyorum. Çünkü şu ana kadar -en iyi ihtimalle- varlıkları yüzünden kendimizi kötü - suçlu hissettiğimiz insanlık ayıplarına yakın gelecekte birincil olarak şahit olabiliriz. Bu ayıpların nesnesi ya da öznesi olabiliriz. Neden olduğunu anlamadan ölebiliriz ve niçin olduğunu anlamadan öldürebiliriz. Birazcık para, birazcık görüş. Birkaç fikir ve birkaç cümle. Savaş hakkında bir çok şarkı dinlemişimdir. Vokalistin war is here diye çığlık attığı onlarca şarkı sayabilirim. Kim bilir kaç tanesine severek eşlik etmişimdir. Bu şarkılar savaşa karşı değillerdi. Bir çok savaş oyunu oynamışımdır. Küçükken G.I. Joe'larım vardı. Küçükken içinde silah olmayan çizgi filmler o kadar da güzel gelmiyordu. Cesur Yürek seyredip özgürlük için savaşmayı hayal etmek çok güzeldi. Şimdi savaş, artık klişeleşmiş bir şarkı sözünden daha farklı bir şey ama hala gerçek anlamını bilmiyorum. Umarım asla da öğrenmem. Umarım hayatım boyunca cahil kaldığım tek konu bu olur.

Ummaktan başka ne yapabilirim? Oy kullanmak mı?

Seçim bana daha iyi bir yarın sağlayacak mı? Kim beni temsil ediyor ki? İş yerinde çalışırken, şarkılı türkülü seçim midibüslerin geçişine şahit oluyorum bir kaç saatte bir. Aracın üstüne kurulmuş iri ses sistemleri, çalıştığım ofisin içini o mesafeden doldurabiliyor. Tüm gün o gürültü ile dolaşmak zorunda olan adamı düşünüyorum. Kime oy vereceğinin ne önemi var diye düşünüyorum. Eğer en çok sevdiğim şarkıya oy verecek olsaydım her halde boş oy atardım. Politika ise önemli olan şunlara bir bakın. Yıllarca laiklik diyen, cumhuriyet diyen CHP çarşaflı kadınlara rozet takıyor. Bir kaç hafta sonra bir başka çarşaflı kadını tartaklıyor. Yarın ne olacak? Çoğu zaman rejim sıkıntısı çeken insanların yüreğine su serpmeyi başaramayan AKP Namık Kemal'i mezarını Türkiye ye getirmeyi planlıyor. Acaba Namık Kemal naaşında dua da okurlarmı?

Beni bu partiler temsil etmiyor. Bu ya da diğerleri. Beni bu düzen temsil etmiyor ama ben de düzenin içindeyim, hepimiz gibi. Yerel seçimlerin hizmet ile alakası olması gerekiyordu. Tüm mantıklı insanlar öyle diyor. Seçimi kimin kazanacağı konusu şimdiden netleşmeye başladı ve seçimin hizmet değil siyaset odaklı olduğu ortada. Demokrasi bayramı diye geçer seçimler, öyle değil mi? Demokrasi bayramımız siyasete kurban gidecek. Bazı kavramlardan şüphe etmek için bir sebep daha.

Üstüne üstlük amacından sapan yerel seçimleri kim kazanırsa kazansın hiç bir şey daha iyiye gitmeyecek. İnsanlık ayıbı devam edecek. Abartılı sözlere gerek yok, fakirlik, işsizlik devam edecek, artacak. Ayıp hayatımıza daha da yaklaşacak çünkü bizde işten çıkartılacağız, bizde yiyecek yemek bulamayacağız. Açlık? Böyle bir şeyin başımıza geleceğini hiç düşünmeyiz değil mi? Bir çok şeyi düşünmeyiz çoğu zaman.

Ama bir şey yapmak gerek. Bundan eminim. Ne olduğunu bilmiyorum. Ama ne olduğunu düşünmeye başlamak bile hiç bir şeyin farkında olmamaktan daha iyidir. Doğru cevaplar henüz söylenmemiş olabilir. Gerçekleri belki şimdiye kadar hiç kimse görmemiş dahi olabilir. Umutsuzluk hayatımızın her yerinde kabuk bağlamış olabilir. Tüm bu umutsuzluk için de tek yapabileceğimiz şey kendimizi daha iyi hissetmek için kanal değiştirmekten ibaret değil. Kimse bunu umursamıyor olabilir. Herşeyden önce belki de kendi kendimiz. Ama aslında sahip olduğumuz tek şey hayatlarımız. Ve herşeyden değerli olan şeyde bu.

Değeri olan tek şey bu. Ve sadece hayatın kendisi için daha iyi bir şey bulmaya çalışmak, yeniden, bunların hiç birisi işe yaramadı diyip tekrar düşünmeye başlamakta bence hiç bir sakınca yok. Mesele dünyayı değiştirmekte değil. Mesele kendini değiştirmekte. Tüm bu umutsuz portre, kafamızın içinde kurulan hapishane yüzünden.

Taraf Tutmak ve Fikir Sahibi Olmak

2008-12-18T03:21:00.000+02:00

Bazen doğru olanı yapmak düşündüğümden daha zor oluyor. Kendimi sürüklenmeye bırakmak konusunda oldukça iyiyim. Sürüklenmenin ve göz ardı etmenin ustası oldum. Ustalığımın sınırlarını zorladığım bu günlerde artık bir şeyler yapmamın vaktinin geldiğine inanıyorum. Doğru olanı yapmak istiyorum.

Farkındalığı tartıştığım onca yazı boyunca karşısında olduğum bazı şeyler oldu. Halen arkasında durduğum bazı saptamalarımda. Mesela farkındalığın her an ve daim bir çaba ile canlı tutulması gerektiğine halen inanıyorum. Yine de bu kurala uymadan geçirdiğim bir sürü günlerim, gecelerim ve aylarım oldu. Aynı hatayı tekrar edeceğimden de şüphe etmiyorum. Ayrıca doğru olanı yapmak istiyorum derken, bir doğru sınırı çizmeye çalışırken, üstelik bu durumun bazı koşullarda sınırsızlık gerektirebileceğini düşünürken farkındalık konusunda tekrarlı hatalar yapabileceğimin farkındayım.

Yine de doğru olanı yapmak istemekten kendimi alamıyorum. Bu sefer fikrimdeki sıkıntı farkındalık hakkında değil. Farkındalık ile olan sorunumu anlamayı ve onunla olan ilişkimi kusurlarıma (ayrıca kusurlarım ile barışmaya gerek duymadan) rağmen kabullenmeyi başardığımı düşünüyorum.

Bu sefer oklar taraf tutmayı gösteriyor benim için ve bu soruyu kendi kendime sorarken, bu sorunu kendi kendime tartışırken doğru olanı yapmak istiyorum. Bazı kalıpların dışında, siyah ve beyaz olarak net ayrılmamış bir yerde, muhtemelen hepsinin üstünde doğru bir cevap olduğunu düşünüyorum. Bunun olduğuna inanmak zorundayım.

Bireysel ve içe dönük bir mücadelenin bireyin, birey olmaya giden yolda yaşaması gereken bir serüven olduğunu düşünüyorum. Kendi buruk – cılız maceramı -erteleyişlerimin izin verdiği- sürece yaşamaya çalıştım. Bazı sonuçlarım oldu. Ama artık kabuğumu kırmam gerektiğine inanıyorum. Birey olmanın gerektirdiği şeylerden bir tanesinin de topluma karşı bir sorumluluk gerektirdiğini düşünüyorum. Sadece bireyi oluşturan en önemli unsurlardan bir tanesinin toplum olduğunu düşündüğüm için değil, farkındalığın vuku olması için sadece içeri bakmanın yetmiyor olduğu için. Çünkü dünyada ve yaşadığım coğrafyada yaşananlar hakkında bir fikrim yoksa ben körüm demektir.

Ben kör olmak istemediğim gibi ilk gördüğüm şeyi bakış açım olarak kabul etmek de istemiyorum. Sorun kesinlikle taraf ve fikir sahibi olmak ile ilgili. Üstelik Türkiye gündemindeki önemli başlıklar hakkındaki konular ile ilgili. Ergenekon davası, Ermeni soy kıyımı tartışmaları ve Türk Kürt huzursuzluğu gibi. Bu konular hakkında kendim kadar yakın çevremi de eksik ve yetersiz bilgi sahibi olduğunu görüyor ve acizliğimize üzülmeden edemiyorum. Bildiğim ve şüphe etmekten çekinmediğim şey öfke ve şiddetin hiçbir soruna çözüm olamayacağı ve insanları birleştirmenin –tüm farklılıklara rağmen ve farklılıklar ile birlikte- mümkün olduğuna inanıyorum. Bu kabul ile başlıyorum tartışmama. Kimseyi öldürmediğimi bildiğim kadar ölüyü özlemenin ne kadar acı olabileceğini de biliyorum. Bunu kimse yaşamadan bilemez ama böyle olası bir acıyı göz ucuyla hayal etmenin yüreğimde bıraktığı izin bile yeterli olduğunu tahmin ediyorum. Ayrıca hiçbir farklılığı değiştirmek istemediğimi bildiğim kadar korku ile yaşamanın ne kadar büyük bir zulüm olduğunu da biliyorum. Bu yüzden ihtiyaç duyduğum ilk kelime sağduyu oluyor.

Ama doğru olanı yapmak için bu konular hakkında bu kadar yukarıdan ve oldu-bitti şeklinde verilen bir sağduyu mesajından önce şüphe etmem gereken birkaç şey daha olduğunu düşünüyorum. Çevremdeki ve kendimdeki cehaletten dem vurdum. Bana göre sadece hepimiz kardeşiz demek, tüm dünya hepimize yeter demek ve buna inanmak bireyin topluma karşı olan sorumluluğunu yerine getirmeye yetmiyor. Söylemeye çalıştığım şey sokaklara çıkmak lazım da değil. Neredeyse tüm gününü bilgisayar karşısında geçiren birisi olarak böyle bir şey söylemem her halde oldukça samimiyetsiz olurdu. Ama önce çevrende bir şeyler olduğunu fark etmek, bir süre sadece seyirci olmak (fikir sahibi olmaya acele etmeden) ve sonrada seyirci kalmayı bırakıp kendi fikrinin sahibi olmak. Eylem? Bu sanırım başka bir tartışma konusudur ve ben şu an o noktadan çok uzaktayım.
İlk problem işte burada başlıyor. Kendi küçük dünyamızda o kadar kayboluyoruz ki, küçük hazlarımız, acılarımız, kaygılarımız ve hedeflerimizin içinde, evde olup bitenden haberdar olamıyoruz. Oysa odadan bazı tıkırtılar geliyor.

Sonra tüm kaygılarımız içerisinde, nereden ne şekilde aldığımızı bilmediğimiz bazı bilgiler ışığında aydınlanmış buluyoruz kendimizi. Birden bire en kritik konular hakkında çok doğru sözlerimiz olduğunu fark ediyoruz. Bilim insanlarının yıllarca araştırdığı, üzerine çalıştığı hassas politik ve tarihi konularda çok doğru (?) şeyler söyler hale geliyoruz. Fikrimiz nereden geldi? Önemi yok. Bir sohbette çatışmak yerine dinlemeyi tercih ettiğim birisi olabilir. Bir gazetede okuduğum bir şeyde olabilir. Kim bilir televizyonda, bir tartışma programında şimdi ismini hatırlamadığım birisidir. Ya da benden önce beş yüz kişiye gönderilmiş, ilk kimin yolladığı belli olmayan bir elektronik posta da olabilir. Kaynağımın önemi yok. Bir yerden aldım bu bilgiyi ve nasıl olduğunun farkında bile olmadan fikrim oldu o benim.
Buradaki yanlışlık üzerinde durmaya gerek duymuyorum çünkü bu yazıyı yazmaya iten ve beni heyecanlandıran asıl konu bu değil. Buradaki yanlışın ne olduğunu çok iyi biliyoruz. Asıl kaygı doğru fikri edinmek için doğru bilgiyi aramaya başladığımda başlıyor.

Araştırmacılar, tarihçiler, yazarlar ve aydınlar. Farklı görüşte milyonlarca kalem ve hepsi iki seçenekten bir tanesini seçmek için bizlere yol gösteriyor gibiler. Hiçbir şey siyah ya da beyaz değil diyenleri bile siyah ya da beyaz içinde tanımlamak oldukça mümkün. Oysa fikir sahibi olmanın koşulları içerisinde biraz daha kalıpların keskinliğinden bağımsız bir bakış açısına ihtiyaç duyduğumuzu düşünüyorum. Usta bir dille ele alınmış, insanın vatansever duygularına hitap eden bir roman sonrası içimde kabaran hislere karşı sahip olmam gerektiğini düşündüğüm şüpheci yaklaşımın, işlemediğimi bildiğim bir suç için özür dilemeyi bana düşündüren vicdanıma karşıda göstermeliyim. Ve ilk olarak iki hissi de bende oluşturan kaynaklara karşı belirli bir soğukkanlılık göstermeliyim. Her hangi bir konu hakkında yazarlar, akademisyenler ve gazeteciler yüzlerce belgeden bahsedebilirler. Eğer gerçeği arıyor isek tarihimizde her halde makul olan kanıt belgelerdir diye düşünüyorum. Ama bugün hiçbir konuda belgelerin tam olarak tek bir noktayı işaret ettiğini görmüyorum. Belgeler ile sahip olabilinecek bir fikrin bir suçlu ya da bir kurban bulmaktan öteye gidemeyeceğini düşünüyorum. Sağduyum ise fikrimin suçlu ya da kurbandan, vicdanımın ise özür ya da gururdan daha farklı bir şeylere işaret etmesi gerektiğini söylüyor bana.

Hayır, kesinlikle ama kesinlikle!!! okumayı olumsuzlamak gibi bir niyetim yok. Okumak gerek. Gazeteleri, kitapları, belgeleri ve daha bir sürü şeyi. Ve evet tartışmak gerek hatta karar vermeden önce tartışmak gerek. Çünkü aslında biliyoruz ki tartışmak demek kendi fikrine diğerlerini ikna etmeye çalışmak demek değil. Görmediğimiz, fark etmediğimiz yerlerden bakmanın yolunu bulmak gerek.

Hepsinden önemlisi doğru bilgiyi ararken, doğru fikre ulaşmaya çalışırken bizlere hazırlanan düşünce kalıplarını sahiplenmekten kaçınmak gerek. Bu günlerde ise en çok bu hatayı yaptığımızı dehşet içinde fark ediyorum.

Beni Bıraktığın Yer

2008-08-07T23:26:00.001+03:00

Ben beni terk ettiğin yerdeyim
Cennetini ararken hiçliğini buldun
Ve cehennemin öykücüsü oldun
Ben yazdığın herşeyi okudum

Ben beni bıraktığın yerde filizlendim
Hep kışa vardın baharı ararken
Benim üstümde ise fırtınalar doğdu
Tüm şimşekleri yüreğime düştü

Ben beni unuttuğun yerdeyim
Kalbimden başladın beni silmeye
Mesafen ile boşlukla bir oldum
Bir rüzgar esti ve ben kayboldum

Ölümsüz Aşk

2008-08-07T21:04:00.002+03:00

Daha iyi bir aşk için terkedildik biz
Daha büyük bir bedel için satıldık
Ve unutulmak için geride bırakıldık
Güneş aydınlatmadı yolumuzu

Daha sıcak bir tutku için yandı ateş
Biz de dokunmak istedik ona
Dışarıda bırakıldık her seferinde
Çaldığımız hiç bir kapı açılmadı

Yeniden deneyeceğiz küllerimizden doğmayı
Terk edilen umutlarımızla barışmayı
Kanayan yarılarımızı affetmeyi
Ve Ölümsüz Aşka inanmayı

Daha güzel bir cennet için kovulduk biz
Daha iyi sevaplar için günahkar olduk
Aç kaldık herkesin tok gezdiği yerde
Sonrada hiç bir ekmek doyuramadı

Yeniden deneyeceğiz küllerimizden doğmayı
Terk edilen umutlarımızla barışmayı
Kanayan yarılarımızı affetmeyi
Ve Ölümsüz Aşka inanmayı

Daha İyi Bir Karanlık

2008-08-07T20:50:00.002+03:00

Daha büyük bir karanlığa teslim olmayı tercih ederim. Yüreğime saplanan hançerin acısını söküp atmaya yetmiyorsa iradem, daha derine itmeliyim. Eğer mesafeler ile cezalandırılıyorsam, en uzağa evim demeyi tercih ederim. Biliyorum, kalbimin bir kuş tüyü ile tartılacağı yargımda, kalbimi göğsümden çıkartmak için devasa vinçler gerekecek ve ben öfkemden deliye dönerken hiç bir ses beni teselli edemeyecek. En adil yargı bile benim için yalan söylüyor olacak.

Bunu tercih ederim, eğer yanlış anlaşılmaya mahkumsam ve her anlayışın sonunda disiplin edilmek isteniyorsam lütfen beni kimse anlamasın. Tanımaya çalışıldıkça kalıplar arasında sıkışıyorsam, artı ve eksiler arasında bir kelimem artıya ve bir diğer kelimem eksiye tekabül ederken, notumu vermekte hiç kimse aceleci olmakta sakınca görmüyorsa ya da daha da komiği beni sınava sokmayı kendilerine görev olarak biliyorlarsa ben bu derse girmiyorum, ben bu eğitimi reddediyorum.

Ve bu sefer bunu ben istiyorum. Benim bildiğim hayat gözlerimin önünde yelkenlerini suya indiriyorken, en trajik şekilde hayallerime veda etmek zorunda kalıyorken ve artık iyileştim derken eski hastalıklarımın tüm bedenime yayıldığını farkediyorken en zor olan şey yıkılmakta olan bir şey varsa onu ayakta tutmaya çalışmak. Ben ezilmeye razıyım. Eğer on yıl önce açılan bir yara hala iyileşmiyorsa ve onca yanlışa rağmen hala yanlış yapmaya devam ediyorsam bırakın beni bu enkazın altı olsun yeni evim.

Çünkü bunun bir önemi yok. Yarın üstümden geçen bir kamyon, yatağımın yanında patlayan bir doğal gaz şofbeni ya da yavaş yavaş ilerleyen bir çeşit kanser yüzünden gözlerimi kapatırken aklımdan bir şey geçirecek fırsatım olursa muhtemel sözlerim bunlar olacak. Hayatım ergenlik çağımın sonuna kadar aldığım hasarı gidermeye çalışarak geçti ve...

Tüm bu karamsarlığın altında kaybolan umudumun tek ihtiyacı daha iyi bir karanlık. Kabullenmeyi öğrenemedim, mücadele etmeyi beceremedim, ayakta duramadım, yerde kalmaya tahammül edemedim, vaz geçemedim, devam edemedim. En sonunda yüreğime ektiğim dar ağacına salıncak kurdum. Nereden geldiğini bilmediğim bir rüzgar sırtımda gezen iki tane el oldu. Sallanırken şarkı söyledim. Karanlık affetti beni, tuttu elimden, kaldırdı düştüğüm yerden. Beni terk ederken kulağıma fısıldadı; tekrar dene...

Kayboluşun Ahengi

2008-07-14T23:11:00.001+03:00

kaybolmanın dayanılmaz çekiciliği, yok canım. Tüm dünya başıma yıkılıyor her şey inanılmaz derecede bariz ve ben bu sefer de görmemeyi tercih ediyorum. Farkındalığa dair bir destan daha, üstelik bu sefer de kontrolsüzlük için elimden geleni yapıyorum. Bu sefer yenilmek niyetindeyim. Bu sefer bilakis kaybetmek için çıkıyorum sahaya, düşmek için tırmanıyorum ve yakmak için yazıyorum.

Zehir o kadar hızlı doluyor ki ciğerlerime, nefese yer kalmıyor göğüs kafesimde. Kalbimin aksak ritmini takip edemiyorum. Tansiyonum çekiliyor bileklerimden. Parmak uçlarım herşeyi hissederken, parmak uçlarım ile arama bir milyon kilometre giriyor. Çöpe gidiyor tüm planlarım, hayallerim bu sefer bana zincir olamayacak. Hayaller ne zaman özgürlüğümüzü elimizden alır? Ne zaman hayallerim yüzünden kambur oldum? Bu gece onları da çöpe atıyorum. Kaybetmeye dair bir destan değil bu ya da aydınlanmama kaldığım yerden devam etmiyorum.

Sadece hislerinin kölesi olmaktı niyetim, şimdi saniyelerin nasıl geçtiğini takip edemiyorum. Sadece hislerimin kölesi oldum ve esaretim ile gurur duyuyorum. Hiç bir şey yapmak heyecan verici değil, hiç bir şey yaparken içinde kaybolmuyorum. Kaybolmak istediğim bir tek yer var ve hızla oraya kürek çekiyorum. Dalgalar kayığımı devirebilir, devirmeli. Umurumda değil bulunduğum yer, sürükleyecektir deniz beni gitmem gereken yere.

Hayat kadirdir herşeye, en umutsuz olduğum anlardı bunlar, en çaresiz ve güvensiz. Şimdi herşey değişmeye başladı, hayır daha iyiye gitmiyor ama bu sefer umut var. Belki işkenceyi sonsuz kılmak için, belki de sadece devam edebilmemi sağlamak için. Minnettar hissetmemek elimde değil.

Ne anlattığımı bilmiyorum, neden anlattığıma dair bir fikrim var. Hepsi bu. Yeterli mi böyle bir mazeret günlerime, gecelerime? Çöpe attım mı gerçekten hayatımı yoksa sadece olması gerektiği gibi mi oldu? Gerçekten hiç bir etkisi yok mu iradenin ya da iradeden hep yoksun muydum? Eskiden böyle değildi. Bir yanılgım vardı, tüm dünyayı değiştirebileceğimi düşünmemi sağlayan bir yanılgı. Neyi değiştirebildim ki ben? Nerede yokluğum hissedilirdi? Hayır bu duygu sömürüsü değil sadece merak.

Bir gün vakti gelecek mi? Ya da o kadar bekleyebilecekmiyim. Artık kuşku kalmadı, saçlarım er ya da geç kesilecekti ve o güne gayet az kaldı. Peki buna rağmen diğerleri ile aramda bir fark olan, varlığı ile omuzlarımda yük olan ve hiç bir zaman gerekeni yapamadığım hayallerimi taşımaya devam edebilecekmiyim? Bir kapıydı hep yokmuş gibi davrandığım ve şimdi anahtar deliğinden bakarken buluyorum kendimi. Evet herkes gibi olmanın vakti geldi ve ben daha fazla vakit kazanabilirmiyim bilmiyorum. Yeterince vaktim vardı ve sanırım bir çoğunu çöpe attım. Şimdi çöpe atmak için yeniden vakit dilenmek istemiyorum.

Umut ediyorum. Daha iyi olacağını söyleyen hiç bir şey yok. Üstelik lanet fikirlerimden bile eser yok. Bir koku, bir ten ve bir kalpten başka hiç bir şey girmedi hayatıma. Sadece bu yüzden mi daha cesurum anahtar deliğinin arkasında ki sise karşı.

Evet bu yüzden.

- Neden buna gülmezsin?
- Ben sizinle her şeye gülebilirim...

Göç

2008-07-01T05:03:00.001+03:00

Yolculuğunun hiç bitmeyen süreci
Ve yolunun kaybolmuş rotası
Geri dönmeyeceklerin misafirhanesi
Kapıyı vurmana gerek yok, içeri girmek için
Nefesini tut ve gözlerini kapa
Kurtuluşun bir sonraki adımının ardında

Affet yüreğindeki katı yükü
Korkunu, aman vermeyen şüphelerini
Teslim olma üzerini örten gölgeye
Selinin önünü kesen çöllere
İçindeki ateşin tenindeki izleri gösteriyor sana
Aydınlığın sabrının bir sonraki anında

Dolunay aydınlacak geceni
Yıldızlar gösterecek gideceğin yeri
Gece çıkaracak yüzündeki maskeyi
Rüzgar kıracak ayaklarındaki zinciri

Gidiyorum

2008-06-28T14:17:00.000+03:00

Sırtımda sonuçların ağırlığı
Ve önümde uzaklara giden bir yol
Benim trajedim bana yeter
Geri dönmeye niyetim yok

Nasıl olsa yargın yoluma taş koyacak
Beni anlamana ihtiyacım yok
Ben yükümü tek başıma taşırım
İşimi zorlaştırmana gerek yok

Zincirkıran

2008-06-28T04:06:00.002+03:00

Pişmanlığa yer yok
Tüm kelimelerini kaybetsen de
Katılaşsa da kalbin
Acı bütün boşlukları doldursa da
Bu gece sakın arkana bakma

Hayır, kolay olmayacak
Ve evet gerekirse ruhunu da satacaksın
Bu yolu yalnız başına yürüyecek
Omuzlarındaki dayanılmaz yükü
Tek başına taşıyacaksın

Dua et
Geceni avlasın duyguların
Hayalet anıların
Can çekişen umutların

Geri dönmek yok
Baştan çıkarıcı sabah zaferlerine
Ya da ömrünün lekesi olan "önceki" gece yenilgilerine
Utancın herşeye kadir olacak
Sen hayatta kalacaksın

Dua et

Gece üzerine yığılınca

Özgürlüğün olacak tek cezan

Sen sadece dua et...

Eve Dönüş

2008-05-20T23:57:00.001+03:00

Kaybolmak da aslında kendini bulmak adına çıkılan bir yolculuk değil mi? Üstelik sonuçların öneminin olmadığı bir yolculuk. Aramaya devam ettikçe bulmaya da devam edeceksindir. Önemli olan aramaya devam ediyor olmak.

Farkındalık benim için önemli bir konu, üstelik önemli olduğu kadar da üzerinde hata yapabildiğimi bildiğim, çekindiğim ve dikkatli olmaya çalıştığım bir konu. Öyle ki en farkında olduğu düşündüğün anda aslında hiç bir şeyden haberin yoktur. Her saniye, bir önceki saniyeki körlüğüne inanamayarak geçirebilirsin tüm ömrünü.

Kaybolmak, aramak ve aramaya devam ediyor olmak ile ilgili bir farkındalık sorunum varmış onca zaman. Üstelik aynı süre zarfında farkındalık gayet gündemimdeydi.

Mesele şu ki kendime yabancılaşma derecesinde kaybolmuşum. Bunu nasıl betimleyebilirim? Çoğu zaman kendimizi bildiğimizi düşünürüz öyle değil mi? Ben sürüklenişim içinde, nereye gittiğimi bilmezken bir de ne olduğumu unutmuş, anın üzerimde bıraktığı kimliği kişiliğim olarak düşünmeye başlamışım. Refleks tepkilerimi karakterime çevirmişim. Bu tepkiler ile ben dediğim şey ile ben arasına uçurumlar girmiş.

Hayır bu bir çeşit aydınlanma sayılmaz. Yüzlerce kez yaşadığımı zannettiğim aydınlanma imitasyonlarından sonra aynı hatayı tekrar yapmak niyetinde değilim. Şu anda garip, buruk bir hissin etkisi altında neredeyse kendimi iyi hissediyor gibiyim. Bir yaz gecesi çıkmazı sonunda kendimden utanmaktan vazgeçtim önce, sonrada çırılçıplak bir uyanışa şahit oldum. Sonra eski günleri düşündüm. İstanbul öncesini ve ilk İstanbul günlerini. Düşünmekten daha fazlasını yaptım, eski edebi zırvaları ve duygusal saçmaları karıştırdım. O günleri yad etmekten daha fazlasıydı bu. O günlerin hissini tekrar yaşamaktı.

O günlerin hissi kırılgan olduğu kadar cesurdu aynı zamanda. Elbette melankolikti ama kendisini kedere teslim etmekten ziyade her taşın altında bir başka şeyi arıyordu. O günlerin hisleri bir karakter belirliyordu herşeyden önce. Sıfatlarla işin rengini değiştirmek istemem ama o zamanlar karakter ile hisler arasında organik bir bağ ve muntazam bir sadakat vardı.

Şu an en çok hissettiğim şey yıllardan sonra bir aynaya bakıp gördüğüm şey karışısında şaşkınlık hissetmek gibi. Hayır gördüğüm suratı gayet iyi biliyorum sadece o kadar uzun zamandır bakmıyordum ve tüm bu süre içinde kafamda çok daha farklı canlandırıyordum. Hatta canlandırmıyordum bile, istemsizce olan biten şeyler sonucunda imgeler beliriyordu. Nasıl olduğunu anlamadan bir kanıya varmıştım bu surat hakkında. Şimdi ise olan ile öyleymiş gibi davrandığım iki şey arasındaki bu muazzam uçurum karşısında şaşırdığım kadar, bu uçurumun üstünden ne kadar çabuk geçtiğime de şaşırıyorum.

Tüm o aidiyetsizlik hislerimden bağımsız bir "geri dönüş" hareketi bu. Güzel olan şey şu ki bu eylemin daha doğrusu sürecin başında olmama rağmen, bunun aslında bir geriye dönüşten ziyade bilinmeyen bir ileriye gitmek demek olduğunu hissediyorum, hayır bilakis biliyorum.

Tekrar evde olmak çok güzel...

Nihil & Alkol*

2008-05-20T01:46:00.003+03:00

Tüm acılarının ardında aynı boşluğu bulan kadın
Sigaralardan sis yapılan bir yerin ortasında
Şimdiye kadar döktüğü yaşları ve harcadığı oksijeni hesaplıyor
Ve hiç de merak etmiyor ne kadar vakti kaldığını

İkinci sorusunun cevabından sonra aramayı bırakan adam
Kimsenin su içmediği bir yerin merkezinde
Kadeh kaldırmadan içmek isteyenlere rehberlik yapıyor
Ve hiç de umursamıyor kimlerin onu takip ettiğini

Zamanın ne olduğundan başka sorusu kalmayan kadın
Herkesin uzak dediği yere ev diyor
Herkes uzağına geri dönerken bir tek o sallanmıyor
Şaşkınlık salgın gibi yayılırken bir tek ona uğramıyor

Acılarının ardında bir şişe votka daha bulan adam
Herkesin ev dediği yere uzaktan başka isim koyamıyor
Hala umudu ve gidecek yeri olan geri dönmeye çalışırken
O sakinliğe şükredip bir şişe daha ısmarlıyor

"Eskiden hiç aklımıza gelmeyen soruların cevapları
Şimdi aklımıza hiç çıkmamasına yerleşti
Ve ardından gelen her kadeh
Bizi biraz daha sakinleştirdi
En sonunda kabullendik
Herşeyi kabullendik"

*02.01.2004

Baharın Sebebi*

2008-05-20T00:28:00.001+03:00

Ağaçlar yavaşça geceyi ormanın içine bırakırken
Senin utangaç tebessümünü gördüm rüya gözlerimle
Şafaktan kalan son ışıklar beyaz teninde dans ediyordu
Ay ışığının altında tüm yıldızlar zarafetini izliyordu

Kuşlar geç kalan baharı, dua eden şarkıları ile beklerken
Senin o narin iç geçirişini duydum ben, esen rüzgarda
Ormanın en güzel öten kuşları çevrende uçmaya başlamıştı
Anlatmaya çalışıyorlardı bahara, neden hemen gelmesi gerektiğini

Ağaçların yosun kokusu ormana huzur getirirken
Senin kırılgan kokun tazelik veriyordu hayalet ruhuma
Kokunu takip ederek buluyordum yolu, gecenin ortasında
Ben bedenimi terk etmiştim kokunun verdiği haz karşısında

Son kar tanesi de kristallerinden kurtulup toprağa düşerken
Senin kar beyaz tenine dokundum ürkek aşkımla
Beni gülümsemenle kutsarken, gamzene düşen bir damla oldum
İsmimi söyleyen dudaklarının arasına aktım, kayboldum.

*20.03.2003

Evet!*

2008-05-19T23:38:00.003+03:00

Zaman tanı dedi aynadaki soğuk adam
Zaman tanı, zamanın kendisine
Biraz sabret, akmasını izle
Nasıl olsa yaraların izi asla geçmiyor
Eğer keserken derin olmasına cesaret edebilirsen

Kendine gel dedi camın arkasındaki ölü surat
Korkma geri geldiğinde mutlaka birini bulursun
Yerinde sayan, değişimin karşısında duran
Tıpkı lodosun karşındaki kumdan kale gibi
Boş bir sahil görüp bunu umursamayabilirsen

Son bir kez nefes alıp evet dedim
Daha fazla ne kaybedebilirim ki?
Evet dedim yüksek sesle
Bana elini uzattı

Bir şişe votka daha al dedi
Zihnin birazdan kuş olacak
Kalkanlarından geriye hiç bir şey kalmayacak
Göreceksin ki elin telefona değil sigaraya gidiyor
Arınmış olacaksın o zaman, bir nefes daha çekebilirsen

Son bir nefes daha çekip evet dedim
Bir şişe votka daha istiyorum
Ever dedim yüksek sesle
Bana şişeyi uzattı

Tek umudun inançsızlığın olacak dedi
İnançsızlığa taparım dedi aynadaki soluk adam
O saf güvenin vücudundan akışını hissederken
Ölümün önemsizliğini farkedersin
Eğer ölümle bir kadeh daha tokuşturabilirsen

Ve herşey yerli yerine oturur dedi
Olması gerektiği gibi dedi camın arkasındaki ceset adam
Ölüler bir kez daha ölü oldukları için kutlarlar kendilerini
Sen ise görürsün etrafında dönüp duran herşeyi
Eğer yeterince umursamamayı başarabilirsen

Son kez etrafıma bakıp evet dedim
Ölmek ya da yaşamak umurumda değil
Evet dedim yüksek sesle
Gözlerimin içine güldü

*14.01.2003

Uyanış Çırılçıplak

2008-05-19T23:02:00.001+03:00

Hafif bir rüzgar giriyor balkondan içeri
Basit bir yaz rüzgarı yıkmaya yetiyor
Kalkanlarımı, duvarlarımı ve siperlerimi
Çırılçıplak kalıyorum gecenin bir vakti
Savunmasız ve herkese karşı tek başına
Ama kimse yok şu anda burada
Şehir çöle öykündü, odam ise orman taklidi yapıyor
Ben ise doğamla barışıyor gibiyim

Yarın belalarını hatırlatmaya devam ediyor
Sinsi bir hayalet gibi, nasıl gelmiş acaba buraya
Ruhumu aramazken bulduğum yer ise boş ver diyor
Ne gerek var kendi kendine tekrar düşman olmana
Sessizliğe duacı oluyorum birden bire
Minnet duyuyorum ister istemez yalnızlığıma
Aylarca ondan kaçarken şimdi ona teslim oluşuma
Kalkanlarım arasında güvendeydim elbet o dar hücrede
Ama özgür olmanın tehlikesi bile çok güzel

Bir Yaz Gecesi Çıkmazı

2008-05-19T22:33:00.002+03:00

Bir yaz gecesi rüyası bu, soluksuz bir kabus.
Yavaş yavaş biriken ama birden üstüne çöken.
Kalbini yoran, fikrine tecavüz eden.
Tüm sokakları çıkmaza, tüm çıkmazları senin odana çeviren.

Nereye gitsen taşırsın yaralarını.
Duygusal bir kuduz hastalığından mustarip,
Isırıldın ve sende ısıracaksın .
Acıtanı hatırlayıp acıttığını unutacaksın.

En çok rüyaların kıracak kalbini anılarınla birlikte,
Her gece farklı bir ıstıraba gebe kalacaksın.
Gündüzleri günden, geceleri yatağından kaçacaksın.
Ezileceksin yüreğinde biriken yükün altında.

Ama sakın utanma kederinden, geceni çalan hislerinden,
Ayıp değil korkmak yalnızlıktan ya da unutulup kaybolmaktan
Ve günah değil çaresizliği yüreğinde taşımak bir tutam çiçek gibi.
Burada saklı tüm soruların cevabı, tüm cevapların öznesi.

Öldü Ama Rüya Görüyor

2008-05-12T00:11:00.005+03:00

Birden bire olmadı bu seferki göç. Bilinçle aradım dokunduğunu arındıran hayaletin izini. Bilinçli ve sistemli bir şekilde, yavaş yavaş içimden geçmesini sapladım. Bu sefer belki de o nasıl olup bittiğini anlayamamıştı, daha önce hep bana olduğu gibi.

Aslında bu çok şımarık ama tatlı bir durum. Kurtuluşumu bulduğum yegane şey ile dalga geçiyorum, onu kumpasa getiriyorum. Ama içim inanılmaz rahat. Onu hak ettiğimi biliyorum.

Ve kutlama başlıyor. Anlamlar, kelimeler, müzik ve hisler yarışa geçti. Işık oldular ve akıp gidiyorlar. Somutlukları ya da daha çok somutlaşmaya gösterdikleri gayretleri ile hayatımın beterini oluşturan fikirler ise (bir sürü, saçma sapan ve geceleri uykularımı kaçıran) sinek vızıltısı kadar bir rahatsızlık oluşturmuyor, zira bir sinek vızıltısına dahi tahammül edecek durumda değilim.

Ve kutlama tüm hızıyla devam ediyor. Bahar mevsimler diyarını bir kez daha fethediyor. Kalplere yayılırken büyüsü, rehine almıyor, öldürmek için ateş açıyor. Kışa ve güze dair ne varsa herşeyi yıkıyor, yağmalıyor. Üstünden geçen ordunun ağırlığını hissederek, ne olduğunu anlamak için kafanı kaldırdığında, baharın zafer marşları ile coşkuyu sende hissediyorsun, asıl kurban sensin oysaki. Minnettarlık ile doluyorsun bu güzel hava karşısında. Rüzgarlar ruhundan geriye ne kaldıysa ona dokunuyor, onunla dans ediyor ve içinden geçerek sırasını bir diğer rüzgara salıyor. Nasıl sarhoşsun ki hala kanadığını fark edemiyorsun?

Ve teslim oluşu hiç bir ey durduramıyor. Domino taşları gibi. Çok büyük bir şey hafif bir esinti ile yıkılmaya başlıyor. Çöküşün ahengi, kudreti ve zarafeti karşısında büyülenmemek ne mümkün ve seyirci kalmaktan başka ne yapabilirsin. Herşey olup bitiyor. Anlamlar, kelimeler, müzik ve hisler çoktan gökyüzünde küçülen ışıklara karıştılar. Ben burada izdüşümleri ile baş başa kaldım. Bu önüne geçilemez felaketi, sanki yüksek bir tepeden Hiroşima'yı izleyen bir Japon gibi izliyorum. Ne kadar da büyük bir mantar.

Ve ateşle tozdan yapılmış bir duvar hızla üzerime doğru geliyor. Kendimi korumak için kollarımı kaldırıyorum ve ateşin krallığı çoktan çevremi sarmış. Üzerine bastığım toprağı hissetmiyorum. Uçuşan yıldız tozlarının arasında, üstümden kayıp geçen onlarca yıldızın altında, üstünde ve heryerinde süzülüyorum. Ne kadar da ilginç bir rüya.

Deliler Rüyalarında Ne Görürler

2008-05-11T22:56:00.003+03:00

Abuk sabuk bir gecenin, en içinden çıkamayacağım anında, saçma sapan şeyler düşünerek kendi kendimin işini zorlaştırıyordum. Aklıma getirdiğim her türlü kötü anı ile işimi gayet iyi yapıyordum. Sarhoş gibiydim. Abuk hislerim ile sarhoştum.

İnsanlar bazen buhran krizine girerlermiş. Yakup Kadri Karaosmanoğlu'nun Sodom ve Gomare'sinde Leyla,işgal sosyetesi onun davetine katılmadığı için buhran krizine giriyor ve yatağa düşecek kadar güçsüz kalıyor. Çoğu kez kalbim kırılmış ve kendimi lanet bir herif gibi hissettiğim olmuştur ama hiç yataklık hasta olup iyileşemeyecek hale gelmedim. Böyle bir yıkımı oluşturabilecek duygusal çöküntüyü tecrübe etmek istemediğimden de eminim.

Yine de buhran krizi geçirmek işin kolaylaşması demek olsa gerek. Bir insan nasıl delirir? Bunun aşamaları varmıdır? Hep merak ettiğim bir şey vardır. Yok olmak nasıl bir his? Cennet ve cehennemi kabul ediyorsak ölmeyi sadece gözlerimizin görüş açısındaki bir değişik yeterli bir açıklama. Ama ya ölenler yok oluyorsa? Yok olmak nasıl bir his? Bunun kadar merak ettiğim bir diğer şeyde delirmenin nasıl bir his olduğu.

Bundan bir kaç yıl önce çok keyifli başlayan bir muhabbet sonrasında içilen şeylerin sınırlarını farketmeden geçmiş ve değişik bir panik hali yaşamıştım. O gece delirdiğimi düşünmüştüm. Delirme halimde histeri olarak düşündüğüm şeylerden bir tanesi bunu aileme nasıl izah edeceğimdi? Hala çok absürd geliyor. Seni akıl hastanesine kapatmışlar, kendine zarar verme eğilimin var. Fakat bir yandan olan biten herşey için bir bulanık bir kontrol mekanizman var. Haberi alan ailen apar topar yanına geliyor. Sen hala hiç bir şeye tam olarak hakim değilsin ve ailenin bunu görüyor olmasından utanıyorsun. Bir bu eksikti. Diğer histeri düşüncem ise bir bunun eksik olduğuydu. Bazen kibire kapılıp hayatımızı olduğundan daha değerli sanabiliriz. Öyle ya da böyle başıma gelen ilginç şeyler olduğunu düşünen birisi olarak bazı ilginçliklerin lüzumsuzluğunu kabullenmek çok kolay benim için. En lüzumsuzu bu olurdu. Bir bu eksikti diyor ve gülüyordum. En iyi dostum sağ ya da sol dizimdi.

Gecenin ilerleyen saatlerinde nasıl daldığımı bilmediğim bir uykudan uyandığımda şükran hissetmiştim. Ayılmaya başlamıştım ve deliliğimin belirtileri olan, bakış açımın içinde geriye düşmemin ve enseme saplanan buzdan milyon tane iğnenin etkileri azalıyordu. Delirmediğime sevinerek tekrar uyuyakalmıştım.

Gecemi dolduran abuk düşünce ise ya delirmeyi başaramayanlar?

Sıkıntıdan akli dengesini kaybeden hala aynı sıkıntıdan müzdaripmidir? Hala aynı sıkıntı ile başa çıkma sorumluluğuna sahipmidir? Cennet ve cehennemin yargısından bile muaf bir yaratık nasıl olur da her hangi bir sorumluluğa sahip olabilir? Asıl trajediyi olan biten herşeye rağmen aklına mukayit olan yaşamaktadır. Kimse ona bir avantaj sağlamamakta, delirmediği için onu suçlamaktadır.

Bu trajedi herşeye rağmen deliremeyenlerindir.

Bir hikaye canlanıyor gözümün önünde. Yaşadığı onca şeyden sonra delirmekten başka hiç bir şeyi arzulamayan bir adamın gün ve gün altında ezildiği duygusal çöküşler ile kendi kendine zarar verir hale gelmesi. Bir ayağı zaten delilikle flört etmekte ama hala aklı selimlerin dünyasında kalan parçasının rahatsızlığını yaşıyor. Sorumluluklarını sırtından atamıyor. Gün ve gün delirdiğini kabul edemiyor. Fark ediyor, arzuluyor ama karakterinde açılan yaralar bırakıp gitmesine izin vermiyor.

Onu bu hale düşüren bir çok şey var. Kalbini kıran yüzlerce insan, kalbini kırdığı diğer binlercesi ve anlamları aramak gibi bir derdi olmamasına karşın en azından hazzı dahi bulamaz olduğu hayatı. Ve herşeyi düzeltmek için yaptığı makul ya da radikal her hamlenin geri tepmesi, onu biraz daha aşağıya çekmesi.

Sıkıntısı sıradan bir bunalım gibi başlamıştı. Sonradan bunalım o kadar çok şeyin yerini kaplamıştı ki onu bu hale sokan olay örgüsünü bile farkedemiyordu çevresine örülen siyah hisler yığınından.

Tek derdi anlam veremediği kendine zarar verme dürtüsü ile geceler boyu zihninde ve hatta kalbinde yaşadığı çekişmenin bitmesi. Çekişmeyi bitirmek istemesi ama bunun yolu olarak gördüğü şeyi yapmaya hakkı olmadığını düşünmesi. İşte buydu aslında içine düştüğü çelişki. Ve en kötüsü o da farkındaydı içine girdiği bu saçma paradoksun. Bu herşeyi daha da zorlaştırıyordu onun için...

Herşey nereye baktığınla, nasıl baktığınla alakalı. Biliyorum bazen kimse bize sormuyor bakış açımıza müdahale ederken, dünyayı daha karanlık daha hastalıklı bir yer olarak görmemizi sağlarken. Mutlu olabilme, fedakar olabilme yeteneğimize zarar verirken. Bizi nasıl bu hale geldiğimizi bile anlamadan bencilliğin kölesi yaparken. Bencilliğimiz yüzünden kendimizden nefret eder hale geliyoruz ve hasarı gidermeye çalışma sürecimiz tüm hayatımızı kaplayan uçsuz bucaksız bir sürece dönüşüyor. Yaşam boyunca tedavi olmaya çalışıyoruz.

Bu Gece Senin İçin Af Yok

2008-05-06T23:50:00.002+03:00

Bu gece senin için af yok, bu sefer huzurla giremeyeceksin yatağa. Ne yaptığını çok iyi hatırlıyorsun. Unutmana asla izin veremezdim sadece görmezden geldin. Bunu kabul ederim, görmezden gelme konusunda iyisin. Kelimeler ile de zaman zaman aranın iyi olduğunu görüyorum. Uzun uzadıya sıkıntılarını, anlam derdini ve hayata dair yazdıklarını biliyorum. Onlarca şey, üstelik hiç birinin anlamı yok.

Anlamsızlığının tek sebebi sensin. Senin doğandaki o zalim çelişki. Kurbanı oynamaktaki ustalığın, iki yüzlü kararlılığın ve bencillikteki zarafetin. Çok hassassın değilmi? O kadar hassasınki artık adını hatırlamayan aşkların için yüreğinin nasıl sızladığını anlatacak kelimelere bulmakta zorluk çekiyorsun. Fakat bir yandan bu kadar hassas ve dokunaklı olurken nasıl oluyor da aynı derecede kırıcı ve umarsız olabiliyorsun.

Hadi ama sen de gayet farkındasın adil olduğunu düşünerek hata yaptığının. Öğüt için çaldığın kapıların sana duymak istediklerini söylediklerini biliyorsun. Sadece içini rahatlatan şeyleri duymak istiyorsun.

Ben bunu değiştirmek için buradayım.

Vicdanın değilim senin, hayır. Vicdan için artık çok geç. Yüzleşmeni bu şekilde yapabileceğin zamanı çoktan geçtin sen. Kaybettiğini biliyorsun. Halen kaybetmektesin ve bunun önüne geçmenin hiç bir yolu yok. Yazgını hak ediyorsun, yaptıklarını görmezden geldiğin her an için, -kendine ihanetlerinin artık önemi kalmadı- sana inananlara ihanet ettiğin her an için bedel ödemek zorundasın. Görmezden gelmekte iyi olduğun kadar, yok saymakta da, kaçmakta da çok iyisin. Farkında olmadığın en trajik şey ise her şeyi kendin için zorlaştırmış olman. Hala anlamıyorsun değil mi? Bunca zaman, yaptıklarının bedellerini ödemekten vazgeçtiğinden beri seni avlıyorlar ve sen en sonunda köşeye sıkıştın. Gerçekten de bunun farkında olmamış olabilirmisin? Kendine bu kadar zarar vermeye seni iten şey ne? Kendinden bu kadar nefret ediyor olabilirmisin?

Yoksa tüm bunların sebebi ahmak oluşunmu? Kendi sonuna koşarken kurtuluşa gittiğini sanan, şapşal bir kurnaz. Eminim kurtuluşa giden yolda herşeyin makbul olduğunu düşünmüşsündür.

Şimdi herşeyin bedelini ödeme zamanı. Şu andan itibaren ego dostu öğütler hiç bir işine yaramayacak. Dünyanın sarsılmasını istediğinden bahsediyordun. Vicdanının en rahat yerinde durup bunu istediğini görmek ne kadar mide bulandırıcı tahmin edemezsin. Sana bir iyilik yapıyorum dünyanı başına yıkarken.

İstesen de istemesen de bu sefer affedilmeden geçeceksin günün içinden. Sabah olduğunda ya bir doktora ya da sigaraya ihtiyacın olacak. Cezanı çekmiş olacaksın ama asla eskisi gibi olmayacaksın. Böyle olmanı sağlayabilecek ne bir ceza ne de bir ödül var.

Umutsuz

2008-05-06T00:58:00.003+03:00

Buraya hiç bir söz ulaşmıyor
Burada hiçbirinin anlamı yok
Dört yanı duvar bu çölün
Ve her saniye biraz daha daralıyor
Geriye hiç bir şey kalmadı bu savaşta
Deliklerle dolu tüm zırhlarım
Teslim olduğumu bilmiyordum
Yağmalanışımı seyrediyorum

Her anı bir yara oldu derimde
Ve izleri geçmeyeceğe benziyor
Bazıları sabah zaferlerimde hala acıyor
O sabahın günü bir türlü bitmiyor
Tüm günümü çöpe atıyorum
Üstüme çöpten bir ömür yığılıyor
Pislik çölüme tecavüz ediyor
Lanet çölüm için yas tutuyorum

Gece kurtarıcım değil artık
Kabuslar ile ortak oldu beni avlıyor
Şarap sadece midemi bulandırıyor
Bilincimin her hali aynı hastalığı taşıyor
Sana verecek vaktim kalmadı diyor tüm saatler
Şarap yere düşüyor, şişe havada kırılıyor
Kabus uykumu beklemekten vaz geçiyor
Ve gece beni sessizliği ile cezalandırıyor

"Düşündüğüm kadar derin değilse bu sular
Sığlığımdan başka utanacak neyim var"

Mahkum Ruh

2008-05-05T04:41:00.004+03:00

Geçenin kaçı oldu? Bunun gibi kaç geçe daha oldu? Bir çoklarının hayat için söylediği bir çok anlamlı söz var. Bazılarından ilham almamak elde değil. Ama kendi hayatıma baktığım zaman, daha doğrusu kendi hayatıma bakış açımı idrak ettiğim zaman gördüğüm şey çok daha acı verici, çarpıcı ve gerçek.

Benim hayatım sürekli geç kalmak ve geride bırakılmak süreci. Tek hissettiğim şey bu. İçimden atamadığım, aklımdan sökemediğim, kalbimden çıkaramadığım bir çentik, bir burukluk var ve herşey biraz daha ileri giderken -bu tiyatrodaki zalim rollerime de rağmen- kendimi sadece kurban gibi hissedebiliyorum. Herşey devam ediyor ama ben bir an içerisinde sıkışıp kalıyorum. Hiç bir şey ve hiç kimse buraya ulaşamıyor. Hiç kimse derken o kadar samimiyim ki. Lanet dünyadaki, lanet insanlardan bir tanesi bile değil. Aksinin olmasını isterdim ama istediğim şeyin imkansızlığı yüzünden kendimden nefret eder hale geldim.

Bunun adı yalnızlık değil. Bunun adı varoluşunu yalnızlıkla karıştırmak. Bu çok zalim, garip ve yorucu. Ve tüm bu baştan çıkarıcı özelliklerinin yanı sıra akıl sır ermez. Durduğum yer ile ilgili bir problemim var ama hangi kelimeler ile onu daha iyi ifade ederim bilemiyorum. Ben burada sıkışıp kaldım. Yanında yürümek istediklerimin gölgelerini özler oldum. Gölgeleri bile artık çok uzakta. Ve diğer yandan bana nasıl musallat olduklarını bilmediğim milyonlarca göz üzerime dikilmiş gibi. Hiç birini tanımıyorum, hiç birini tanımak istemiyorum. Bazen başımı kaldırıp kovmak istiyorum ama kaldırdığım zaman onları göremiyorum bile. Onlarda çok uzaktalar ama gölgeleri ile çoktan gök yüzümü kapatmışlar. Gölgelerinin altında eziliyorum.

Ben bu anın içinde sıkıştım ve cidden dışarı çıkamıyorum. Şu an üretebileceğim hiç bir ucuz felsefe ya da hiç bir ağdalı söz beni azat edemez bu absürd ruh halinden. Şu an o kadar çok ihtiyacım var ki bir şekilde bunu hak etmiş olduğumu düşünmeye, tüm bunların ilahi bir adaletin sonucu olduğuna inanmaya. O zaman bu hayatın önüne geçilemez zalimliklerinden birisi olmak zorunda olmaz ve o zaman yarını beklemek için bir sakınca olmaz. Çünkü yarın olunca ben en sonunda suçum ne olursa olsun cezamı çekmiş olurum ve aynı mahkumiyeti bir daha yaşamamanın yolunu bilerek geç kalmadan, geride bırakılmadan yaşamaya devam ederim. Kimseye göre değil, sadece kendi saatime göre.

Ama ben kendimi bu şekilde kandırmayı beceremiyorum. Kendimi kandıramıyorum derken trajik derecede ironik hissediyorum. İhtiyaç duyduğum umudun kendimi kandırmak olduğunun o kadar farkındayım ki, üstüne üstlük başka hiç birşeyin farkında dahi değilim.

Ben buraya hapsoldum ve dışarı çıkabileceğim bir yol varsa da onu göremeyecek kadar körüm ve bunu daha fazla umursayamayacak kadar umutsuzum.

Büyü

2008-04-11T01:56:00.001+03:00

Bir büyü var. Çoğu zaman varlığını reddediyor gibi gözükmeye çalışsam da aslında ondan hiç bir zaman şüphe etmiyorum. Hayır, beni anlamıyorsun, biliyorum. Çünkü bu çok büyük bir gizem ve bu gizemi ben bile tam olarak anlayamazken sen beni anlıyor olmazsın.

Bunun tanrı ile bir alakası yok. Tanrıya dair duyduğum herşey o kadar zalim ki, cezalandıran, affeden, kudretli ve büyük. Büyü ise içinde coşku ve anlayış barındırıyor. Güvende ve mutlusun ona kapılırsan.

Karanlığı asla reddetmiyorum. Var oluşumuzun zalim doğasının olabildiğince, kıstırılmış bakış açımın izin verdiği ölçüde algılamaya çalışıyorum. Bencilliğe ve çirkinliğe dair bir çok şeyi kendimde de gördüm, bu yüzden vicdanım çok rahat ben melek değilim derken, güzel şeylere dair ağdalı cümleler kurmaktan çekinirken. Şimdi yaptığım şey ise aslında kaçınılmaz olan. Çünkü kendimi ifade etmek zorundayım. Çünkü karşımda yavaş yavaş aralan kapının ışığı suratıma vururken dünyanın en mutlu insanı olarak hissetmesem de, dünyanın en mutlu insanı olabilecekmiş gibi hissediyorum ve bu bile bir kaç cümle kurmak için iyi bir fırsat.

Bunun çok ilkel ama oldukça da geçerli bir anlamı var. Bu yürümek gibi. Suratında anlam veremediğin bir tebessümle yürümek ve tüm kütlenle hayata dokunmak gibi. Çevrenden ve hatta atomlarının arasında akıp giden hayatı hissetmek gibi. Var olmaktan duyduğun haz, sadece nefes aldığın için. Herşey kötü olsa bile, hiç bir şey seni tatmin etmese bile, sadece nefes alırken aldığın haz için. Bundan daha güzel ne olabilir ki? Nefes almak değil mesele, nefes aldığın için memnun olmak ve bunu bir çok şarkının en güzel yerleri gibi ya da sadece bir anda sürecin farkında olmak gibi hissetmek. Süreç, yürümenin kendisi asıl olan, bir yere ulaşmak değil.

Ne yaptığımı bilmiyorum bu sefer gerçekten de. Daha önce pek böyle olmamıştı, eğer sonunu göremiyorsam beni yok sayın derdim hep. Oysa bu sefer herşey o kadar vazgeçmeye hazır ve yavaş yavaş ilerledi ki, şerit koparken dahi ne olacak diye sormaya devam ediyordum. Gayet farkındaydım daha dün vazgeçmeye hazırken bu gün kabul etmekten hoşlandığımın. Hatalarımın farkındamıyım? Bilmiyorum ama şunu kestirebiliyorum. Artık yürümek ulaşmaya çalıştığım yerden daha önemli.

Ve büyü aslında bundan ibaret. Hayatın anlamı varsa işte o hazzın içinde duruyor kendisi. Sokağa çık ya da boktan bir oda, iğrenç plastik şeylerden çıkan, seni yavaş yavaş kanser eden ışıklara bak, ne yaparsan yap, var olduğun için sarhoş ol, gözlerin dolsun varlığınla. Sahip olduğun tek şeye sarıl, bencilliğine değil hayata dokunuşuna, hayatla bir oluşuna, yaşıyor oluşunla. Öyle sarhoş ol ki var oluşunun hazzı ile, bir anlığına ismini unut, hayallerini unut, amaçlarını, planlarını isteklerini.

İşte büyü bundan ibaret.

Savaş*

2008-04-06T17:51:00.001+03:00

Oysa ne kadar büyük bir kalbin vardı
Şimdi ise yalvaran bir dilin var
Ben mutluyum diye bağıran
Benim gülüşümü bastırmaya çalışan
Ama ben senin düşüşüne gülüyorum
Sen beni küçümserken küçülüşüne
Kendi kendini öldürmüşlüğüne
Nefret ateşimi körüklemene
Benliğinle çelişen gözlerini görüyorum
Seni acı çekerken görüyorum
Çok garip bu halin beni tahrik ediyor
Seni düşerken görmek bana zevk veriyor

Batan güneşin ardından doğan gece gibi
Duyguların tekrar donması
İçimizdeki seslerin yeniden susması
Karanlıkta tekrardan görebilmek
Yeniden soğukta üşümemek
Yeni bir savaş için deri değiştirmek

"Sakın açı çekme ya da asla belli etme"

*23.08.2001

Soğuk Aynadaki Eski Resimler*

2008-04-06T17:44:00.000+03:00

Hatırlıyorum
Bana ait olan zamanı
Bana ait olan yaşanmışlıkları
Geçmişte kalan
Tıpkı mumum zamanla erimesi gibi
Yok olup giden varlığımın unutuluşunu hissediyorum
Bu buğulu ve soğuk diyarda

Unutulmuş olan herşeyin yankılanışı
Düşündüğümden daha kolay duyuluyor
Sıkıştığım bu duvarlarda
Ne kadar çok şey var bizi biz yapan unuttuğumuz
Ne kadar çok sevdiğimiz var unutarak öldürdüğümüz
Onların gölgeleri
Camın arkasındaki buğulu hayaletler
Tekrar varolmak için herşeyi yapabilecek
Tek istediği kaybolmuş varlığını geri kazanabilmek
Tıpkı benim gibi
Ama bizim evlerimiz yansıyan camın arkasında saklı
İnan bana burası tahmin ettiğinden daha soğuk
Ve sen benden uzaklaştıkça daha da soğuklaşıyor

Kristal göz yaşların bana dokunuyorlar her yere düşüşlerinde
Sende kaybolan her anı resimlerde saklanıyor
Bakmaya cesaret edemez oluyorsun
Suratını gördüğünde karşılaştığın resimler ve ikimizden arda kalanlar
Soğuk bir mermer taş
Üzerinde ismim yazılı

*18.8.2001

Uyurken Keşfet Hayatı

2008-04-06T17:29:00.002+03:00

Anlam aramakla vakit kaybediyorum. Anlamsız olduğu için değil, zafer anını her yaşayışımda hayal kırıklığını hissetmemden ötürü. Hiç birşey aslında düşündüğüm kadar boş değil ve herşeyin aslında bir anlamı var. Sadece olmasını beklediğim kadar gösterişli değil aydınlığımızın simgesi olan "farkındalık" anları.

Gerçek suçlu sanattır muhtemelen. İhtişam ve görkem çok büyük bir ihtiyaç oldu sanat yüzünden. Faşist bir kudret ararken buluyorum kendimi en ilkel hazlarımın, mutlu olma anlarımın arkasında, önünde ya da her hangi bir yerinde. Normal olmak her zaman en kötüsü. Normal olmayı isteyiş anlarında bile inanılmaz bir kibir var. Herşeyin üstünü örten, herşeyi karartan.

İçgüdüsel bir ikiyüzlülük bu. Bana sorsalar çok basit bir arzudur peşinden koştuğum. Bana sorsalar ve bir anlığına sağduyumu yitirerek kendimi var olan en dürüst şey hissetsem ve buna inanarak samimi olmaya çalışsam bir rüyamdan bahsederdim. Kaç yıl önce gördüğümü dahi bilmiyorum ama sanki hangi imgelerden beslenerek canlandırdığımı dahi biliyorum. Hayatımın en büyük gizemi, kadife patika ve dolunay balosu. Hayatımda ilk defa güzel bir şey gördüğümü hissettiğim an ve belki de aidiyetsizlik hissi ile tanışmam. Sanki bir rüya görmüştüm ve uyanmak isteyip istemediğim sorulmadan gözlerimin açılmış olduğunu fark etmiştim. Odamı hatırlıyorum, içine güneş giren, gündüzü hissedebildiğin bir odaydı. Yine de aydınlık bir güne uyanmayı tercih etmemiştim. Gözlerimi tekrar kapatmıştım. İşte o an ben arada kalmıştım. Gitmek istediğim yer (belki de kalbimde bu kadar büyük bir arzu haline gelmiş olması oraya ait olduğumun bir göstergesidir) gidemediğim yer iken, kalmak zorunda olduğum yer kalmaktan asla memnun olmadığım yer olmuştu.

Rüyamı çoğu zaman kendime saklamayı tercih ettim sanırım. Çoğu zaman nasıl anlatacağımı dahi bilemedim. Cennetimin hayali gibi ama içinde arzu barındırdığı kadar anısında acı da barındırıyor. Acı doğru kelime değil. Burukluk. Çünkü ne kadar çok istemiş olsam da aynı rüyayı görmeyi bunu hiç başaramadım. Oysa o rüyanın güzelliğine dair duyduğum heyecan ile o rüyaya geri döneme yüzünden hissettiğim burukluk bir birine o kadar çok karıştı ki birisi olmadan diğerini hissedemez haldeyim.

Anlamları en çok ayık olduğum zamanlarda kaybettim. Ayık olmak her zaman için farkında olmak demek olmuyor. Sarhoşluktan bahsetmiyorum burada. Farkındalığın ile kendinden geçmek belki de derdim. Bu sefer çevrende olup biten ya da hayatında nasıl kendin dediğin portreyi çizdiğin değil. Bu sefer her hangi bir hissin beyninde ve kalbinde kapladığı yerin farkında olmak, bu farkındalık ile hiç bir uyuşturucunun yaratamadığı bir ruh halini yaşamak. Şu an şarhoşmuyum? Şu an aşığım.

Ben aşka aşık olduğumda daha küçük bir çocuktum. Daha birilerinden hoşlanmanın, bir kızı sevmenin utanılacak bir şey olduğunu düşündüğüm zamanlarda, hiç korkmadan ondan bahsedebiliyordum, böyle bir şeyin saklı tutulmasının ne kadar gerekli olduğunu bilmeme karşın. Ben rüyamda gördüğüm bir kıza aşık olmuştum. Yaşım kaçtı hatırlamıyorum ama küçüktüm. Aynı kızı bir kaç kez görmüştüm rüyamda. Sanırım ilki tatildeyken olmuştu. Sanki mavi bir tatilin sonlarına doğru çıkılan kahve rengi bir yolculuk sırasında arka koltukta uyurken görmüştüm onu. Tekrar uyumayı denemiştim. O gece tatilin rengi tekrar maviye dönmeye çalışırken bir restoranda yemek yemiştik. Restoranın bar kısmında çalışan bir kız vardı. Suratının hayalet bir portresi hala aklımda. Rüyamda onu görmemiştim ama onunla rüyamı temsil edebilmiştim. Şu an emin değilim acaba ne kadar izlemiştim o genç bayanı.

Rüyamda aşık olduğum o kadını bir kaç kez daha görmüştüm rüyamda. Aynı kız olduğundan emindim. Çünkü hepsinde aynı hisle uyanıyordum. Bir seferinde o zamanlar oturduğumuz evin çevresinde oyun oynadığımız yerde karşılaşmıştık onunla. Kardeşini getirmişti, onu gezdiriyordu. Ben sadece oradan geçiyordum. Karşılaşmıştık sadece. İlk merhabayı kimin söylediğini bilmiyorum ama hiç bir çekingenliğin duvar olmadığını çok iyi hatırlıyorum. İkimizde birbirimizden hoşlandığımız için birbirimizi cezalandırmaya kalkmamıştık. Çok garipti. O yaşlarda bir çocuk kur yapmak nedir bilemez sadece hormonları bile buna izin veremez, bu yüzden onunla karşılaştığımda, yanında durmak, sohbet etmek yeterliydi. Buydu o aşkın doruk anı. Bir birimizi tanıyorduk, bir önceki rüyadan sadece. İsmini bilmiyordum, muhtemelen o da benimkini bilmiyordu. Karşılaştığımızda, ilk merhabalar telaffuz edildiğinde bir birimizi daha önce gördüğümüzü, aynı hissi daha önce yaşadığımızı bilerek yapmıştık bunu. İkimizde hiç bir şeyi reddetmemiştik. Belki bu gün olsa hiç gerekmediği halde tercih edeceğim gibi bir meşrulaştırma ise kesinlikle yoktu. Çünkü neyi meşrulaştıracağımızı ve nasıl yapacağımızı bilmiyorduk. En azından ben bilmiyordum. Oradaydık, birlikteydik ve mutluyduk.

Hayatımın bir döneminde az uyumak için ciddi bir caba sarfetmiştim. Bunlar benim en güzel rüyalarımdı, bunlar ile uyumaktan keyif alır hale gelmiştim ya da zaten keyif aldığım rüyalar aleminin armağanlarıydı bunlar. Fakat güçlü kabuslar ve yüksek ideallerdi beni uyumamaya iten. Hayatın anlamlı olması? Buydu en yüksek ideal. Hislerim pahasına anlamlandıracaktım dünyayı.

Sonra birden bir gece kabus ile efsun karışımı büyüleyici bir rüya gördüm. Kaybolan hislerim için bir ağıt gibiydi bu rüya. O sabah uyanmak için acele edememiştim. O sabah tüm ideallerim anlamını yitirmişti. Gözlerimi biraz araladığımda mırıldandığım şeyi hala hatırlıyorum. Hayatım bu ve asla daha farklı olmayacak...